Nation Story
16 ต.ค. 2569 | NATESAIY
ในขณะที่ผู้แทนระดับสูงกว่า 190 ประเทศกำลังเจรจาตัวเลขเศรษฐกิจอยู่ในห้องแอร์... บนท้องถนนกลับคุกรุ่นไปด้วยความโกรธแค้น! เมื่อกลุ่มเครือข่ายภาคประชาสังคมหลากหลายอุดมการณ์ พร้อมใจกัน "ลงถนน" เพื่อต่อต้านการประชุม World Bank และ IMF ที่พวกเขาประณามว่าเป็นเสมือน "อาชญากรระหว่างประเทศ" ผู้ผลักภาระหนี้สินให้ประชาชนก้มหน้าแบกรับ!
การที่ประเทศไทยได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมประจำปีของสภาผู้ว่าการกองทุนการเงินระหว่างประเทศและกลุ่มธนาคารโลก (IMF-World Bank Group Annual Meetings 2026) ระหว่างวันที่ 12-18 ตุลาคม 2569 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ถือเป็นวาระสำคัญระดับโลก
แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคู่ขนานกับการประชุมครั้งนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คือบรรยากาศของการเผชิญหน้าระหว่างเจ้าหน้าที่ตำรวจ กับ "เครือข่ายประชาชนต่อต้านธนาคารโลก-ไอเอ็มเอฟ" (People's Network Against World Bank-IMF) และกลุ่มเครือข่ายภาคประชาสังคม ที่แม้แต่ละกลุ่มอาจมีแนวคิดต่างกัน แต่จุดมุ่งหมายที่เหมือนกันคือ "การลงถนน"
ผู้ชุมนุมได้เปรียบเทียบธนาคารโลกว่า เสมือน "อาชญากรระหว่างประเทศ" ที่ทำให้เกิดการกู้หนี้ยืมสิน สร้างภาระหนี้สาธารณะมหาศาลที่ประชาชนตาดำๆ ต้องร่วมกันแบกรับผ่านการถูกขูดรีดด้วยการขึ้นภาษีและราคาน้ำมัน
ตัวแทนของผู้ชุมนุมยังได้วิจารณ์รัฐบาลไทยอย่างดุเดือด ที่ปล่อยให้กลุ่มทุนต่างชาติเข้ามาทำลายทรัพยากรและวิถีชีวิตของคนไทย พร้อมย้ำเจตนารมณ์ว่า ผู้แทนกว่า 190 ประเทศที่เข้าร่วมประชุม ต้องได้รับรู้ถึงความเดือดร้อนของประชาชนที่กำลังสิ้นเนื้อประดาตัว
โดยทั่วไปแล้ว การประท้วงของกลุ่มต่างๆ มักมีเป้าหมายเพื่อแสดงจุดยืนคัดค้านการประชุมที่สร้างผลกระทบต่อวิถีชีวิตและสิ่งแวดล้อม ซึ่งเกิดจากการรวมตัวของประชาชนหลากหลายกลุ่ม ทั้งเกษตรกร, คนจนเมือง, แรงงาน, กลุ่มชาติพันธุ์, สตรีนักปกป้องสิทธิ และผู้ได้รับผลกระทบจากโครงการขนาดใหญ่
พวกเขาต้องการชี้ให้โลกเห็นว่า อำนาจของธนาคารโลกและไอเอ็มเอฟ ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่การ "ให้เงินกู้" แต่ยังแฝงการครอบงำทิศทาง "การพัฒนา" และสร้าง "จักรวรรดินิยมทางเศรษฐกิจ" ที่เปิดทางให้กลุ่มทุนเข้าแสวงหาผลประโยชน์จากทรัพยากร ในขณะที่ความเสียหายและภาระหนี้สินกลับไปตกอยู่กับประชาชน
