จาก "ใบไม้-กาบหมาก" ที่ไร้ค่าพัฒนาเป็นภาชนะให้ผู้ป่วยโควิด-19

เกศชนก พยอมหอม เล่าว่าในทุกๆเช้าเธอจะนำกะยังซึ่งเป็นภาชนะคู่กาย ออกเก็บใบกาบหมาก ใบมะเดื่อกวาง และใบยาง โดยจะต้องคัดเลือกใบที่มีขนาดใหญ่ คุณภาพดี ไม่มีเชื้อรา ที่สำคัญต้องเป็นใบที่ร่วงหล่นมาใหม่ ๆ ไม่เพียงแต่เกศชนก เท่านั้น แต่ยังมีกลุ่มชาวบ้าน ต.บ้านสะนำ อ.บ้านไร่ จ.อุทัยธานี รวมถึงอาสาสมัครในชุมชน ต่างใช้เวลาที่ว่างจากการทำไร่ทำสวน เร่งผลิตจานที่ทำมาจากธรรมชาติ เพื่อส่งให้กับโรงพยาบาลต่างๆที่รองรับผู้ป่วยโควิด-19 ใช้เป็นภาชนะใส่อาหาร ที่ต้องใช้แล้วทิ้ง แต่ไม่เป็นภาระต่อสิ่งแวดล้อม เพื่อบอกลาขยะพลาสติก แต่กว่าจะออกมาเป็นภาชนะใส่อาหารที่มีรูปทรงสวยงามนั้น ครรชิต คณฑา หนึ่งในสมาชิกของกลุ่มชาวบ้านบ้านสะนำ เน้นย้ำว่าต้องคำนึงถึงความสะอาดเป็นสำคัญ
นอกจากความสะอาดที่ต้องคำนึงถึงเป็นสิ่งแรกแล้วจะต้องนำวัสดุเหล่านั้น ผ่านกรรมวิธีดังต่อไปนี้
1. นำใบกาบหมาก ใบมะเดือกกวาง ใบยาง มาล้างทำความสะอาด 
2. แช่น้ำทิ้งไว้ประมาณ 5-10 นาที เพื่อให้วัสดุคลายตัวและยืดหยุ่นได้เป็นอย่างดี
3. หลังจากนั้นนำไปตากแดดประมาณ 5 นาที จนแห้งสนิท
4. นำเข้าเครื่องอัดปั๊มด้วยความร้อนสูง ประมาณ 170 องศาเซลเซียส ประมาณ 60 วินาที จนได้เป็นจานใบไม้ที่มีพื้นผิวเป็นเส้นใยสวยงาม และนี่จึงเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่น ที่ผ่านการสร้างสรรค์และถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น จนเกิดประโยชน์แก่สังคมปัจจุบัน