คึกคักวันหยุด นทท.แห่กิน "ทุเรียนสาลิกา" ถึงในสวนที่อำเภอกะปง

3 มิถุนายน 2567 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อช่วงวันหยุดที่ผ่านมา ที่สวนลุงประภาส อ.กะปง จ.พังงา ซึ่งเป็นสวนทุเรียนสาลิกา ได้เคยได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดทุเรียนสาลิกาของจังหวัดพังงา และเป็นหนึ่งในสวนที่ได้รับเครื่องหมาย G.I. และมาตรฐาน GAP

โดยบรรยากาศเป็นไปด้วยความคึกคักมีกลุ่มนักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามาเยี่ยมชมสวน เพื่อลิ้มชิมรสของทุเรียนสาลิกาถึงในสวน โดยมีลุงประภาส รอต้อนรับพร้อมเล่าเรื่องราวของทุเรียนสาลิกา และแกะทุเรียนให้ชิมฟรีกันแบบจุกๆ ก่อนจะซื้อติดไม้ติดมือกลับบ้าน ซึ่งนักท่องเที่ยวทุกคนจะบอกมามากินทุเรียนสาลิกาถึงในสวนที่อำเภอกะปงนั้นเข้าถึงรสชาติของทุเรียนสาลิกาอย่างแท้จริง 

ขณะที่บรรยากาศของแผงขายทุเรียนสาลิการิมถนนของเกษตรกรนั้น ก็มีความคึกคักไม่แพ้กัน มีนักท่องเที่ยวหมุนเวียนมาซื้อกันตลอดทั้งวัน ทำให้ขายดีกันทุกร้าน ขณะที่ราคาจะอยู่ที่ ทุเรียนตัดกิโลละ 200-300 บาท ทุเรียนหล่นกิโลละ 150-190 บาท และเกษตรกรได้ฝากบอกว่าขอให้คนที่ชอบกินทุเรียนสาลิการีบสั่งซื้อกิน เพราะปีนี้ผลผลิตมีน้อยกว่าทุกปี เนื่องจากเหตุฝนแล้งยาวนานกว่าปกติ

นายประภาส หรือ ก๋งซิ่น เล่าว่า ทุเรียนสาลิกา หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "เรียนสากา" นับว่าเป็นราชาของทุเรียนบ้านเบอร์ 1 ภาคใต้ เป็นทุเรียนที่หลายคนต่างรอคอยที่จะลิ้มรสชาติในทุกๆ ปี โดยทุเรียนสาลิกามีแหล่งกำเนิดอยู่ในพื้นที่อำเภอกะปง ของจังหวัดพังงา เป็นทุเรียนที่มีรสชาติหวานมัน และมีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว จนได้รับการขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (GI) จากกรมทรัพย์สินทางปัญญาเมื่อปี 2561 และผู้ที่ชื่นชอบทุเรียนจะมีคำพูดว่า "ถ้ามาพังงาแล้วไม่ได้กินทุเรียนสากา เหมือนมาไม่ถึงเมืองพังงา" 

ทุเรียนสาลิกา มีลักษณะผลค่อนข้างกลม เปลือกผลบาง หนามสั้นและค่อนข้างถี่ ผลดิบเปลือกจะมีสีเขียวเข้ม เมื่อผลแก่สีจะอ่อนลงเล็กน้อย และมีสีน้ำตาลอ่อนบริเวณร่องพู เมล็ดภายในส่วนใหญ่จะลีบ ขนาดเล็กเกือบทั้งหมด รสชาติหวานมัน และมีความหวานมากกว่าทุเรียนพันธุ์พื้นเมืองอื่นๆ เนื้อทุเรียนมีสีเหลือง เนื้อหนา ละเอียด ไม่มีเส้นใย เนื้อแน่น ไม่เละ มีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์แต่ไม่ฉุน น้ำหนักต่อผลโดยเฉลี่ยประมาณ 1-2.5 กิโลกรัม 

และที่สำคัญทุเรียนสาลิกาพันธุ์ของแท้ดั้งเดิมที่ปลูกในพื้นที่อำเภอกะปง บริเวณตรงกลางแกนเปลือกทุเรียนจะมีสีสนิมแดงทุกผล ซึ่งแตกต่างจากทุเรียนพันธุ์พื้นเมืองอื่นๆ สมกับที่ได้รับฉายาว่าเป็น "ราชาทุเรียนบ้าน"  

