ที่มาก่อนการแบนผ้าคลุมหน้าในฝรั่งเศส

ฝรั่งเศสได้ชื่อว่าเป็นประเทศแรกในยุโรปที่กล้าหาญชาญชัยเสี่ยงต่อความขัดแย้งในสังคม ด้วยการบังคับใช้กฎหมายห้ามสวมผ้าคลุมหน้าไม่ว่าจะเป็น บุรกอ หรือ นิกอบ เมื่อวันที่ 11 เมษายน ปี 2554 ในสมัยของประธานาธิบดีนิโกลาส์ ซาร์โคซี โดยเรียกว่า "รัฐบัญญัติห้ามปกปิดใบหน้าในสาธารณสถาน" เช่น ท้องถนน ร้านค้า พิพิธภัณฑ์ ระบบขนส่งมวลชนและสวนสาธารณะ ยกเว้นกรณีเดินทางในรถส่วนบุคคลแม้ไม่ได้เป็นผู้ขับหรืออยู่ในมัสยิด 

กฎหมายฉบับนี้อ้างอิงตัวเลขประมาณการณ์ในขณะนั้นว่า ในจำนวนประชากรมุสลิม 4-6 ล้านคน มีสตรีที่สวมผ้าคลุมหน้าตามประเพณีอาหรับและเอเชียใต้แค่ 2,000 คนเท่านั้น แต่ซาร์โกซีถูกวิจารณ์หนักว่าต้องการเสียงสนับสนุนจากกลุ่มขวาจัด และเมินเฉยต่อเสียงร้องเรียนชาวมุสลิมและนักสิทธิมนุษยชนที่ว่า เป็นการกดดันฝ่ายที่เปราะบางที่สุดในสังคมเพื่อเอาใจฝ่ายที่รังเกียจผู้อพยพ ที่กลัวว่าอิสลามจะเป็นอันตรายต่อวัฒนธรรมของฝรั่งเศส 

กฎหมายกำหนดว่าผู้ที่ไม่ยอมเปิดหน้าให้เจ้าหน้าที่ตรวจเอกลักษณ์จะถูกนำไปสถานีตำรวจ และเจ้าหน้าที่อาจใช้วิธีเกลี้ยกล่อมให้ยินยอม แต่ถ้ายืนกรานว่าจะไม่ยอมเปิดหน้าก็อาจถูกปรับเงิน 150 ยูโร ก่อนถูกส่งไปอบรมความประพฤติ บทลงโทษยังลามไปถึงผู้เป็นพ่อ สามี หรือผู้นำศาสนา ที่บังคับให้สตรีสวมผ้าคลุมหน้า ที่จะถูกปรับเงิน 30,000 ยูโร หรืออาจถึงขั้นจำคุก 1 ปี 

นโยบายต่อชาวมุสลิมนับว่าเป็นประเด็นที่อ่อนไหวและถกเถียงกันมาตลอดในฝรั่งเศส ด้านหนึ่งการห้ามสวมฮิญาบถูกมองว่าเป็นการแบ่งแยกและเลือกปฏิบัติต่อผู้หญิงชาวมุสลิม ซึ่งขัดกับรัฐธรรมนูญของฝรั่งเศส แต่อีกด้านหนึ่งชาวฝรั่งจำนวนหนึ่งรู้สึกถึงภัยคุกคามที่มาจากผู้อพยพชาวมุสลิม และเหตุก่อการร้ายที่เกิดขึ้นหลายครั้งในฝรั่งเศสในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จึงสนับสนุนนักการเมืองที่มีนโยบายแข็งกร้าวต่อผู้อพยพหรือชาวมุสลิมอย่างเลอ เพน ซึ่งแม้เลอ เพน จะมีการปรับภาพลักษณ์ของเธอให้ดูเป็นมิตรกับทุกฝ่ายมากขึ้น รวมทั้งลดท่าทีที่แข็งกร้าวลง แต่ว่านโยบายแนวชาตินิยมขวาจัดก็ยังคงเป็นจุดขายที่เธอยังรักษาไว้ในการหาเสียงเลือกตั้งครั้งนี้