ติดหล่มอิหร่าน รบเพื่อใคร? สหรัฐฯ ยอมติดหล่ม "สงคราม" เผย 5 เหตุผลที่รบยังไงก็ไม่มีวันชนะ!

6 เมษายน 2569 นายประพฤติ ฉัตรประภาชัย นักวิชาการด้านกฎหมายและการเมืองระหว่างประเทศ และอดีตผู้สมัคร สส. กทม. พรรคประชาธิปัตย์ ได้โพสเฟซบุ๊กแสดงความเห็นว่า

 

นายประพฤติ ฉัตรประภาชัย

 

“เปิดหน้ากากยุทธศาสตร์พญายินทรี: ทำไมสหรัฐฯ ถึงยอมติดหล่มสงครามอิหร่าน ทั้งที่รู้ว่าไม่มีวันชนะ?

 

วันนี้ผมในฐานะนักวิชาการด้านกฎหมายและการเมืองระหว่างประเทศ ขอพาเบื้องหลังม่านมายาของสมรภูมิตะวันออกกลางที่กำลังคุกรุ่น

 

สิ่งที่โลกกำลังตั้งคำถามอย่างหนักคือเหตุใดมหาอำนาจอย่างสหรัฐอเมริกาจึงยังคงดันทุรังรักษาสถานะสงครามกับอิหร่านอย่างไม่ยอมลดละ ? 

ทั้งที่ในทางยุทธศาสตร์ทหารนั้นประจักษ์ชัดว่าการเผด็จศึกอิหร่านเปรียบเสมือนการเข็นครกขึ้นภูเขาที่ไม่มีวันถึงยอด 

ก่อนอื่นผมขอวิเคราะห์ปัจจัยที่ทำให้สหรัฐฯ ไม่อาจคว้าชัยชนะได้ซึ่งมีหลายประการ ไม่ว่าจะเป็น ภูมิศาสตร์อันโหดหินของอิหร่านซึ่งเต็มไปด้วยเทือกเขาสลับซับซ้อน 

โดยเฉพาะเทือกเขาซากรอสและอัลโบร์ซที่ทอดยาวเป็นปราการธรรมชาติสูงชัน พื้นที่เหล่านี้ถูกแปรสภาพเป็นฐานทัพใต้ดินและคลังแสงขีปนาวุธที่ยากต่อการตรวจจับและทำลาย แม้เทคโนโลยีทางอากาศจะล้ำสมัยเพียงใดก็ไม่อาจเจาะทะลุหุบเขาลึกเหล่านี้ได้ 

ประการต่อมาคือเครือข่ายตัวแทนหรือ Proxy Forces ที่อิหร่านฝังรากลึกไว้ทั่วภูมิภาคพร้อมจะเปลี่ยนทุกตารางนิ้วให้กลายเป็นไฟลามทุ่งทันทีที่ถูกโจมตี ผนวกกับขีดความสามารถของโดรนและขีปนาวุธที่แม่นยำ การสนับสนุนลับจากมหาอำนาจขั้วตรงข้ามอย่างรัสเซียและจีน และพลังชาตินิยมที่เหนียวแน่นของชาวอิหร่านเอง ทั้งหมดนี้คือเหตุผลที่ทำให้การบุกอิหร่านกลายเป็นฝันร้ายที่สหรัฐฯ ทราบดีว่าสู้ไปก็มีแต่พังกับพัง

 

แต่คำถามที่น่าสนใจกว่าคือ "ถ้ารู้ว่าไม่ชนะ แล้วทำไมถึงไม่ถอย?" คำตอบนั้นซ่อนอยู่ในเงื่อนงำของผลประโยชน์ทับซ้อนและโครงสร้างอำนาจที่กัดกินระบบการเมืองสหรัฐฯ มาอย่างยาวนาน 

 

 

ประการแรก คือ อิทธิพลอันมหาศาลของ "รัฐพันลึก" (Deep State) ที่ทำงานสอดประสานกับกลุ่มทุนไซออนิสต์และอิสราเอลอย่างแนบแน่น 

นโยบายต่างประเทศของสหรัฐฯ ถูกชี้นำโดยกลุ่มล็อบบี้ที่ต้องการใช้กองทัพอเมริกันเป็นเครื่องมือขจัดเสี้ยนหนามให้อิสราเอล โดยไม่สนว่าภาษีของประชาชนอเมริกันจะถูกละลายหายไปเท่าใด 

 

 

ประการที่สอง คือ การรักษาเสถียรภาพของ "สามเหลี่ยมเหล็ก" (Iron Triangle) ระหว่างนักการเมืองในสภาคองเกรส กองทัพ และบริษัทผู้ผลิตอาวุธยักษ์ใหญ่ 

สงครามอิหร่านคือ "บ่อเงินบ่อทอง" ที่ทำให้งบประมาณกลาโหมพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง หากโลกสงบสุข อุตสาหกรรมความมั่นคงเหล่านี้ย่อมขาดรายได้มหาศาล การมีศัตรูที่ดูน่าเกรงขามจึงเป็นความจำเป็นเชิงพาณิชย์มากกว่าการเป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ

ยิ่งไปกว่านั้น สงครามครั้งนี้ยังถูกใช้เป็นเครื่องมือใน "เศรษฐศาสตร์แห่งการปั่น" เพื่อสร้างความมั่งคั่งให้แก่กลุ่มทุนใกล้ชิดและครอบครัวของผู้นำระดับสูงที่มีผลประโยชน์ในตลาดพลังงานและทองคำ ความตึงเครียดทุกครั้งส่งผลให้ราคาน้ำมันและสินทรัพย์ปลอดภัยพุ่งสูงขึ้น เปิดช่องให้มีการเก็งกำไรในตลาดโลกอย่างมโหฬาร 

ขณะเดียวกันสหรัฐฯ ยังใช้สถานการณ์นี้เป็นการ "ยื้อเวลาหาทางลง" เพื่อประคองภาพลักษณ์มหาอำนาจไม่ให้ดูพ่ายแพ้ยับเยินเหมือนสมรภูมิในอดีต 

 

 

และสุดท้าย คือ การใช้ภัยคุกคามภายนอกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากวิกฤตศรัทธาและปัญหาภายในประเทศของผู้นำเอง เช่นกรณีไฟล์เอปสตีน 

 

 

สรุปได้ว่าการไม่ยอมถอยของสหรัฐฯ ในศึกนี้ 

 

จึงไม่ใช่เรื่องของชัยชนะทางการทหารหรือการปกป้องประชาธิปไตยตามที่กล่าวอ้าง แต่มันคือการรักษา "ท่อส่งผลประโยชน์" ของกลุ่มทุนและรัฐพันลึกที่เสวยสุขบนคราบเลือดของประชาชนและซากปรักหักพังของสันติภาพโลกนั่นเอง

ด้วยความปรารถนาดี

 

 

#ประพฤติฉัตรประภาชัย #สหรัฐอิหร่าน #Geopolitics #DeepState #รัฐพันลึก #ตะวันออกกลาง #ข่าวต่างประเทศ #เศรษฐกิจโลก #IronTriangle #EpsteinFiles #วิเคราะห์การเมือง