ทางกลุ่มได้ยกตัวอย่าง "วิกฤตน้ำท่วม" ที่ผ่านมา ซึ่งประชาชนต้องใช้เงินและแรงงานของตนเองอย่างโดดเดี่ยวในการฟื้นฟูชีวิต ขณะที่ภาระหนี้สินไม่ได้ลดลงเลย พร้อมวิจารณ์แนวทางการเยียวยาของรัฐบาลว่า ผู้ประสบภัยต้องการระบบความช่วยเหลือที่เข้าถึงได้อย่างทั่วถึง ไม่ใช่สิทธิที่ขึ้นอยู่กับการเข้าถึงผู้มีอำนาจ
สิ่งเหล่านี้คือ "บิล" ของระบบเศรษฐกิจที่ผลักภาระความเสี่ยงให้ประชาชนเป็นผู้รับผิดชอบ แต่ผลกำไรกลับกระจุกตัวอยู่แค่กลุ่มคนด้านบน
สำหรับการประท้วงในไทย "เครือข่ายประชาชนต่อต้านธนาคารโลก-ไอเอ็มเอฟ" ถือเป็นกลุ่มแนวร่วมในระดับท้องถิ่นที่เกิดขึ้นตามประเทศที่จัดการประชุม แต่ในระดับสากล มีเครือข่าย "ขาประจำ" ที่เดินสายประท้วงเวทีระดับโลกนี้อยู่หลายแห่ง แบ่งเป็น 2 กลุ่มหลัก
1. เครือข่ายองค์กรระดับภูมิภาคและระหว่างประเทศ
▪️ La Via Campesina: เครือข่ายพันธมิตรเกษตรกรรายย่อยและชาวนาจากทั่วโลก มักจัดขบวนประท้วงเรียกร้องสิทธิในที่ดิน และคัดค้านนโยบายการเกษตรและทุนนิยม
▪️ Asian Peoples' Movement on Debt and Development (APMDD): เครือข่ายรณรงค์เรื่องความเป็นธรรมด้านหนี้สิน และสภาพภูมิอากาศในภูมิภาคเอเชีย
▪️ The People's Global Campaign (PGC) Against IMF-WBG: กลุ่มรณรงค์ระดับโลก ที่ร่วมเคลื่อนไหวต่อต้านสถาบันเบรตตันวูดส์ (Bretton Woods) ในวาระการประชุมประจำปี
▪️ CADTM (Committee for the Abolition of Illegitimate Debt): องค์กรที่เรียกร้องให้ยกเลิกหนี้ที่ไม่เป็นธรรมของประเทศกำลังพัฒนา
2. เครือข่ายแรงงานและสิทธิมนุษยชน
▪️ Public Services International (PSI): สหภาพแรงงานบริการสาธารณะระหว่างประเทศ ที่ออกมาคัดค้านนโยบายรัดเข็มขัดและการแปรรูปกิจการของรัฐ
▪️ International Peoples' Assembly (IPA): การรวมตัวขององค์กรภาคประชาสังคม สหภาพแรงงาน และนักเคลื่อนไหวจากทั่วโลก (เอเชีย, แอฟริกา, ละตินอเมริกา) ที่มักจัดสมัชชาคู่ขนานเพื่อคัดค้านนโยบายทุนนิยมโลกาภิวัตน์
การประท้วงคู่ขนานเหล่านี้ คือเสียงสะท้อนจากคนรากหญ้า ที่ต้องการเตือนผู้กำหนดนโยบายเศรษฐกิจระดับโลกว่า การเติบโตของตัวเลข GDP ต้องไม่แลกมาด้วยความล่มสลายของชีวิตและทรัพยากรของประชาชน!
💬 การให้กู้ยืมเงินขององค์กรระดับโลก มักมาพร้อมกับเงื่อนไขที่แทรกแซงนโยบายภายในประเทศ... คุณคิดว่าความช่วยเหลือทางการเงินจาก IMF และ World Bank เป็น "ทางรอด" ที่ช่วยพยุงเศรษฐกิจยามวิกฤต หรือเป็น "กับดัก" จักรวรรดินิยมทางเศรษฐกิจที่ผลักภาระให้ประชาชนต้องแบกรับหนี้สินไม่รู้จบ?
