เปิดบันทึกแม่น้องชมพู่ เขียนด้วยลายมือเก็บไว้เกือบปี

31 พฤษภาคม 2564 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า แม่น้องชมพู่เปิดบันทึก ซึ่งเขียนด้วยลายมือ พบว่าบันทึกนั้นเขียนลงกระดาษเป็นข้อความที่เก็บไว้ในใจตลอดเวลาเกือบ1ปีโดย บันทึกนี้เริ่มบันทึกหลังน้องชมพู่เสียชีวิต4เดือนเหตุผลเพราะไม่อยากพิมพ์ระบายผ่านเพซบุ๊กเพราะช่วงนั้นมีดราม่าเข้ามาตลอด จึงเลือกที่จะเขียนมากกว่าพิมพ์ โดยบันทึกมีทั้งหมด4แผ่น โดยมีข้อความย่อๆดังนี้

หน้าที่ 1 ประมาณ20บรรทัด มีใจความว่าคร่าวๆว่า "ข้าพเจ้านางสาวิตรี วงศ์ศรีชา หรือแม่น้องชมพู่บ้านเลขที่73หมู่2 บ้านกกกอก ต.กกตูม อ.ดงหลวง จ.มุกดาหาร ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งลูกสาวคนเล็กถูกพรากจากอกไป จากวันนั้นถึงวันนี้ เป็นเวลา 4 เดือนเต็ม ที่ไม่ได้ยินเสียงเล็ก ๆ ใส ๆ ของน้อง ที่ดังมาจากบนบ้าน แม่จ๋า ขึ้นเทิง ขึ้นเทิง (คำเรียก ลูกเรียกแม่ขึ้นบนบ้าน) มานอนนำน้อง ไม่ได้ยินเสียงมานานแล้ว ยังคิดถึงลูกเสมอ"นาทีนี้ไม่สามารถอธิบายความรู้สึกออกมาเป็นตัวหนังสือได้อีกเพราะม่านตาพร่ามัวมองไม่เห็นเส้นบรรทัดน้ำไสๆกำลังรวมตัวกันไหลออกมา

หน้าที่ 2 มีข้อความว่า "ไม่มีรักไหนยิ่งใหญ่เท่ารักจากพ่อแม่ ไม่มีรักใดมั่นคงเท่าสายเลือด ไม่มีรักใดไม่ใช้เวลา  3 ปีที่ร่วมทางกันมา มันมีค่าเกินกว่าจะบอกใคร"  หน้าที่ 3 มีข้อความว่า "ฝากไปให้แม่ ไม่รู้ลูกได้รับหรือป่าว ฝากไปให้เพื่อผ่อนคลายความโศกเศร้า ฝากไปให้แทนความรักในใจเรา"  

หน้าที่ 4 มีข้อความว่า ลงวันที่ 10 ก.ย.63 ใกล้สิ้นสุดแล้วจริงหรือ ข้าพเจ้าขอภาวนาให้สิ่งที่ได้รับรู้ในวันนี้เป็นความจริงด้วยเถิด อยากพ้นจากความทุกข์นี้เสียที วิกฤติชีวิตครั้งหนึ่งหนักหนายิ่งหนัก มีเพียงคำสอนหลักพระพุทธศาสนา ที่พอพยุงสติข้าพเจ้าให้มีสมาธิ และความอดทน ข้าพเจ้าสัญญากับตัวเองว่าไม่ว่าคนไหนที่ทำกับลูกก็ตามที่บังอาจทำให้ลูกสาวตัวน้อยของข้าพเจ้าที่มีแม้แต่รอยขีดข่วนข้าพเจ้าไม่มีวันให้อหสิกรรมให้เด็ดขาด ซ้ำยังของสาปแช่งให้ได้รับเคราะห์กรรมถูกเจ้ากรรมนายเวร ตามอาฆาตเอาทุกชีวิต ทุกชาติไป