เหยื่อกระยาสารท เริ่มมีกำลังใจคนสั่งซื้อต่อเนื่อง

วันที่ 5 มีนาคม 2562 ความคืบหน้าล่าสุด กรณีชาวบ้านถูกมิจฉาชีพหลอกให้ผลิตกระยาสารท 2,000 กก. ขณะนี้ ที่บ้านของผู้เสียหาย ที่ตำบลสุขเกษม อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา ทั้งครอบครัวของน้องแป้ง น.ส.ภัทรสุดา เรืองชัยศิริวัฒน์ อายุ 31 ปี ผู้โพสต์ข้อความลงในโซเชียล ตามที่เป็นข่าว และที่บ้านพ่อแม่ของนางนงนุช จิณรักษ์ อายุ 50 ปี ลูกพี่ลูกน้องของน้องแป้ง ได้กระจายกระยาสารทไปแจกจ่าย และส่งขายตามออร์เดอร์ที่ผู้ใจบุญได้ช่วยซื้อผ่านทางเฟซบุ๊คของน้องแป้งฯ ทั้งหมดแล้ว

เบื้องต้น น.ส.ภัทรสุดา แจ้งว่า ได้เงินคืนมาประมาณ 30,000 บาทเท่านั้น ซึ่งต้องเอาไปตัดดอกเงินกู้นอกระบบที่กู้ยืมมาใช้ซื้อวัสดุ-อุปกรณ์และวัตถุดิบผลิตกระยาสารท ตั้งแต่เดือนมกราคม 2562 ก่อน ส่วนกระยาสารทที่ญาตินำไปช่วยขายตามที่ต่างๆ ยังไม่รู้ว่าจะได้เงินคืนมาเท่าไร แต่อย่างไรก็ตาม ยังคงมีผู้ใจบุญที่ต้องการช่วยเหลือ สั่งซื้อกระยาสารทเข้ามาเรื่อยๆ จึงคิดว่า จะลงทุนซื้อวัตถุดิบใหม่มาอีกรอบ และจะทำให้อร่อยเข้มข้นสุดฝีมือตามสูตรดั้งเดิมที่ชาวปักธงชัยเคยทำสืบต่อกันมา เพื่อโปรโมทผลิตภัณฑ์ฝีมือของชาวปักธงชัยให้เป็นที่รู้จัก และเป็นการขอบคุณในน้ำใจที่ได้ช่วยเหลือในครั้งนี้

ด้านครอบครัวของนางนงนุช จิณรักษ์ อายุ 50 ปี ลูกพี่ลูกน้องของน้องแป้ง ได้ให้สัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ว่า ได้ลงทุนซื้อวัตถุดิบ มะพร้าว กระทะ เตา และอื่นๆ ไปร่วม 1 แสนบาท เพื่อผลิตกระยาสารทในปริมาณ 1,000 กก. จากออร์เดอร์ที่สั่งทำทั้งหมด 2,000 กก. โดยออร์เดอร์อีก 1,000 กก.ได้แบ่งไปให้บ้านของน้องแป้งฯ ช่วยทำ ซึ่งหลังจากเกิดเรื่อง ก็ได้นำกระยาสารทไปเททิ้งเป็นปุ๋ยต้นไม้ และบางส่วนได้กระจายแจกจ่ายให้กับเพื่อนบ้าน ส่วนที่เหลือประมาณ 500 กก. ก็เอาไปรวมที่บ้านน้องแป้ง เพราะมีคนติดต่อมาช่วยซื้อ ได้ทุนกลับคืนมาบ้างนิดหน่อย ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ส่วนลูกมะพร้าวที่กองรวมอยู่ ก็มีแม่ค้ามารับซื้อในราคาลูกละ 6-7 บาท ซึ่งเป็นราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาด แต่ก็จำใจต้องขายออกไปดีกว่าปล่อยให้เน่าเสีย ตอนนี้ขายไปได้ประมาณ 10,000 บาท ยังเหลืออยู่อีกกว่า 100 ลูก ยังไม่มีใครติดต่อขอซื้อเข้ามา

.

ขณะที่นางรัชรัน บัวฮองแสง อายุ 50 ปี อยู่บ้านเลขที่ 15 หมู่ 9 ต.สุขเกษม อ.ปักธงชัย จ.นครรราชสีมา เพื่อนบ้านของทั้งสองครอบครัว ได้ให้สัมภาษณ์กับทีมข่าวว่า ไม่เคยเกิดเหตุการณ์เหล่านี้ขึ้นกับคนในหมู่บ้านมาก่อน เพราะเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ใช้ชีวิตแบบเอื้ออาทรกัน เมื่อได้ทราบข่าว ก็รู้สึกตกใจและไม่คาดคิดว่า จะมีมิจฉาชีพที่มาในคราบของคนรู้จักหรือเพื่อนร่วมงาน มาเอาเปรียบหลอกลวงกันได้ จึงรู้สึกเห็นใจหัวอกคนหาเช้ากินค่ำด้วยกัน และพยายามให้กำลังใจทั้งสองครอบครัวให้พยายามสู้ต่อ อย่าท้อแท้หมดกำลังใจ ซึ่งตนเองคงทำได้เพียงเท่านี้ ส่วนจะรับซื้อกระยาสารทมาช่วยขายอีกทางนั้น คิดว่า นำไปขายที่อื่นจะขายได้ดีกว่าเพราะเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่ผลิตกระยาสารทกินเองเกือบทุกครัวเรือน อีกทั้งเป็นร้านค้ากลางหมู่บ้านเพียงร้านเดียวเท่านั้น จึงน่าจะระบายสินค้าออกไปจำหน่ายในตลาดอื่นๆ จะได้ราคาที่ดีกว่า และได้ทุนคืนกลับมาโดยเร็ว

.

.

.

.

.