หมากเกมนี้ของวอชิงตันคือการหวนคืนสู่ "การทูตนำด้วยปืน" (Gunboat Diplomacy) อย่างเต็มรูปแบบ ความอดทนเชิงยุทธศาสตร์ของอเมริกาหมดลงทันทีที่เรือพาณิชย์ 3 ลำ รวมถึงเรือบรรทุก LNG Al Rekayyat ของกาตาร์ และเรือน้ำมัน Wadiyan ของซาอุดีอาระเบีย ถูกลอบโจมตี กองบัญชาการกลางสหรัฐฯ (US CENTCOM) จึงโต้กลับแบบไม่สมมาตรด้วยความรุนแรงกว่าเดิมถึง 8 เท่า ถล่มโครงสร้างพื้นฐานทหารในอิหร่านใต้ไปมากกว่า 80 จุด และทำลายเรือรบขนาดเล็กของกองทัพพิทักษ์ปฏิวัติอิสลาม (IRGC) ไปกว่า 60 ลำ ยิ่งไปกว่านั้น ทรัมป์เลือกจังหวะเวลาที่อิหร่านเปราะบางที่สุดในสภาวะสุญญากาศเชิงอำนาจ ระหว่างพิธีศพของอดีตผู้นำสูงสุด อยาตอลเลาะห์ อาลี คาเมเนอี ที่ถูกเคลื่อนย้ายไปยังเมืองนาจาฟในวันพุธนี้ เพื่อบดขยี้และด้อยค่าคณะผู้บริหารชุดใหม่ของเตหะราน
ทว่า อิหร่านไม่ได้สยบยอม โฆษณาชวนเชื่อที่เน้นย้ำความแข็งแกร่งถูกเปลี่ยนเป็นห่าฝนขีปนาวุธและโดรนพลีชีพที่ IRGC สวนกลับทันควัน ใส่ฐานทัพและสิ่งปลูกสร้างของสหรัฐฯ ในบาห์เรนและคูเวตรวมกว่า 85 จุด จนสายส่งไฟฟ้าในคูเวตพังเสียหายและเสียงไซเรนเตือนภัยดังระงม พร้อมคำขู่ให้สหรัฐฯ ยอมรับ "ระเบียบและอำนาจใหม่ของอิหร่านในช่องแคบฮอร์มุซ" ยิ่งตอกย้ำว่าวิกฤตนี้ได้ยกระดับสู่สภาวะตาต่อตา ฟันต่อฟัน อย่างไร้การควบคุม
พายุภูมิรัฐศาสตร์ลูกนี้กำลังส่งแรงกระแทกเป็นโดมิโนมาถึงเศรษฐกิจโลกและประเทศไทยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ราคาน้ำมันดิบโลกดีดตัวขึ้นทันทีร้อยละ 6 ทะลุ 78 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล ขณะที่องค์กรทางทะเลระหว่างประเทศ (IMO) ประกาศเตือนภัยขั้นสูง ห้ามเรือผ่านช่องแคบฮอร์มุซ
สำหรับประเทศไทยที่ต้องพึ่งพาการนำเข้าน้ำมันจากตะวันออกกลางสูงกว่า 50% วิกฤตครั้งนี้จะแปรสภาพเป็น "ต้นทุนแฝง" ทั้งค่าประกันภัยความเสี่ยงภัยสงครามทางเรือ และราคา Spot LNG ในตลาดเอเชียที่จะพุ่งสูงขึ้น จนย้อนกลับมาสร้างแรงกดดันมหาศาลต่อค่าไฟฟ้า (Ft) และราคาน้ำมันขายปลีกในประเทศ ซ้ำร้ายไปกว่านั้น สถานะของกองทุนน้ำมันเชื้อเพลิงของไทยที่ปัจจุบันกำลังขาดดุลอย่างหนักจนเข้าขั้น "เขตอันตราย" จากนโยบายตรึงราคา ยิ่งทำให้รัฐบาลไทยแทบไม่เหลือกระสุนหรือกันชนในการรับแรงกระแทก
เมื่อคำแถลง “It’s over” ของทรัมป์ได้ทำลายสะพานแห่งความประนีประนอมลงแล้ว สิ่งที่โลกและประเทศไทยต้องเผชิญต่อจากนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของสงครามไกลตัว แต่คือความจริงเชิงโครงสร้างที่โหดร้ายของภาวะเงินเฟ้อ ต้นทุนการผลิต และค่าครองชีพที่จะทรงตัวอยู่ในระดับสูงลิ่วไปอีกนาน นับเป็นบทเรียนราคาแพงว่า ตราบใดที่โครงสร้างพลังงานของประเทศยังต้องผูกโยงอยู่กับความผันผวนของโลก เราก็ทำได้เพียงแค่นั่งรอรับแรงพายุโดยไม่อาจหลบเลี่ยงได้เลย