เช็กชัวร์ "ฝีดาษลิง" อาการแบบไหน แสดงว่าติดเชื้อไวรัสฝีดาษแล้ว!!

28 กรกฎาคม 2565 พญ.นฤมล สวรรค์ปัญญาเลิศ นายแพทย์ทรงคุณวุฒิ ที่ปรึกษากรมการแพทย์ กล่าวถึงโรคฝีดาษวานร หรือ ฝีดาษลิง ว่า แม้อาการภายนอกจะดูน่ากลัว แต่ความรุนแรงมีไม่มากและติดต่อยาก หากเทียบกับโรคอื่น ๆ  

 

ฝีดาษลิง เป็นไวรัสชนิดหนึ่งที่มีเปลือกหุ้ม ข้อดีของไวรัสชนิดนี้คือ ตายง่าย เชื้อก่อโรคมีชื่อว่า Pox Virus จึงถูกเรียกว่า Monkey Pox คล้ายกับไข้ทรพิษ หรือ Small Pox แต่อาการของฝีดาษลิงนั้นไม่รุนแรงเท่าและอัตราการเสียชีวิตต่ำ การติดต่อของโรคก็มักจะติดกับคนใกล้ชิดอยู่บ้านเดียวกัน หรือนอนห้องเดียวกัน หากสัมผัสกับสารคัดหลั่ง ถูกละอองฝอย ก็สามารถติดเชื้อได้ โดยเฉพาะการสัมผัสกับตุ่มหนองที่แตกแล้ว จะเป็นช่วงการแพร่เชื้อสู่ผู้อื่น

 

“ อาการสำคัญของ โรคฝีดาษลิง ได้แก่ มีไข้ ปวดเมื่อย ปวดหลัง ปวดศีรษะ มีอาการอ่อนเพลีย และต่อมน้ำเหลืองโตได้ หากผู้ป่วยมีโรคประจำตัว เช่น ภูมิต้านทานต่ำ โดยเฉพาะหญิงตั้งครรภ์และเด็กเล็กที่มีภูมิต้านทานต่ำ เมื่อติดเชื้ออาจเกิดอาการรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้ แต่ถ้าไม่มีอาการรุนแรงก็จะหายเองได้ใน 3 สัปดาห์ ” พญ.นฤมล กล่าว

 

พญ.นฤมล อธิบายความแตกต่างของ โรคฝีดาษลิง กับ โรคติดต่ออื่น ๆ ว่า ฝีดาษลิงจะมีต่อมน้ำเหลืองโต ทำให้เกิดผื่นหรือตุ่มได้ทั้งตัว จึงแตกต่างจากโรคอื่น เช่น "เริม"ที่มีอาการปวดแสบปวดร้อน ลักษณะจะเป็นตุ่มน้ำใส มักเกิดบริเวณจมูก ริมฝีปาก ไม่ค่อยกระจายไปทั่วทั้งตัว

 

ส่วนงูสวัดจะปวดแสบปวดร้อนมาก เพราะเกิดจากการอักเสบของเส้นประสาท และอีสุกอีใส ที่ร่างกายจะเกิดเป็นตุ่มแดง ตุ่มน้ำ และตุ่มหนอง แต่จะพบรอยโรคได้หลายระยะในเวลาเดียวกัน ซึ่งลักษณะตุ่มของ ฝีดาษลิงจะเกิดรอยโรคอยู่ในระยะเดียวกันเท่านั้น 

 

สำหรับแพทย์จะพิจารณาจากประวัติสัมผัส เช่น มีประวัติเดินทางในพื้นที่เสี่ยง สัมผัสคนที่เป็นฝีดาษลิงหรือไม่ พร้อมกับดูลักษณะผื่น หากเป็นผู้ป่วยเข้าข่ายสงสัยก็จะส่งแล็ปตรวจอย่างละเอียดต่อไป

 

ในส่วนของมาตรการต่าง ๆ กรมการแพทย์ จะเน้นดูแลเฝ้าระวังในโรงพยาบาล แนะนำกรณีที่คนไข้เข้ามาคลินิกเอกชน โดยคาดว่า สัปดาห์หน้าน่าจะได้แนวทางออกมาว่าจะป้องกันอย่างไรไม่ให้เกิดการแพร่ระบาดของโรคได้

 

ส่วนประชาชนแนะนำให้ใส่หน้ากากอนามัย เพื่อลดการสัมผัสละอองฝอยจากน้ำลายและน้ำมูก ล้างมือบ่อย ๆ ด้วยน้ำและสบู่ หรือแอลกอฮอล์เจล หลีกเลี่ยงการสัมผัสตุ่มหนอง ไม่สัมผัสสารคัดหลั่งของร่างกาย ไม่ใกล้ชิดผู้ติดเชื้อโดยตรง อีกทั้งไม่รับประทานเนื้อสัตว์ดิบ ๆ เพราะอาจเกิดการติดเชื้อได้