ยายขายขนมนั่งหลับตากแดด ไม่มีใครสนใจ ลั่นเขินไม่กล้าขายของแล้ว

สืบเนื่องจากผู้ใช้เฟซบุ๊ก Jiravut Bill Leangsiriwattana ได้เคยโพสต์ เมื่อวันที่ 9 มิถุนายนที่ผ่าน โดยได้ระบุว่า " นั่งกินก๋วยเตี๋ยว มองไปเห็นยายขายขนม นั่งหลับตากแดดร้อน ไม่มีใครสนใจ กินเตี๋ยวเสร็จเลยไปอุดหนุนหนมแก สอบถามได้ว่าแกนั่งรถเมล์มาขายหนมแถวนี้ประจำ(แถวโรงพยาบาลบางไผ่) ใครเจออุดหนุนแกหน่อยนะ รองเท้าก็ไม่มี แผลเต็มตัว พูดเสียงเบาๆ เห้อ!! สงสาร ไอ้เรามีเงินติดตัว200เลยก็เลยให้แกติดตัวไว้ใช้ "

และล่าสุดทางเฟซบุ๊กเดิมได้อัพเดทข้อมูลเพิ่มเติมว่า " อัพเดท!! ยายได้พักแล้ว มีคนช่วยเหลือแล้ว ดีจัง ขอบคุณสำหรับข้อมูลต้นโพสต์ครับ " โดยทางเฟซบุ๊กดังกล่าวได้แชร์โพสต์ของ ผู้ใช้เฟซบุ๊ก Jutamaneenout Janmung โดยได้ระบุข้อความว่า " อัพเดทจ้า ตอนนี้คุณยายอยู่บ้านนะ บ้านแกอยู่หลังบ้านหนูเอง แกเลิกไปขายแล้วนะคะเห็นคนแชร์เยอะ ลูกแกรับราชการคนนึง อีกคนนึงขายน้ำอยู่หน้ารพ. คุณยายเป็นเบาหวาน ความดัน ไขมัน ตอนนี้ได้มีคนลงพื้นที่ให้แกไปรับยาเป็นประจำแล้วนะคะ พอดีคุณยายเคยบอกว่ายายไม่รู้ว่าเขาเอาไปลงกันยายแค่ว่างๆไปขาย พอสายๆก็กลับมาพักคะ โดยปกติยายไม่ใส่รองเท้าพอใส่แล้วจะเจ็บเท้ารองเท้ากัดแล้วโรคเบาหวานก็รักษาหายช้ายิ่งเป็นแผลเยอะ สอบถามข้อมูลได้ค่ะ ยายอยู่หลังบ้านหนูเอง คุณยายปลอดภัยดีค่ะ ขอบคุณทุกคนที่แชร์นะคะทำให้คุณยายได้พักสักที หลังจากที่คนในซอยและลูกหลานขอร้องให้ไม่ไปขายพอลงโพสต์ไปยายเขินไม่กล้าไป วันไหนที่ไม่มีใครอยู่บ้านแกก็จะออกไปขายนะคะแกจะไปรับของมาจากตลาดศาลาน้ำร้อนน้ำเย็นแถวศิริราชเพื่อมาขาย เดียวนี้จะไปขายของบางวันนะ ยังไงก็ไปอุดหนุนได้ค่ะ แต่ก่อนแกเคยพายเรือขายแถวคลองตลิ่งชันนี้ล่ะเดียวนี้พายไม่ไหว "

ซึ่งทางเจ้าของโพสต์ก็ได้เพิ่มเติมว่า " ยายแกดื้อลูกหลานเคยขอไม่ให้ไป แล้วพอมีคนเอามาลงลูกแกโดนว่าว่าไม่เลี้ยงดูแม่เลยหรอ โดนเยอะอ่ะ จนตอนนี้แกยอมฟังอยู่บ้านไม่ออกไปขายรักษาตัวเองล่ะ "

หลังจากที่เรื่องราวได้ถูกเผยแพร่ออกไปทำให้มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นมากมาย " คนแก่ เป็นโรคขี้เหงาครับส่วนใหญ่ ใครพอมีเวลาแวะเวียนไปนั่งพูดคุยกับแกบ้าง ไปนั่งฟังชีวิตแกบ้าง ฮ่าๆ,คนขยันเนอะ แกแล้วก็อยู่เฉยๆไม่ค่อยได้เหมือนย่าเราเลย,แกคงเหงา นี้แก่ไปจะเหมือนยายไหม จะอยุ่ถึงแก่ป่าวเรา,ดีแล้วยาย ทำขายหน้าบ้านเอาค่ะยาย พอๆกับแม่เราเลย,หนูเห็นแกเกือบทุกวันเลย อยู่หน้ารพ.หนูเอง , วันไหนที่แกดื้อคือแกจะออกไป คนในซอยก็แบบขอร้องแกไม่ให้ไปวันไหนที่ลูกหลานอยู่บ้านก็จะเอาแกอยู่ คือแบบไม่รู้ทำไงแกยังดีที่มีอาจารย์ พานักศึกษาเขาลงชุมชนไปหาแกอยู่ ลูกแกโดนคนว่าเยอะอ่ะว่าไม่ดูแลแม่, เป็นแบบนี้ นี่เอง แผลที่เท้าคือแมลงตอม เต็มไปหมดเลยพี่ เห็นแล้วสงสาร นึกว่าไม่มีญาติ ,เคยซื้อรองเท้าให้แกใส่ พันผ้าEB conformอย่างดี มีตอนไปหาหมอแรกๆแล้วแกก็ไม่ไปอีก แกบอกรักษาก็ไม่หายเดินไม่ใส่รองเท้าก็ได้เหยียบอะไรไม่ค่อยมีความรู้สึกแล้ว แกน่าเอ็นดูจริงลูกแกก็ดูแลนะไปเช้าเย็นกลับแต่เวลาไหนลูกไม่อยู่ก็จะวาปไปซื้อของมาขายแถวศิริราชมาขายบางไผ่บ้าง วันไหนลูกหยุดแกไม่ออกไปแกเหงาอยู่บ้านแกเคยขายของประจำตอนยังดีๆ "