สำหรับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 108/1 บัญญัติว่า การสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราว จะกระทำได้ต่อเมื่อมีเหตุอันควรเชื่อเหตุใดเหตุหนึ่งดังต่อไปนี้
(1) ผู้ต้องหาหรือจำเลยจะหลบหนี
(2) ผู้ต้องหาหรือจำเลยจะไปยุ่งเหยิงกับพยานหลักฐาน
(3) ผู้ต้องหาหรือจำเลยจะไปก่อเหตุอันตรายประการอื่น
(4) ผู้ร้องขอประกันหรือหลักประกันไม่น่าเชื่อถือ
(5) การปล่อยชั่วคราวจะเป็นอุปสรรคหรือก่อให้เกิดความเสียหายต่อการสอบสวนของเจ้าพนักงานหรือการดำเนินคดีในศาล
คำสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราวต้องแสดงเหตุผล และต้องแจ้งเหตุดังกล่าวให้ผู้ต้องหาหรือจำเลยและผู้ยื่นคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวทราบเป็นหนังสือโดยเร็ว
สำหรับเงื่อนไขที่ศาลตั้ง ไม่ให้ไปกระทำซ้ำในพฤติกรรมที่ถูกกล่าวหา หรือที่เป็นคดีกันอยู่ เป็นเหตุผลตามกฎหมายใน (2), (3) และ (5) ศาลจึงไม่อนุญาตให้ประกันตัว ที่สำคัญหากให้ประกัน แล้วผู้ต้องหาหรือจำเลยไปกระทำซ้ำ ย่อมเป็นการเพิ่มกระทงความผิด หากสุดท้ายศาลชั้นต้นพิพากษาว่ามีความผิด ก็จะต้องรับโทษสูง (บวกโทษตามกระทงความผิด) ทำให้มีโอกาสที่ผู้ต้องหาหรือจำเลยจะหลบหนีในชั้นศาลสูง ซึ่งก็เข้าเหตุไม่ให้ประกันตัวตาม (1) ด้วย