วันที่ 18 มกราคม 2564 ผู้สื่อข่าวรายงานว่าเข้าสู่ช่วงหน้าแล้ง บรรยากาศริมทางถนนสายหลัก ตั้งแต่ อ.ท่าปลา อ.น้ำปาด มุ่งหน้าสู่เขื่อนสิริกิติ์ และตลาดการค้าชายแดนไทย-ลาว จ.อุตรดิตถ์ ชาวบ้านต่างสร้างเพิงไม้ไผ่เป็นการชั่วคราว เพื่อเป็นแหล่งขาย
ของป่าพื้นบ้าน เนื่องจากเข้าสู่หน้าแล้ง พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ตามเขา ไม่สามารถทำการเกษตรได้ รอเข้าสู่ฤดูฝนเท่านั้น
ที่สำคัญด้วยการระบาดของโควิด-19 ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะอยู่ภูมิลำเนา ยกเลิกการเดินทางรับจ้างหรือขายแรงงานเมืองใหญ่ ทำให้ตลาดของป่าอาหารพื้นบ้าน ที่ถนนสายเข้าสู่ อ.น้ำปาด บริเวณ ต.แสนตอ อ.น้ำปาด จ.อุตรดิตถ์ คึกคักตั้งแต่ต้นปี ชาวบ้านต่างนำผักหวานป่า ไข่มดแดง และของป่าตามฤดูกาลที่หากันเอง มาวางขายให้กับประชาชนที่สัญจรผ่านไปมา เน้นเทคนิคเก็บและวางขายแบบสดๆ ค้าขายกับแบบชาวบ้านๆ และมีการแบ่งขาย ไม่จำเป็นต้องซื้อเป็นกิโลกรัม เช่น ผักหวานราคาเริ่มกองละ 20 บาท 50 บาท จากกิโลกรัมละ 200 บาท และที่สำคัญยังสามารถใช้ "คนละครึ่ง" ของรัฐบาลซื้อได้ด้วย สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำให้ชาวบ้านในช่วงงดทำการเกษตรช่วงหน้าแล้ง
