เปิดวิธีทำหาดสาธารณะ ให้เป็นหาดส่วนตัวแบบเนียน ๆ มาดูกัน เขาทำแบบไหนกันนะ

ปมร้อนของสังคม ปฏิบัติการทวงคืนชายหาด จ.ภูเก็ต ที่สืบเนื่องจากดราม่า "ฝรั่งเตะหมอ" "เดวิด" ชายชาวสวิตเซอร์แลนด์ ก่อเหตุเตะ "คุณหมอปาย" เนื่องจากไม่พอใจ ที่เข้าไปนั่งบริเวณบันไดติดชายหาด หน้าวิลล่าหรูแหลมยามู กลายเป็น "เตะครั้งเดียว สะเทือนทั้งเกาะภูเก็ต" ขยายไปสู่การตรวจสอบ ความไม่ชอบมาพากล และความไม่ถูกต้องตามกฎหมายในหลาย ๆ เรื่อง 

ประเด็นที่สังคมให้ความสนใจมากที่สุดคือ เรื่องปัญหาการใช้ประโยชน์จากชายหาด ที่ภาคประชาชนต่างพากันออกมาให้ข้อมูล ชี้เป้าพิกัดชายหาดที่มีข้อพิพาท เกี่ยวกับการครอบครองและใช้ประโยชน์ โดยเอกชนและประชาชนในพื้นที่

ปัญหาที่พบคือ ประชาชนไม่สามารถเข้าถึงชายหาดได้ หรือการเข้าถึงก็เป็นด้วยความยากลำบาก ทั้งที่กฎหมายได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า "ชายหาดเป็นพื้นที่สาธารณะ เป็นสมบัติชาติ ไม่สามารถครอบครองเป็นของส่วนตัวได้" 

Nation STORY ได้มีรวบรวมรูปแบบ วิธีการทำให้ชายหาดสาธารณะ ค่อย ๆ กลายสภาพเป็นชายหาดส่วนตัว จะมีวิธีการแบบใดบ้างมาดูกัน.....

สำหรับปัญหาข้อพิพาท เกี่ยวกับการครอบครองชายหาดในพื้นที่ภูเก็ตนั้น ส่วนใหญ่เกิดจากการที่ในอดีต  มีการออกเอกสารสิทธิที่ดิน บริเวณริมชายหาด โดยไม่ได้มีการวางแผน หรือคำนึงถึงการใช้ประโยชน์ และการเข้าถึงชายหาด ที่เป็นพื้นที่สาธารณะ

และเมื่อวันเวลาผ่านไป ธุรกิจการท่องเที่ยว และอสังหาริมทรัพย์ในภูเก็ต เติบโตและมีมูลค่าสูงอย่างก้าวกระโดด ส่งผลให้ที่ดินบริเวณริมชายหาด มีมูลค่าเพิ่มสูงขึ้นตาม ภาคเอกชนหรือกลุ่มทุนต่างชาติที่มีที่ดินริมชายหาดบางกลุ่ม จึงที่มีวิธีการคิดแบบ "ศรีธนญชัย" ในการครอบครองชายหาด เนื่องจากกฎหมายระบุไม่ให้ครอบครองชายหาด แต่ไม่ได้ห้ามครอบครองที่ดินริมชายหาด

วิธีการทำให้ชายหาดสาธารณะในพื้นที่ภูเก็ต ให้ค่อย ๆ กลายสภาพเป็นชายหาดส่วนตัวจึงถูกพัฒนาขึ้นในรูปแบบต่าง ๆ ดังนี้

1.ปิดเส้นทางเข้าสู่ชายหาด 

รูปแบบนี้ เป็นรูปแบบที่มีปัญหามากที่สุดในพื้นที่ภูเก็ต คือมีการครอบครองที่ดินบริเวณริมชายหาดจากชาวบ้าน และภาคเอกชน รวมถึงชาวต่างชาติ เมื่อครอบครองที่ดินแล้ว ก็จะทำการปิดเส้นทางหรือถนน ที่ใช้เข้าสู่ชายหาด จนประชาชนในพื้นที่ ไม่สามารถเดินทางเข้าไป ใช้ประโยชน์จากชายหาดทางถนนได้ สุดท้ายชายหาดดังกล่าว ก็กลายเป็นหาดส่วนตัว

ตัวอย่างปัญหาที่เกิดขึ้น เช่น หาดนุ้ย , หาดแหลมหงา , หาดแหลมกาใหญ่ , ผาพับผ้า 





 

