ช่วงแข่งผมพลาด เกิดอุบัติเหตุล้ม เป็นเคสหนักมาก การแข่งขันยุติ เขาบอกถ้าโชคไม่ดีคือตายเลย ผมรู้สึกตัวอีกทีที่โรงพยาบาล ที่บุรีรัมย์หมอบอกว่ากระดูกสันหลังหัก ตรวจเจอหักแค่ 2-3 ชิ้น หมอที่บุรีรัมย์บอกว่าผ่าได้ แต่ไม่รู้ปกติหรือเปล่า ซึ่งทางผู้ใหญ่บอกให้เข้ารักษาตัวที่กรุงเทพ ผมแอดมิดที่นั่นหนึ่งคืน แต่ก่อนกลางคืนผมเหมือนจะตาย เราแน่นหน้าอกมาก ตั้งแต่กลางวัน ผมบอกคุณหมอว่าแน่นหน้าอกมาก ไม่ไหว
แล้วเขาทีซีสแกนเจอกระดูกร้าวที่หน้าอกนิดนึง แต่ช่วงกลางดึก ผมบอกพยาบาลว่าไม่ไหวแล้ว ผมปวดข้างในเหมือนจะระเบิด คุณหมอฉีดมอร์ฟีนให้ ผมบอกจะอ้วก เขาบอกเป็นผลข้างเคียง เขาเอาถุงมาให้ อ้วกแรกเป็นเลือดหมดเลย ครั้งต่อไปเป็นข้าวที่เรากิน แล้วสลบไปเลย จากนั้นถูกส่งตัวมาที่กรุงเทพ กระดูกหักกับร้าวประมาณ 27 ชิ้น ผมโชคดีหลายๆ อย่าง เรามาทัน ได้คุณหมอเก่งระดับประเทศ คุณหมอบอกว่าอาจจะไม่ปกตินะ อาจจะไม่เหมือนเดิม
หลังจากออกจากห้องผ่าตัด เราไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้ นอนร้องไห้คนเดียว 2 ชั่วโมง ขยับตัวไม่ได้ เป็นอะไรที่ทรมานมาก นอนอยู่เฉยๆ โดยไม่รู้ว่าตัวจะขยับได้ไหม จะเดินได้หรือเปล่า จะพิการไหม วันนั้นก็คิดว่าไม่เอาแล้วไม่แข่งรถแล้วเลิกเลย แต่ผมเป็นคนไม่ยอมแพ้ กลับมาแข่งรถอีกครั้ง แต่คุณหมอบอกว่าถ้าเกิดแบบนี้อีกครั้งไม่สามารถซ่อมได้ ถ้าโดนอีกทีกระดูกจะขาดเลย มีโอกาสตายเลย ผมเลยบอกตายก็ไม่เป็นไร เขาตื้อไม่อยากให้แข่ง แต่สุดท้ายก็ยอม แข่งมาจนถึงแชมป์ปีที่แล้ว 6 สมัย