จับตาปมตึก สตง.ถล่ม สั่งปิด “ซินเคอหยวน” ราคาเหล็กพุ่ง

12 กรกฎาคม 2569 ภายหลังคณะกรรมการมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (กมอ.)  เบรกใช้ "เหล็กเตาหลอม IF" ในโครงสร้างใหญ่ หลังเกิดเหตุตึก สตง.ถล่ม ต่อมาเกิดคำถามทำไม? คำสั่งตรวจสอบอาคาร สตง. ถล่ม ที่มีเหล็กปนกันถึง 8 แบรนด์ แต่เจาะจง ”ซินเคอหยวน" เพียงรายเดียว พร้อมเปิดตัวเลขส่วนต่างราคากระโดดหลังสั่งปิดโรงงาน

จากกรณีตึก สตง.ถล่ม ต่อมามีการเก็บชิ้นส่วนเหล็กเพื่อเอาไปตรวจสอบปรากฏว่าไม่ได้มาตรฐาน ซึ่งเหล็กดังกล่าวเป็นเหล็กที่มาจากโรงงานสัญชาติจีน และมาจากระบบเตาหลอมแบบ IF จนกลายเป็นข้อถกเถียงและการเสนอว่า ควรมีการปรับมาตรฐานการผลิตเหล็กในประเทศไทยให้ดีกว่านี้หรือไม่

ขณะเดียวกัน เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ที่ผ่านมา คณะกรรมการมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (กมอ.) มีมติว่าเหล็กที่ผ่านกระบวนการ IF ไม่สามารถนำไปใช้เป็นเหล็กข้ออ้อยในโครงสร้างขนาดใหญ่ได้ หลังจากนี้จะมีการเปิดรับฟังความคิดเห็น ก่อนที่จะมีการยกระดับมาตรฐานเหล็กไทยต่อไป

อย่างไรก็ตาม จากการตรวจสอบข้อมูล บริษัทเหล็กที่ถูกพูดถึง และถูกสั่งปิดไปก่อนหน้านี้เพื่อตรวจสอบคือ บริษัท “ซินเคอหยวน” ซึ่งพบว่ามีส่วนแบ่งตลาดเรื่องเหล็กในกรุงเทพฯ ประมาณ 50%

และมีการตั้งข้อสังเกตว่า ผลสอบตึก สตง. ไม่ได้ใช้เหล็ก IF อย่างเดียว มีทั้ง IF และ EF  ที่สำคัญมีเหล็กประมาณ 7-8 แบรนด์ที่ใช้ แต่ทาง “ทีมสุดซอย” ชุดปฏิบัติการเฉพาะกิจของกระทรวงอุตสาหกรรม กลับเจาะจงแค่บริษัท “ซินเคอหยวน” เพียงแบรนด์เดียว และเจาะจงเหล็ก IF ของซินเคอหยวน บริษัทเดียว ซึ่งก่อนเกิดเหตุตึก สตง. ถล่ม ราคาเหล็กของซินเคอหยวน ราคา 18 บาทต่อกิโลกรัม

แต่หลังจาก “ซินเคอหยวน” ถูกสั่งปิดเพื่อตรวจสอบ ราคาเหล็กกลับพุ่งไป 23-25 บาทต่อกิโลกรัม  จึงเกิดคำถามว่า กลุ่มเหล็กที่ได้ประโยชน์จากการปิดของซินเคอหยวน มีการกำหนดราคาเหล็กกันเองหรือไม่?  และผลักภาระค่าก่อสร้างมาที่ผู้บริโภคจนทำให้ต้นทุนก่อสร้างเพิ่มขึ้น ราคาบ้าน คอนโด ราคาสูงขึ้น

ขณะที่ “ซินเคอหยวน” ถูกสั่งปิดมา 1 ปี 6 เดือน เสียหายนับหมื่นล้าน  และไม่ได้เลิกจ้างพนักงาน บริษัทยังคงจ้างและจ่ายเงินเดือน 75% ให้กับพนักงานทุกคน

อย่างไรก็ตาม ประเด็นนี้ทำให้เกิดการตั้งคำถามตามมาว่า การสั่งปิดกลุ่มทุนจีนรายใหญ่ เป็นการเปิดทางให้ "กลุ่มทุนเหล็กบางกลุ่มที่ได้ประโยชน์" เข้ามาผูกขาดและกำหนดราคาเหล็กกันเองหรือไม่? ซึ่งท้ายที่สุดแล้ว วงจรนี้เป็นการผลักภาระค่าใช้จ่ายและส่วนต่างทั้งหมดมาที่ประชาชนผู้บริโภคที่ต้องการซื้อที่อยู่อาศัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้