มีรายงานการแพทย์ชี้ให้เห็นปัญหานี้มากขึ้นเรื่อยๆ และชี้ให้เห็นว่าผู้ป่วยที่เกิดภาวะ Long COVID นั้นจะพบกับปัญหาการตีตราทางสังคม (stigma), ความยากลำบากในการเข้าถึงระบบบริการดูแลรักษา (difficulties in accessing services), มีปัญหาในการกลับไปทำงานเต็มเวลาแบบในอดีตเพราะสมรรถนะของร่างกายเสื่อมถอยลง (returning to full time work), ประสบปัญหาด้านความสัมพันธ์กับคนใกล้ชิด ครอบครัว และระหว่างการดำรงชีวิต (trouble maintaining important relationships and life roles), และไม่สามารถทำกิจกรรมในชีวิตประจำวันอื่นๆ (barriers to engaging in activities of daily living)
ทั้งนี้ เราจะเห็นได้ว่าทั่วโลกต่างตื่นตัว ให้ความสำคัญกับเรื่อง Long COVID เพราะนอกจากเกิดผลกระทบต่อตัวบุคคลนั้นโดยตรงแล้ว ยังกระทบต่อคนใกล้ชิด ครอบครัว และประเทศ รวมถึงปัญหาภาระงานในระบบสุขภาพและภาระค่าใช้จ่ายระยะยาวที่เกิดขึ้น
ดังนั้นการป้องกันตัวไม่ให้ติดเชื้อย่อมดีกว่า ใส่หน้ากากเสมอ เว้นระยะห่างจากคนอื่น พบปะคนเท่าที่จำเป็น ใช้เวลาสั้นๆ เลี่ยงการกินดื่มหรือแชร์ของกินของใช้ร่วมกับผู้อื่น และหากไม่สบาย ควรหยุดเรียนหยุดงาน แจ้งคนที่เกี่ยวข้องทราบ และไปตรวจรักษาให้หายดีเสียก่อน
เหนืออื่นใด นโยบายและมาตรการรัฐก็จำเป็นต้องดำเนินการเพื่อลดจำนวนการติดเชื้อในแต่ละวันให้มีประสิทธิภาพ ยิ่งหากติดเยอะ โอกาสมีผู้ป่วย Long COVID ในระยะยาวยิ่งมาก และจะย้อนกลับมาในรูปแบบผลกระทบต่อสุขภาวะประชากร ผลกระทบต่อเศรษฐกิจจากการขาดกำลังการผลิตและผลิตภาพของประเทศ รวมถึงค่าใช้จ่ายในการดูแลรักษาและฟื้นฟูสภาพ
อ้างอิง
Leeuw E et al. Long COVID: sustained and multiplied disadvantage. Med J Aust. 7 March 2022.