ฤทธิ์ของทุเรียนในทางแพทย์แผนจีน

สำหรับในทางแพทย์แผนจีน "ทุเรียน" เป็นผลไม้ที่มีรสหวาน เผ็ด ฤทธิ์ร้อน สามารถบำรุงม้าม เพิ่มชี่ (ลมปราณ) บำรุงไต เพิ่มหยาง และความอุ่นให้กับร่างกาย เหมาะกับคนที่ร่างกายอ่อนแอ เลือดและลมปราณน้อย เนื่องจากเนื้อทุเรียนอุดมไปด้วยสารอาหารมากมาย ดังนั้น จึงมีประโยชน์ในด้านอื่นๆ อีก อาทิ

• ใยอาหาร ในทุเรียน ช่วยในเรื่องของการขับถ่ายได้ดี
• ทุเรียนมี เบต้าแคโรทีน ซึ่งสารอาหารชนิดนี้มีส่วนช่วยบำรุงสายตา
• ทุเรียนอุดมไปด้วย โฟเลต เป็นสารอาหารสำคัญที่ช่วยในการสร้างเม็ดเลือด
• ทุเรียนมี สารต้านอนุมูลอิสระ จากการศึกษาของนักวิจัยสถาบันค้นคว้าและพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร

เปิดคำแนะนำในการกิน "ทุเรียน" ให้ปลอดภัยต่อสุขภาพ ตามแบบฉบับแพทย์แผนจีน

เนื่องจากทุเรียนในทางแพทย์แผนจีนจัดเป็นผลไม้ฤทธิ์ร้อน ถ้าบริโภคมากเกินความจำเป็น จะทำให้ร่างกายสะสมความร้อนไว้มากเกินไป ซึ่งจะส่งผลต่างๆ ตามมา เช่น จะร้อนใน เจ็บคอ เป็นแผลในปาก ท้องผูก เป็นต้น ดังนั้น ผู้ที่มีพื้นฐานสุขภาพค่อนไปทางร้อน และหยินพร่อง ควรรับประทานทุเรียนอย่างพอเหมาะ

ทั้งนี้ จากข้อมูลของกรมอนามัย แนะนำว่าไม่ควรกินทุเรียนเกินวันละ 2 เม็ดกลาง เนื่องจากการกินทุเรียน 4-6 เม็ด เทียบเท่ากับการดื่มน้ำอัดลม 2 กระป๋อง (พลังงานประมาณ 400 กิโลแคลอรี) จึงทำให้ร่างกายได้รับพลังงานมากเกินควร เลยไม่ควรรับประทานทุเรียนเกินวันละ 2 เม็ด ไม่กินถี่ทุกวัน และลดอาหารกลุ่มข้าวแป้ง รวมถึง ควรหลีกเลี่ยงอาหารรสหวานจัด หรือมันจัด เพื่อที่จะได้รับพลังงานในปริมาณที่ไม่เกินกว่าร่างกายต้องการ

นอกจากเนื้อทุเรียนแล้ว ยังรวมถึง ผลิตภัณฑ์ที่แปรรูปมาจากทุเรียน เช่น ทุเรียนทอด ทุเรียนกวน ไอศกรีมรสทุเรียน ด้วย

หากรับประทานมากติดต่อกันหลายๆ วัน ก็จะทำให้มีน้ำหนักเพิ่มขึ้นมาได้ ซึ่งเราควรออกกำลังกายควบคู่ไปด้วย จึงจะได้ทั้งความอิ่มอร่อยและสุขภาพดีอย่างไม่ต้องกังวลกับปัญหาสุขภาพที่จะตามมาภายหลัง



ขอบคุณข้อมูลจาก :
“ทุเรียน” กินอย่างไรไม่ให้เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ในมุมมองของแพทย์จีน
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) กระทรวงศึกษาธิการ
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
กรมอนามัย  
แพทย์จีนพรฟ้า อนันต์ไพศาล แพทย์แผนจีนประจำศูนย์การแพทย์แผนไทยและการแพทย์ผสมผสาน ศูนย์ความเป็นเลิศทางการแพทย์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่