ข่าว
20 ก.ค. 2564 | jitima_chum
ตาอายุ 71 ปี สุดช้ำใจถูกน้องสาวไล่ออกจากบ้าน เดินเท้าข้ามอำเภอกว่า 70 กม. หวังไปพึ่งพาเพื่อนเก่าแต่ไม่เจอ ต้องเก็บกระถินริมทางกินประทังความหิว อาศัยหลับนอนศาลาริมทาง ตร.- กู้ภัยช่วยเหลือ พาไปส่งบ้านญาติ
20 กรกฎาคม 2564 หน่วยกู้ภัยสว่างจรรยาธรรม จุดอำเภอเฉลิมพระเกียรติ จ.บุรีรัมย์ ได้รับแจ้งจากพลเมืองดีว่ามีชายสูงอายุท่าทางน่าสงสารหอบหิ้วถุงปุ๋ยใส่เสื้อผ้า หมอนมุ้ง ผ้าห่ม นั่งกินฟักกระถินอยู่ ในศาลาริมทางหน้าโรงเรียนบ้านดอนไม้ไฟ อ.เฉลิมพระเกียรติ จากการสอบถามเบื้องต้นคุณตาคนดังกล่าวบอกว่า ถูกน้องสาวไล่ออกจากบ้าน จึงเดินเท้าข้ามอำเภอมาไกลกว่า 70 กม. หวังจะมาพึ่งพาเพื่อนเก่าแต่กลับไม่เจอจึงไม่รู้จะไปหาใคร คาดว่าน่าจะต้องการความช่วยเหลือ
จากนั้น พ.ต.ท.รวีพันธ์ ปุยะติ รอง ผกก.สภ. เฉลิมพระเกียรติ พร้อมหน่วยกู้ภัยสว่างจรรยาธรรม จุดอำเภอเฉลิมพระเกียรติ จึงได้เดินทางไปตรวจสอบตามที่ได้รับแจ้ง ก็พบชายสูงอายุ ทราบชื่อ คือ นายอุ่น อุ่นเรือน อายุ 71 ปี เป็นชาว ต.เมืองแฝก อ.ลำปลายมาศ จ.บุรีรัมย์ อยู่ในสภาพอิดโรย
จากการสอบถามคุณตาอุ่น เล่าให้ฟังว่า ก่อนหน้านี้ตาทำงาน ที่สวนลำไย จังหวัดจันทบุรี ช่วงโควิดจึงเดินทางกลับมาอาศัยอยู่บ้านน้องสาว ที่บ้านหนองนกเขียน ตำบลเมืองแฝก อ.ลำปลายมาศ เนื่องจากพ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้ว ส่วนตัวเองก็ไม่มีครอบครัว แต่พอกลับมาถึงทางผู้นำชุมชนก็ให้ไปกักตัวที่สถานกักกันของรัฐ ตามมาตรการป้องกันโควิด เป็นเวลา 14 วัน หลังจากกักตัวครบ ก็ไปอยู่กับน้องสาว โดยตนเองเอาบัตรสวัสดิการแห่งรัฐให้น้องสาวไว้ เพื่อแลกซื้อสินค้ามาทำอาหาร แต่พอตนไปถามน้องสาวว่าเงินบัตรสวัสดิการหมดหรือยัง ก็ถูกน้องสาวต่อว่าแถมไล่ออกจากบ้านบอกจะไปไหนก็ไป จึงตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าใส่กระสอบเดินเท้ามาจากอ.ลำปลายมาศ มาที่ อ.เฉลิมพระเกียรติ เพราะไม่มีเงินค่ารถ ตั้งใจจะมาพึ่งพาเพื่อนเก่าแต่กลับไม่เจอ จึงเดินตามถนนไปเรื่อย ๆ หาเก็บฝักกระถินตามริมถนนประทังความหิวเพราะไม่มีเงินซื้อข้าวกิน และอาศัยหลับนอนตามศาลาริมทาง ตั้งใจว่าจะเดินเท้ากลับไปขออาศัยอยู่บ้านหลานที่บ้านหนองกระทุ่ม ต.บ้านยาง อ.ลำปลายมาศ เพราะไม่มีที่ไป คุณตายังบอกด้วยเสียงสั่นเครือน้ำตาคลอเบ้าว่า จะไม่ขอกลับไปที่บ้านน้องสาวอีก เพราะเสียใจมากที่น้องไล่ออกจากบ้าน
จากนั้น พ.ต.ท.รวีพันธ์ ปุยะติ รอง ผกก.สภ. เฉลิมพระเกียรติ จึงได้ให้เงินคุณตาจำนวน 500 บาทเพื่อให้คุณตาไว้ซื้อข้าวและอาหารกิน คุณตาก็ถึงกับยกมือไหว้น้ำตาคลอด้วยความดีใจที่มีคนมาช่วย ขณะที่หน่วยกู้ภัยฯ ก็อาสาพาคุณตาไปส่งที่บ้านหลานตามความประสงค์ของคุณตา เพราะหากเดินเร่ไปเรื่อยก็จะอันตราย
อย่างไรก็ตามล่าสุดทราบว่าทางกู้ภัยฯ ได้พาคุณตาไปส่งที่บ้านหลานแล้ว แต่หลานไม่ยอมให้ตาอยู่บ้านด้วย คุณตาจึงไปขออาศัยอยู่ที่วัด
