พระวัดป่าโอด บวชป่า "ไม้พะยูง" เหมือนชี้ช่องให้มอดไม้ ลักตัดไม่เกรงใจใคร

22 มิถุนายน 2566 ที่ จ.ร้อยเอ็ด ตำรวจ สภ.เมืองร้อยเอ็ด ได้ขนไม้พะยูง จำนวนมาก มากองไว้ที่ สภ.เมืองร้อยเอ็ด เพื่อรอเจ้าหน้าที่ป่าไม้ มารับไปไว้ในความดูแล หลังรับแจ้งจาก พระครูหลวงปู่สุข สุขิโต เจ้าอาวาสวัดป่าดงนางย่อง ต.เหนือเมือง อ.เมืองร้อยเอ็ด ว่า ได้มีคนร้ายเข้าไปตัดไม้พะยูงภายในวัด และเตรียมขนออกไป เมื่อกลางดึกคืนวันก่อน

แต่ปรากฏว่า พอแก๊งคนร้ายจะมาขนไม้ ก็สว่างเสียก่อน ทำให้ชาวบ้านมาพบเข้า จึงหลบหนีไป ทางวัดจึงแจ้งตำรวจให้มาขนไปเก็บไว้ เพื่อมอบให้กรมป่าไม้ นำไปเก็บรักษาต่อไป เนื่องจากเกรงว่า หากไม่ขนไม้ดังกล่าวออกจากวัด พอช่วงมืดคนร้ายที่มีอาวุธ จะหวนกลับมาขนไม้อย่างแน่นอน เพราะวัดแห่งนี้ มีพระอยู่เพียง 3 รูป แม้จะมีกรรมการวัด และลูกศิษย์วัดอยู่ในวัด แต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดขวางกลุ่มผู้ก่อเหตุ เนื่องจากมาอาุวธ 

พระครูหลวงปู่สุข เจ้าอาวาสวัด อายุเกือบ 80 ปี กล่าวว่า พื้นที่ป่าบริเวณนี้ ทั้งในบริเวณวัด และนอกเขตรั้ววัด มีพื้นที่นับ 100 ไร่ห่างจากหมู่บ้านหนองนาสร้าง และต่อเขตหนองม่วง ต.เหนือเมือง ที่ห่างจากหมู่บ้านไม่ถึง 2 กม. และห่างจากตัวจังหวัดไม่ถึง 3 กม. เป็นป่าไม้อุดมสมบูรณ์ ด้วยไม้มีค่านานาชนิด

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีไม้พะยูง ในพื้นที่สาธารณนอกเขตวัด และในเขตวัดทั้งสิ้นกว่า 400 ต้น ซึ่งเดิมก็ไม่เคยมีปัญหา จนกระทั่งเมื่อปลายปี 65 ที่ผ่านมา เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองจังหวัด –อำเภอเมือง-ป่าไม้ ได้เข้ามาบริหารจัดการ ทำพิธีลงทะเบียนต้นไม้พะยูงทั้งหวัด มีการนับ เขียนตัวเลขติดต้นไม้ พร้อมกับพันผ้าเหลืองบวชป่า โดยอ้างว่า เพื่อนับจำนวนต้นไม้ และพันผ้าเหลือง แยกต้นพะยูงออกจากต้นไม้ทั่วไป ให้เกิดความชัดเจนเพื่อการรักษาไว้ 

แต่ปรากฎว่า หลังจากการบวชป่าเป็นข่าวเผยแพร่ออกไป กลับเป็นการชี้เป้าให้คนร้ายได้ทราบว่า ป่าดงนางย่อง มีไม้พะยูงที่มีค่าในป่าเกือบ 500 ต้น และการผูกผ้าเหลืองที่ต้นไม้ เป็นจุดสังเกตให้รู้เป็นอย่างดีว่า ต้นไหนเป็นไม้พะยูง ยิ่งเลือกตัดได้สะดวกขึ้นในเวลากลางคืน และชักลากออกไปทันที และบางทีไม้ล้มลงแล้ว ขนออกไปไม่ทัน ก็มาขนออกไปในคืนต่อมา 

จนกระทั่งล่า สุดไม้พะยูงที่อยู่ในแถวป่ารอบนอก แถวป่าช้า ที่อยู่นอกวัดที่เป็นต้นขนาดใหญ่ ถูกลักตัดจนแทบจะหมดแล้ว ซ้ำยังเหิมเกริมถึงขนาด บุกเข้ามาตัดต้นพะยูง ที่ปลูกไว้ในบริเณวัด แบบไม่เกรงกลัวใคร จนบางครั้งเหิมเกริม ขนาดเข้ามาตัดข้างที่พักสงฆ์ จนล้มทับกุฏิพระ และพากันขนไม้ออกไปหน้าตาเฉย 

พระครูกล่าวว่า ตนพร้อมพระลูกวัด 2 รูป และลูกศิษย์ กล่าวว่า ตัดแล้ว ยังขนไม้ไปให้เห็น ๆ ต่อหน้าต่อตา ซึ่งก็ไม่กล้าว่าอะไร  เพราะเกรงว่าจะไม่ปลอดภัย ซึ่งปัจจุบัน ทุกคนเกรงกลัวมาก ดังนั้น จึงมีการปรึกษากันว่า เพื่อความปลอดภัย และใช้ไม้ที่เหลืออยู่ให้เป็นประโยชน์ ดีกว่าปล่อยให้คนมาลักตัด จึงมีแผนที่จะนำเสนอให้กรรมการวัด เรียกประชมลงมติ เสนอไปยังฝ่ายปกครอง อำเภอ และจังหวัด ให้ทำการขายไม้พะยูงทั้งหมดที่เหลือ เพื่อนำเงินมาสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์ ด้วยการนำเงินที่ได้จากการตัดไม้ขาย เอาเงินไปมอบให้กับ รพ. จะประโยชน์ดีกว่าโดนลักตัดไป