"ออย" แรงงานไทย เปิดใจหลังรอดตาย เผย หนีแบบไร้ทิศทาง ประทังชีวิตด้วยขนมปัง

จากกรณีกลุ่มฮามาสเปิดฉากโจมตีอิสราเอล มีการสังหารผู้บริสุทธิ์กว่าพันราย และจับเป็นตัวประกัน โดยคนไทยที่เดินทางไปทำงานในฟาร์มเกษตรใกล้กับเขตสู้รบ ก็ถูกทำร้ายและสังหาร รวมถึงถูกจับไปเป็นตัวประกัน ขณะที่ส่วนหนึ่งวิ่งหนีตายไปซ่อนตัวตามที่ต่างๆ รวมไปถึง "ออยและกอล์ฟ" ที่ญาติรู้สึกเป็นกังวลใจมาก เนื่องจากไม่สามารถติดต่อได้เลยตั้งแต่เริ่มเกิดเหตุ

นางศิริพร แสงบุญ อายุ 47 ปี ชาวบ้านดอนแดงหมู่ 9 ต.คำเตย อ.เมือง จ.นครพนม แม่ของนายทีปกร แสงบุญ หรือออย อายุ 27 ปี บอกว่า ลูกชายไปทำงานขับรถไถในสวนเกษตร เมื่อกลางปี 2565 ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ญาติๆ ไม่สามารถติดต่อลูกชายได้ ครอบครัวก็กระวนกระวายใจ กินไม่ได้นอนไม่หลับ

ด้วยความห่วงใยจึงไปบนบานสิ่งศักดิ์สิทธิ์หลายแห่ง ใครแนะนำให้ทำอะไรก็ทำหมด ไปหาพระตรวจดวงชะตาลูกก็บอกว่าไม่ตายปลอดภัยดี ซึ่งตนได้จุดธูป 9 ดอกบอกเทวดา เจ้าที่เจ้าทางคุ้มครองลูกชายด้วย แล้วไปปักไว้ที่ลานกว้างหลังบ้าน

กระทั่งวันที่ 13 ตุลาคม 2566 นายออย ได้วิดีโอคอลเฟซบุ๊กกลับมาหาแม่ ทันทีที่นางศิริพร ก็ปรากฏหน้าลูกชายในสภาพที่อิดโรย ญาติๆ ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ ที่นายออย รอดชีวิตจากสงครามครั้งนี้

วันนี้เป็นวันแรกที่กินข้าวอิ่มที่สุด แม้ตอนนี้ลูกชายจะทำงานยังไม่ครบสัญญา 5 ปี และบ้านสร้างยังไม่เสร็จ เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ตนก็ไม่เอาแล้วเงิน ขอชีวิตลูกกลับมาอย่างเดียว
 

ด้าน นายออย แรงงานไทยในอิสราเอล เล่าย้อนไปเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2566 ซึ่งเป็นวันเสาร์ และเป็นวันหยุดของคนงานทั่วไป และส่วนใหญ่จะพักผ่อนอยู่ในแคมป์ จู่ๆ ก็มีเสียงหวอเตือนดังขึ้น คนงานต่างพากันตกใจเตรียมคว้าสิ่งของจำเป็น เพื่อวิ่งหนีเข้าหลุมหลบภัย

แต่ยังไม่ทันได้หยิบฉวยอะไร ก็เห็นกลุ่มฮามาสพร้อมอาวุธหนักบุกเข้ามาในแคมป์คนงาน บนท้องฟ้ามีจรวดพุ่งข้ามหัวนับสิบลูก คนงานต่างวิ่งหนีตายอย่างไร้ทิศทาง โดยมีเสื้อผ้าติดตัวกับโทรศัพท์มือถือเท่านั้น

เมื่อหนีพ้นวิถีกระสุนกลุ่มฮามาส ก็หาที่ซ่อนตัวกัน โดยตนเองกับเพื่อนเข้าไปในหมู่บ้านชาวอิสราเอล ที่กลายเป็นเหมือนบ้านร้าง เพราะเจ้าของบ้านอพยพหนีตายไปกันหมด พวกตนจึงเข้าไปค้นหาอาหาร มีเพียงขนมปังที่คนพื้นเมืองนิยมกิน จึงหยิบใส่ถุงไว้กินระหว่างหลบหนี โดยอาศัยหลับนอนในสวนเกษตร ยามค่ำคืนไม่มีแม้แต่แสงไฟ

แต่ละคนอยู่ด้วยความหวาดกลัว ส่วนอาหารที่เป็นขนมปังจะกินแค่คำสองคำ เพื่อประทังความหิวเท่านั้น ส่วนการสื่อสารถูกตัดขาดจากโลกภายนอก

นายออย กล่าวต่อว่า พวกตนกว่า 10 คน แทบหมดความหวัง คิดว่าคงเอาชีวิตมาทิ้งในต่างแดน บางคนร่ำไห้ถึงครอบครัวอย่างคนไร้สติ กระทั่งเข้าสู่วันที่ 7 ได้เดินเท้ามาถึงเขตชุมชน เริ่มมีสัญญาณโทรศัพท์ แต่ละคนดีใจรีบกดหาครอบครัวที่เมืองไทย ขณะที่บางคนแบตเตอรี่หมด ต้องยืมของเพื่อนโทรหาญาติ

โดยสถานที่แรกที่พวกตนติดต่อคือสถานฑูตไทย เมื่อแจ้งพิกัดกับเจ้าหน้าที่แล้ว ไม่นานก็มีทหารเข้ามารับตัวไปยังศูนย์อพยพ พร้อมยื่นความต้องการขอเดินทางกลับบ้าน โดยจองตั๋วเครื่องบินได้วันที่ 18 ตุลาคม นี้