2.เข้าสู่ชายหาดโดยผ่านทางโรงแรมหรือรีสอร์ต

เป็นอีกรูบแบบที่เป็นปัญหา เนื่องจากภูเก็ตเป็นพื้นที่เกาะ ที่แม้จะมีชายหาดจำนวนมาก แต่ก็ไม่ใช่ทุกชายหาด ที่จะมีเส้นทางลงไปยังไปได้อย่างสะดวกสบาย มีป่าเขารกทึบ รวมถึงหน้าผาสูงชันขวางอยู่ ซ้ำยังมีที่ดินของเอกชน ที่ปัจจุบันพัฒนาเป็นโรงแรม รีสอร์ตตั้งขวางอยู่ ทำให้การเข้าสู่พื้นที่ชายหาด จะต้องผ่านพื้นที่ของเอกชนเท่านั้น ทำให้คนส่วนใหญ่เข้าใจว่า กรณีไม่ใช่ลูกค้า จะไม่สามารถเข้าไปในพื้นที่ของเอกชนได้ จนที่สุดชายหาดดังกล่าว ก็ตกเป็นหาดส่วนตัวไปโดยปริยาย 

อย่างไรก็ตาม ปัญหาการครอบครองชายหาดลักษณะนี้ ยังเป็นข้อพิพาทอยู่ เนื่องจากมีเสียงเรียกร้องจากประชาชนว่า ให้ทุกสถานประกอบการ เปิดให้ประชาชนสามารถเดินผ่านเข้าไปยังพื้นที่ชายหาดได้ แต่ทางฝั่งผู้ประกอบการนั้นไม่เห็นด้วย ที่จะผู้ที่ไม่ใช่ลูกค้าเดินผ่านพื้นที่ของตนเอง 

ตัวอย่างปัญหาที่เกิดขึ้น เช่น หาดแหลมสิงห์ , หาดไตรตรัง


3.มีทางเข้าออกห่างจากหน้าชายหาด

จากปัญหาที่บริเวณริมชายหาดภูเก็ต เป็นการออกเอกสารสิทธิครอบครองที่ดินเป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่ได้มีการพัฒนาเป็นที่พัก โรงแรม รีสอร์ต ขวางทางเข้าออกชายหาดแทบทั้งหมดแล้ว การจะเข้าสู่ชายหาดได้ หากไม่ได้เป็นลูกค้าของทางสถานประกอบการ ก็อาจจะต้องเข้าสู่ชายหาด ด้วยเส้นทางที่อยู่ห่างจากชายหาดออกไป อาจจะต้องเดินตัดป่า หรือเส้นทางเล็ก ๆ ในชุมชนข้างเคียง แล้วเดินมายังชายหาดเอา 

ตัวอย่างปัญหาที่เกิดขึ้น เช่น ชายหาดแหลมยามู 



4.ชายหาดเปิดสาธารณะแต่มีการตั้งร่มบังแดด/ เตียงผ้าใบโดยเอกชน หรือส่วนปกครองท้องถิ่น

รูปแบบนี้เป็นอีกหนึ่งลักษณะการครอบครองชายหาดแบบเนียน ๆ ส่วนใหญ่เกิดขึ้นกับชายหาด ที่ติดกับถนนสาธารณะ ที่แม้จะเปิดโล่งในการเข้าออก แต่เมื่อมาถึงชายหาดกลับพบว่า แทบทำกิจกรรมต่าง ๆ บนชายหาดไม่ได้เลย เนื่องจากมีการตั้งร่มบังแดด/ เตียงผ้าใบ โดยผู้ประกอบการที่อ้างว่า ได้มีการขออนุญาตและเสียค่าธรรมเนียมที่เกี่ยวข้องกับฝ่ายองค์กรปกครองในท้องถิ่นแล้ว 

ตัวอย่างปัญหาที่เกิดขึ้น เช่น หาดกะตะ หาดกะรน



เหล่านี้คือตัวอย่างรูปแบบการครอบครองชายหาดแบบ "ศรีธนญชัย" ที่เกิดขึ้นในพื้นที่ภูเก็ต และในหลายพื้นที่ของประเทศไทยที่เป็นเมืองท่องเที่ยวริมทะเล และอาจจะยังมีรูปแบบการครอบครองในลักษณะอื่นๆ อีก เพื่อที่จะทำให้ชายหาดสาธารณะ กลายเป็นชายหาดส่วนตัวไปในที่สุด