3. ภาระที่เงียบงัน อัตราดอกเบี้ยเฉลี่ย 2.95% ต่อปี ในงบประมาณปี 2569 ทำให้ประเทศต้องจ่ายดอกเบี้ย 2.5 – 2.8 แสนล้านบาทต่อปี หรือเดือนละกว่า 21,000 ล้านบาท เงินนี้ไม่ใช่การลงทุน แต่เป็นภาระที่ลูกหลานต้องจ่ายแทน ที่เป็นความบกพร่องต่อหน้าที่คือได้รับงบลงทุน แต่ไม่ดำเนินการให้เสร็จสิ้นตามกำหนด หรือปล่อยให้งบค้างท่อ
นอกจากไม่สร้าง GDP แล้ว ยังผลักภาระให้ประชาชนต้องเสียดอกเบี้ยเพิ่มหนี้เป็นการเพิ่มหนี้สาธารณะจากการขาดความรับผิดชอบของหน่วยรับงบประมาณ ที่ไม่ควรจะซ้ำเติมความทุกข์ของประชาชนอีก
4. ความไม่โปร่งใสและความเหลื่อมล้ำการจัดสรรงบประมาณของไทย พบว่าคนกรุงเทพฯ 8% ได้งบ 74% ขณะที่คนภูมิภาค 92% ได้งบ 26% โดยเฉพาะอย่างยิ่งองค์กรปกครองท้องถิ่นได้เพียง 7–8% ขณะที่งบประมาณราว 80% เป็นรายจ่ายประจำ เงินกู้จำนวนมหาศาลไม่ได้ไหลไปสู่เศรษฐกิจฐานราก
5. ประเทศไทยกำลังเผชิญ 3 วิกฤต คือ
- กู้เร็วกว่าเศรษฐกิจโต
- ใช้เงินไม่สร้างการเติบโต
- กระจายทรัพยากรไม่เป็นธรรม
ปัญหาไม่ใช่เรากู้มากเกินไป แต่คือเรากู้ผิดที่ ใช้ผิดทาง ถ้าไม่แก้ที่ "โครงสร้างการจัดสรร" ต่อให้กู้มาอีกกี่ล้านล้านบาท เราก็แค่กำลัง "ซื้อเวลา" ในราคาที่แพงมหาศาล และทิ้งบิลค่าใช้จ่ายไว้ให้คนรุ่นลูกหลานที่แทบจะไม่มีส่วนได้เห็นเงินก้อนนี้เลย จะต้องเปลี่ยนแปลงไปสู่ กู้เพื่อลงทุนจริง กระจายงบสู่ท้องถิ่น ลดรายจ่ายประจำ เปิดเผยข้อมูลอย่างโปร่งใส ทำให้เศรษฐกิจโตเร็วกว่าดอกเบี้ย
การเงินใช้กู้มีดอกเบี้ยผิดที่ผิดทาง ที่เป็นความไม่เป็นธรรมที่ฝังรากลึกมายาวนานต้องเร่งแก้ไขด่วน อย่าปล่อยให้ทำร้ายอนาคตของลูกหลาน และทิ้งมรดกหนี้ให้พวกเขารับเคราะห์เป็นมรดกบาปที่ไม่ได้ก่ออีกเลย