เรื่องเล่าจากสนามหลวง : ไม่เผาได้ไหม

เหล่าพสกนิกรผู้จงรักภักดีต่างยืนเบียดกันบริเวณหน้าทางเข้าของเขตก่อสร้างซึ่งไม่กว้างมากนัก หันหน้าไปทางพระบรมมหาราชวังที่มีเสาเอกตั้งอยู่ พวกเขายืนในกิริยาที่สงบนิ่ง พนมมือ สวดมนต์ หรือแม้แต่ถือและชูพระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชขึ้นเหนือศีรษะ เพื่อเป็นการน้อมรำลึกเสมือนว่าพระองค์ยังอยู่กับพวกเขาตลอดเวลา หลายคนตั้งใจลางานมาเพื่อมามีส่วนร่วมในเหตุการณ์ที่พวกเขาเชื่อว่ามันคือพิธีอัน "ศักดิ์สิทธิ์" และมีคุณค่าทางจิตใจ

"ไม่เผาได้ไหม"

แม้ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มจะแค่รำพึงรำพันกับตัวเอง แต่ด้วยบรรยากาศที่สงบเงียบทำใหได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน รถเครนขนาดใหญ่ค่อยๆ ยกเสาเอกพระเมรุมาศขึ้น น้ำตาของพวกเขาก็ค่อยๆไหลออกมา แววตาที่โศกเศร้าเคล้าน้ำตา ทอดยาวไปยังผืนดินของสนามหลวง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยว่างเปล่า แต่ขณะนี้เริ่มมีเสา โครงเหล็ก และสิ่งก่อสร้างโผล่ขึ้นมา

เป็นเครื่องบ่งบอกว่าเวลาที่พวกเขาไม่อยากให้เกิดขึ้นมันกำลังจะมาถึงในไม่ช้า