Nation Story
12 มี.ค. 2569
เมื่อลูกฟุตบอลต้องหยุดรอ เพราะเสียงระเบิดดังกว่า — แล้วเราจะเห็นอิหร่านในฟุตบอลโลกอีกครั้งได้หรือเปล่า?
สนามกีฬาคือพื้นที่ที่ประชาชาติมาพบกัน แต่บางครั้งความเป็นจริงนอกสนามก็โหดร้ายเกินกว่าจะเดินเข้าไปในนั้นได้
🔵 [อิหร่านประกาศชัด: ไม่มีทางไปฟุตบอลโลก]
นายอาหมัด โดนยามาลี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกีฬาของอิหร่าน ออกมาแถลงผ่านสื่อโทรทัศน์แห่งรัฐอย่างหนักแน่นว่า "ภายใต้สถานการณ์ที่ระบอบทุจริตได้ลอบสังหารผู้นำของเรา อิหร่านไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลกได้อย่างแน่นอน"
คำพูดนี้ออกมาในช่วงเวลาที่อิหร่านกำลังเผชิญสงครามกับสหรัฐอเมริกาและอิสราเอล นับตั้งแต่ปฏิบัติการโจมตีทางอากาศถูกเปิดฉากขึ้นเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ส่งผลให้ผู้นำสูงสุดของอิหร่านถูกสังหาร และมีประชาชนจำนวนมากเสียชีวิต
สถานการณ์นี้ทำให้ฝันของนักเตะอิหร่านที่จะลงแข่งขันในฟุตบอลโลกเป็นสมัยที่ 4 ติดต่อกัน ต้องพังทลายลง
แต่คำถามที่ตามมาคือ — ทรัมป์ยังเปิดประตูรับอยู่ แล้วทำไมถึงไปไม่ได้?
🔵 [ทรัมป์เปิดทาง แต่สงครามปิดประตู]
ก่อนหน้าการแถลงของรัฐมนตรีกีฬาอิหร่าน ประธานฟีฟ่า จานนี อินฟานติโน เพิ่งออกมายืนยันผ่านอินสตาแกรมว่า ได้พบหารือกับประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ และได้รับการยืนยันว่า "ทีมชาติอิหร่านได้รับการยินดีต้อนรับให้เข้าร่วมการแข่งขันในสหรัฐอเมริกาอย่างแน่นอน"
อินฟานติโนยังกล่าวอีกว่า "พวกเราทุกคนต้องการกิจกรรมอย่างฟุตบอลโลกเพื่อรวมผู้คนเข้าด้วยกันในเวลานี้มากกว่าที่เคย" ซึ่งนับเป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าฝั่งเจ้าภาพยังไม่ได้ปิดประตู
ทว่าฝั่งอิหร่านเองกลับมองไปคนละทิศ รมว.โดนยามาลีให้เหตุผลเพิ่มเติมอย่างตรงไปตรงมาว่า "ประชาชนและเยาวชนของเราไม่ปลอดภัย และเงื่อนไขพื้นฐานสำหรับการเข้าร่วมการแข่งขันก็ไม่มีอยู่" พร้อมชี้ว่าอิหร่านต้องเผชิญสงครามถึง 2 ครั้งในช่วงเวลาเพียง 8-9 เดือน
🔵 [ราคาที่ต้องจ่าย: บทลงโทษจากฟีฟ่าหนักแค่ไหน?]
การถอนตัวจากฟุตบอลโลกไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ฟรีๆ เพราะภายใต้ข้อบังคับของฟีฟ่า อิหร่านอาจต้องเผชิญกับ
ฟีฟ่ายังมีสิทธิ์เลือกทีมอื่นมาแทนที่โดยไม่ต้องเป็นทีมจากเอเชีย แม้ตามหลักจรรยาบรรณกีฬาควรจะคัดทีมจากโซนเดียวกัน โดยปัจจุบันอิหร่านอยู่ในกลุ่ม G ร่วมกับ นิวซีแลนด์ เบลเยียม และอียิปต์ โดยกำหนดลงเล่น 3 นัดในแผ่นดินสหรัฐอเมริกา ซึ่งก็คือ "ดินแดนของศัตรู" ในสายตารัฐบาลอิหร่านขณะนี้
🔵 [บทเรียนที่กีฬาต้องเผชิญในยามสงคราม]
เหตุการณ์นี้สะท้อนให้เห็นว่าแม้ฟุตบอลจะถูกยกย่องว่าเป็น "ภาษาสากลที่เชื่อมโลก" แต่เมื่อความขัดแย้งทางการเมืองและสงครามปะทุขึ้น ลูกหนังก็ต้องหยุดนิ่ง อิหร่านไม่ใช่ชาติแรกในประวัติศาสตร์ที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์นี้ และคงไม่ใช่ชาติสุดท้าย
สิ่งที่น่าจับตามองในลำดับต่อไปคือ ฟีฟ่าจะใช้ดุลยพินิจอย่างไรในกรณีที่มีปัจจัย "เหตุสุดวิสัย" เข้ามาเกี่ยวข้อง และบทลงโทษที่ว่าจะถูกบังคับใช้อย่างเต็มที่หรือจะมีการผ่อนปรนตามบริบทสงคราม
ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อลูกฟุตบอลหยุดนิ่งกลางสงคราม คำถามที่ยิ่งใหญ่กว่าบทลงโทษทางการเงินก็คือ — เราจะทำให้กีฬากลายเป็นสะพานเชื่อมสันติภาพได้จริงหรือ ในเมื่อผู้ที่ควรจะวิ่งอยู่บนสนามกลับต้องวิ่งหนีระเบิด?
คุณคิดว่าฟีฟ่าควรยืดหยุ่นกับอิหร่านในสถานการณ์นี้หรือไม่?