อาตมาจึงคิดว่า ถ้าน้องทั้ง 2 คน ยอมถอยออกมาเสียหน่อย เพื่อที่จะก้าวต่อไปใหม่ ก็ยังมีโอกาสที่จะได้เห็นหน้าพ่อแม่ ครอบครัวและเพื่อนต่อ แต่ถ้าจะเอาแต่เดินหน้าต่อ โดยไม่ยอมถอยเลย แต่ร่างกายไม่เอาด้วย แม้ว่าใจกับอุดมคติจะเดินต่อ มันก็กลายเป็นว่า อุดมคติกัดกินชีวิต กัดกินร่างกายให้หมดสภาพลง
พระพยอม กล่าวอีกว่า เรื่องนี้อาตมาต้องขอบิณฑบาต ไปทางผู้ใหญ่ด้วยว่า ช่วยถนอมชีวิตของเด็ก ๆ ที่มีความคิดโลดแล่นด้วย อย่าปล่อยเขาไปตามยถากรรม ช่วยประคับประคองผ่อนหนักเบาให้กับเขา ขอให้เป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณธรรม 4 ประการ คือมี เมตา กรุณา มุทิตตา อุเบกขา ขอให้เป็นข้อสุดท้ายสุดที่ผู้ใหญ่ควรจะมี
ส่วนทางน้อง 2 คน อาตมาอยากให้ฉุกคิดว่า ระหว่างอุดมคติกับชีวิต ควรเลือกอะไรไว้ก่อน อาตมาขอให้น้องทั้ง 2 คนปลอดภัย เพราะอย่าลืมว่า อาหารเป็นสิ่งสำคัญสำหรับมนุษย์ แม้แต่พระพุทธเจ้าท่านก็ตรงตรัสไว้ ชีวิตประกอบได้ธาตุทั้ง 4 ธาตุ ซึ่งอาหารก็เป็นปัจจัยสำคัญของธาตุทั้ง 4
ดังนั้นถ้าหากน้องทั้ง 2 คน อยากอยู่เพื่อดูความสำเร็จในวันข้าง ก็ไม่ควรเอาชีวิตมาทุ่มกับเหตุการณ์ครั้งนี้ เพียงครั้งเดียวเพราะมันยังมีหนทางอื่น ๆ ให้ต่อสู้ การทรมานร่างกายตนเองแบบนี้ เป็นการทรมานวิถีชีวิต ถ้าถึงแก่ชีวิตก็เป็นบาปในรูปแบบหนึ่ง
แม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจใช้อาวุธทิ่ม แทง หรือฟันร่างกายตนเอง แต่ก็ทำให้สิ้นชีวิตลง ด้วยวิถีของตัวเอง ถือเป็นบาปเช่นกัน และนอกจากนี้เหตุการณ์อาจลุกลาม กลายเป็นน้ำผึ้งเพียงหยดเดียว ที่ทำให้ประเทศชาติ ลุกเป็นไฟขึ้นมาอีกครั้ง