กระทง(ไม่)หลงทาง

"รับลอยกระทงคร้าบ รับลอยกระทง"

เสียงของชายหนุ่มทั้งเด็กและผู้ใหญ่ดังขึ้นเป็นระยะๆ ซึ่งเป็นเสียงที่ผู้มาร่วมงานลอยกระทงที่ใต้สะพานพระราม 8 มักคุ้นชิน เนื่องจากบริเวณนี้มีคลื่นซัดแรง กระเด็นให้เปียกได้ ซ้ำร้ายมีคนลื่นจนพลัดตกลงไป พวกเขาเหล่านี้จะคอยรับกระทงที่คนอธิษฐานเรียบร้อย ว่ายออกจากริมฝั่งไปปล่อยในแม่น้ำเจ้าพระยาตรงจุดที่ไม่มีคลื่นมากนัก แลกเปลี่ยนกับเงินเล็กๆน้อยๆ หรือบางทีก็ไม่ได้เลย


"บาทเดียว สองบาท ห้าบาท ผมรับหมด"

หนึ่งในกลุ่มคนรับลอยกระทงกล่าว พวกเขาต้องอาศัยเก็บจากในกระทงเอาเอง สองมือต้องกำเงินไว้ให้แน่นในขณะที่ต้องว่ายโต้คลื่นกลับเขาริมน้ำดังเดิม ร่างกายที่เปียกสั่นเทายามขึ้นจากน้ำแต่ก็เลิกไม่ได้เพราะมันคือแหล่งรายได้ของพวกเขา หลายคนมาจากต่างจังหวัด คนละถิ่นที่อยู่ ส่วนมากไม่มีงานทำหรือเป็นลูกจ้างหรือพนักงานก่อสร้าง บางคนมาเก็บแบบนี้หลายปี บางคนพึ่งมาเพราะได้รับการชักชวน ซึ่งรายได้อยู่ที่ประมาณ 400 บาท หลายคนที่มาลอยนึกว่าเป็นบริการฟรีก็ไม่ได้ให้เงิน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ทักท้วงแต่อย่างใด

"แช่ในน้ำนานๆมันหนาว กลับบ้านทีไรเป็นหวัดตลอด หลายครั้งเขาก็ไม่ให้เงิน แต่ผมก็ไม่ไ้ด้ทวงนะ คิดซะว่าช่วยๆกันละกัน อยากให้ก็ให้ ไม่อยากให้ก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยผมได้เห็นรอยยิ้มบนหน้าของพวกเขา มันก็มีความสุขแล้ว" ชายอีกคนกล่าวความในใจ

บางทีความสุขมักอยู่รอบตัวๆเรา ขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกจะมองในแง่มุมไหน ถึงแม้ชีวิตหลายคนจะเลือกเกิดไม่ได้ แต่พวกเขาก็ดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อความอยู่รอดด้วยลำแข้งของตนเอง หากใครได้ไปลอยกระทงที่ใต้สะพานพระราม 8 แล้วได้ใช้บริการพวกเขา สามารถให้เงินเล็กๆน้อยๆ เป็นกำลังใจพวกเขาได้