“ไบเดน” จะเยือนเวียดนามเดือนหน้า กระชับสัมพันธ์ ต้านอิทธิพลจีน

ทำเนียบขาว เปิดเผยในวันจันทร์ (28 สิงหาคม) ว่า ประธานาธิบดีโจ ไบเดน จะเยือนกรุงฮานอยของเวียดนามในวันที่ 10 กันยายน เพื่อพบหารือกับบรรดาผู้นำของเวียดนาม ซึ่งรวมถึง เหวียน ฝู จ่อง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์

ผู้นำทั้งสองฝ่ายจะแสวงหนทางส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจของเวียดนามที่มุ่งเน้นด้านเทคโนโลยีและขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรม ขยายความสัมพันธ์ระดับประชาชนผ่านการแลกเปลี่ยนด้านการศึกษาและโครงการพัฒนาแรงงาน ร่วมมือกันต่อสู้กับการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศ และส่งเสริมสันติภาพ ความเจริญรุ่งเรือง และเสถียรภาพในภูมิภาค

การเยือนเวียดนามเพียงวันเดียวจะมีขึ้นหลังจากไบเดนเยือนอินเดียระหว่างวันที่ 7-10 กันยายนและเข้าร่วมการประชุมสุดยอดผู้นำกลุ่มจี20  ที่อินเดียเป็นเจ้าภาพ และเขามีกำหนดการแวะรัฐอลาสกาเพื่อร่วมพิธีรำลึก 22 ปีของวินาศกรรม 11 กันยายนด้วย

ไบเดนเคยสนทนาทางโทรศัพท์กับเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ของเวียดนามเมื่อปลายเดือนมีนาคม และหารือเรื่องการเสริมสร้างและขยายความสัมพันธ์ระดับทวิภาคี โดยทำเนียบขาว แถลงในเวลานั้นด้วยว่า ปี 2566 เป็นวาระสำคัญครบรอบ 10 ปีของความสัมพันธ์หุ้นส่วนแบบครอบคลุม และเมื่อ 3 สัปดาห์ที่แล้ว ไบเดนประกาศว่า จะเยือนเวียดนามช่วงสั้น ๆ แต่ไม่ได้ระบุเวลา เขาบอกด้วยว่า เวียดนามต้องการปรับเปลี่ยนความสัมพันธ์สู่การเป็นหุ้นส่วนกับสหรัฐฯ แบบเดียวกับรัสเซียและจีน

สหรัฐฯ พยายามกระชับความสัมพันธ์กับเวียดนามให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เพราะเชื่อว่าเป็นก้าวสำคัญในการผลักดันยุทธศาสตร์อินโด-แปซิฟิกที่เปิดกว้าง ท่ามกลางอิทธิพลที่เพิ่มมากขึ้นของจีนในภูมิภาคนี้ ขณะที่เวียดนามพยายามระมัดระวังเรื่องความใกล้ชิดกับสหรัฐฯ เพราะจีนและรัสเซียเป็นคู่ค้าหลักของเวียดนามมาอย่างยาวนาน แต่เวียดนามก็มีข้อพิพาทกับจีนในเรื่องทะเลจีนใต้

เมื่อเดือนเมษายน แอนโทนี บลิงเคน รัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐฯ ได้เยือนเวียดนาม และพบกับเหวียน ฝู จ่อง เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ด้วย และในเดือนที่แล้ว เจเน็ต เยลเลน รัฐมนตรีคลังสหรัฐฯ พบกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงเวียดนามที่กรุงฮานอย และเห็นพ้องต้องกันว่า จะส่งเสริมความสัมพันธ์ใกล้ชิดยิ่งขึ้น

นับจากสหรัฐฯ และเวียดนาม รื้อฟื้นความสัมพันธ์ทางการทูตเมื่อปี 2538 การค้าทวิภาคีเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง และมีมูลค่าการค้าสูงถึง 138,000 ล้านดอลลาร์ในปี 2565

เวียดนามกลายเป็นศูนย์กลางการผลิตเพื่อการส่งออกของผู้ผลิตยักษ์ใหญ่จากทั่วโลก หลังจากผู้ผลิตพยายามย้ายฐานการผลิตออกจากจีนเพราะความตึงเครียดด้านภูมิรัฐศาสตร์ และอุตสาหกรรมต่าง ๆ พยายามแสวงหาแหล่งซัพพลายเชนที่หลากหลายมากขึ้น หลังจากเกิดปัญหาหยุดชะงักในช่วงการระบาดของโควิด-19