“ทุนน้ำเงิน” ภูมิใจรวบ! จากน้ำมัน AI ถึง “โซลาร์ประชาชน”

7 พฤศจิกายน 2569 อีกหนึ่งความเคลื่อนไหวทางการเมืองที่เชื่อกันว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ในศึกอภิปรายไม่ไว้วางใจ และม็อบกำนันมะโน อาจย้อนกลับมากดดันรัฐบาลอีกรอบช่วงศึกซักฟอก ก็คือ ข้อกล่าวหาเชื่อมโยงกับ “กลุ่มทุนสีน้ำเงิน” ได้ประโยชน์จากโครงการรัฐ และการแก้ไขปัญหาสำคัญๆ ของรัฐบาล

 

ที่ผ่านมา ตั้งแต่ก่อนตั้งรัฐบาลอนุทิน 2 ช่วงเป็นรัฐบาลรักษาการ มีวิกฤตการณ์น้ำมันแพงจากสงครามในตะวันออกกลาง รัฐบาลก็ถูกกล่าวหาเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนจำนวนมหาศาล ที่เกี่ยวข้องกับคนในรัฐบาล เพราะธุรกิจของครอบครัวทับซ้อนและได้ประโยชน์จากการตัดสินใจทางนโยบายของรัฐบาลให้ “อุ้มราคาน้ำมัน” โดยใช้กองทุนน้ำมันเชื้อเพลิง

โมเดล “ไอ้โม่งโกงน้ำมัน” มีคนได้ประโยชน์จากแนวทางแก้ไขปัญหาของรัฐบาล กลายเป็นโมเดลที่ถูกมองว่า ผู้มีอำนาจหยิบมาใช้อีกหลายโครงการ เช่น

• โมเดล TH-AI Passport : มีการจับพิรุธการเขียน TOR ล็อกสเปกให้กลุ่มทุนใกล้ชิดผู้มีบารมีของค่ายน้ำเงิน
• โมเดลการเสนอโครงการใช้เงินกู้ 2 แสนล้านบาท เพื่อปรับโครงสร้างพลังงาน : มีการสะกิดให้หน่วยราชการและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเครือข่าย และจังหวัดฐานเสียง เสนอโครงการเข้ามาจำนวนมหาศาล
• โมเดลโซลาร์ภาคประชาชน

 

มีข้อสงสัย ส่วนต่าง-หัวคิว

• ค่าติดตั้ง 110,000 หรือ 140,000 บาทกันแน่
• บริษัทรับเหมารายย่อยรับเงื่อนไขไม่ไหว ได้เป็นแค่ “ซับคอนแทร็กต์” รอรับงานจากรายใหญ่
• ซื้ออุปกรณ์แผงโซลาร์จากที่ใด
• ซื้ออินเวอร์เตอร์จากเจ้าไหน
• สมาร์ทมิเตอร์ มากกว่า 1 ล้านชิ้น ใครได้ประโยชน์

ระวังหัวคิวล็อตใหญ่ 3 รายการ “โซลาร์ประชาชน”

เสียงวิจารณ์ “กินส่วนต่าง - หัวคิว” เอาเปรียบผู้รับเหมารายย่อย ในโครงการ “โซลาร์ประชาชน” เพราะราคาเพดานที่รัฐประกาศกลับ “ดิ้นได้” ไม่มีมาตรฐานที่ชัดเจน และมีลักษณะกดดันให้บริษัทรับเหมาเข้าเป็น “ผู้ให้บริการ” โดยรับงานต่อจากการไฟฟ้าฯ นั้น

 

แหล่งข่าวในแวดวงพลังงาน ส่งข้อมูลตรงถึงทีมข่าวเนชั่นว่า ข่าวการกินส่วนต่าง หัวคิว ในส่วนที่วิจารณ์กันนั้น ยังไม่ใช่ทั้งหมดของขบวนการนี้ และยังไม่ใช่ “เค้กก้อนใหญ่” ที่นายทุนและฝ่ายการเมืองหมายมั่นปั้นมือ

 

เนื่องจาก “เค้กก้อนใหญ่จริงๆ” มีอีก 3 ส่วน คือ

• การส่งสัญญาณไปยังผู้รับเหมา และซับคอนแทร็กต์ทั้งหมดว่า หากจะร่วมโครงการโซลาร์ภาคประชาชน 1 ล้านครัวเรือน ต้องซื้ออุปกรณ์แผงโซลาร์ จากบริษัทที่ล็อกเอาไว้เท่านั้น  เรื่องนี้ในวงการรู้กัน ไม่ต้องมีคำสั่งออกมาเป็นเอกสาร
• การส่งสัญญาณไปยังผู้รับเหมา และซับคอนแทร็กต์ทั้งหมดว่า หากจะร่วมโครงการโซลาร์ประชาชน 1 ล้านครัวเรือน ต้องซื้อ “อินเวอร์เตอร์” จากบริษัทที่ล็อกเอาไว้เช่นกัน

 

แหล่งข่าวในแวดวงพลังงาน บอกอีกว่า อุปกรณ์เหล่านี้ แม้ผู้ประกอบการไทยบางรายจะผลิตเองได้ แต่ไม่เพียงพอ และมีซัพพลายน้อยมาก ผู้ประกอบการรายใหญ่จึงสั่งนำเข้าจากจีน เมื่อรัฐบาลมีโครงการโซลาร์ประชาชน 1 ล้านครัวเรือน ทำให้ดีมานด์มีมาก ผู้ประกอบการรายใหญ่ที่มีทุนหนา และมีช่องทางทำตลาดอยู่แล้ว ย่อมสามารถสั่งนำเข้ามาได้ และครองตลาดได้ทั้งหมด ในราคาที่ถูกลงด้วย เนื่องจากเป็นโครงการขนาดใหญ่มาก (ซื้อล็อตใหญ่ ราคาย่อมถูกลง) และยังมีเงินงบประมาณจากรัฐอุดหนุน จึงสร้างความเชื่อมั่นได้มาก

 

เมื่อทุนใหญ่สั่งสินค้าและอุปกรณ์ต่างๆ เข้ามาได้ในราคาที่ถูกลง แต่ก็จะขายให้ผู้ประกอบการรายย่อยในราคาเดิม เพราะราคากลาง ราคาตลาดที่เรียกเก็บจากประชาชนยังเท่าเดิม ทุนใหญ่ก็จะได้ส่วนต่างมหาศาล

 

การจำหน่าย “สมาร์ทมิเตอร์” เพื่อขายไฟคืนให้กับการไฟฟ้าฯ ซึ่งทุกบ้านต้องติด โดยสมาร์ทมิเตอร์ ราคาอยู่ที่ 3,000 - 5,000 บาท คิดง่ายๆ ถ้าต้องติด 1 ล้านครัวเรือน มีส่วนต่างมิเตอร์ละ 1,000 บาท ก็เท่ากับ 1,000 ล้านบาทแล้ว

 

นี่คือส่วนต่างและหัวคิวที่ยังไม่ค่อยถูกพูดถึง แต่เป็นเค้กก้อนใหญ่มากจากโครงการโซลาร์ประชาชน