เป็นอย่างไรบ้างสองเดือนที่ออกมาใช้ชีวิตแบบฆราวาสรู้สึกว่าการเป็นฆราวาสยากไหม
ทิดสมปอง : ผมยังอยากจะเป็นคนที่แบบว่าจะเป็นโยมคนแรกที่มีศีล 227 ข้อจะเคร่งเหมือน
ทิดไพรวัลย์ : โอ๊ย !! แค่นั่งตักก็ไม่ได้แล้ว
มีความกลัวไหมว่าอยู่ดีๆเราจะไม่เหลือที่ยืนหลังจากไม่ได้เป็นพระ
ทิดไพรวัลย์ : ผมไม่เชื่อครับ ทุกคนไม่มีที่ยืนเพียงแต่กล้าที่จะยืนในตรงไหนที่มันไม่เหมือนเดิมหรือเปล่า แต่ถ้าคุณคิดว่าจะต้องอยู่ในวงการแล้ววันหนึ่งกระแสของคุณหมดแล้วคุณคิดว่าคุณไม่มีที่ยืนแล้ว คุณก็กลับบ้านสิบ้านก็มีที่ยืน
จากคำชื่นชมกลายเป็นกระแสตีกลับในแง่ลบ วันนั้นแหละคือบทเรียนของ “ทิดไพรวัลย์” ที่เคยหลงระเริงไปกับความชื่นชมของคน แต่วันที่ “ทิดไพรวัลย์” เจอกับมรสุมดราม่ารุ่นพี่อย่าง “ทิดสมปอง” ก็อยู่ข้างๆ และคอยตักเตือนน้องในสิ่งที่ผิดพลาด รักใครก็แค่เตือนอย่าด่ากันเลย
แล้วเราเรียนรู้อะไรจากสิ่งนี้
ทิดไพรวัลย์ : มันให้บทเรียนว่าในวันที่เราดีแล้วมีแต่เสียงชื่นชมมาเราพิสูจน์อะไรไม่ได้ว่าคนที่ชื่นชมเขารักเราจริงหรือเปล่า ตอนในวันที่กระแสความชื่นชมลดน้อย เสียงบ่นด่ามันเริ่มมากขึ้นวันนั้นแหละมันจะเป็นของจริงที่บอกเราว่า โดยที่สุดแล้วคนอื่นเขามองเรายังไง ซึ่งผมได้บทเรียนอันนี้ถ้าผมไม่เจอกระแสนี้ผมก็ยังจะหลงระเริงอีกเยอะ เหนื่อยเวลาบางทีทำงานเสร็จจะไม่อยากพบใครเลยอยากจะอยู่คนเดียว
ทิดสมปอง : ผมว่าถ้าคนเราต้องพื้นฐานหวังดีต่อกัน เตือนเถอะ บอกเถอะ คือผมหวังดีกับน้องจริงๆพอมีเรื่องผมก็แค่พิมพ์ไปหาน้องว่า รักน้องนะ