26 พฤศจิกายน 2564 นางอมรัตน์ โชคปมิตต์กุล ส.ส.บัญชีรายชื่อ พรรคก้าวไกล ลุกขึ้นขอหารือต่อประธานสภาผู้แทนราษฎร ว่า ในประเทศนี้ มีรัฐบาลแต่ก็เหมือนไม่มี เพราะ1 เดือนกว่า จากที่ตนได้ลงพื้นที่ได้พบเห็นเมืองร้างจากการบริหารงานที่ผิดพลาดเนื่องจากโควิด-19 โดยได้เห็นการปิดกิจการ การตกงาน ชาวนาสิ้นความหวังเพราะราคาปุ๋ยแพงกว่าราคาข้าว พ่อแม่ต้องนำโทรศัพท์มือถือไปเข้าโรงรับจำนำ และเห็นนักเรียนที่ไม่มีแทปเล็ตใช้ในการเรียนออนไลน์ ในยุคที่เราเรียนว่าเข้าสู่ยุคปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงระยะที่ 4 พวกเราเจ็บช้ำน้ำใจที่ได้เห็นข่าวการซื้อโทรศัพท์ไอโฟน 12 แจกข้าราชการในทำเนียบรัฐบาล ยศระดับตั้งแต่อธิบดีขึ้นไป ทั้งที่คนเหล่านี้มีเงินเดือนและเงินประจำตำแหน่งพอใช้อยู่แล้ว การใช้เงินภาษีของประชาชนอย่างฟุ่มเฟื่อย ไม่มีจิตสำนึกและไม่เข้าท่านี้มีข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นว่าใช้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของเจ้าหน้าที่ ถือเป็นความเหลื่อมล้ำในวงการราชการ พนักงานสอบสวนในโรงพักทั่วประเทศเกือบ 1,500 แห่งยังไม่มีเครื่องใช้สำนักงานจำเป็น ไม่มีโน๊ตบุ๊ค ไม่มีเครื่องปริ้นเตอร์ และยังต้องซื้อกระดาษ ผ้าหมึกสี และผ้าหมึกขาวดำใช้เอง ซึ่งเป็นแบบดึกดำบรรพ์ และล้าสมัย ต้องผ่อนของเหล่านี้เอง รวมถึงยังไม่มีเครื่องสแกนลายนิ้วมือ ในขณะที่หน่วยงานอื่นๆ มีใช้กันแล้ว