🔵 [ไม่ใช่แค่ผ้าพันคอ แต่คือการซื้อรอยยิ้ม]
ลูกค้าหลายคนยืนยันว่าพวกเขาไม่ได้มาเพราะผ้าพันคอ อัน ฮโย-ซุน เดินทางข้ามกรุงโซลมาที่ร้าน แม้จะพลาดเจอตัว แต่เธอบอกว่าอารมณ์ขันและคำหยาบคายปนตลกของเขา เหมือนคำพูดของ "คุณย่าคุณยาย" ที่เป็นกันเอง การได้ฟังเขาหยอกล้อทำให้ผู้คนมีความสุข ส่วนโช ยุน-ซุก เดินทางไกล 1 ชั่วโมงครึ่งจากเมืองอินชอน และเคยพลาดเจอเขามาแล้ว เธอยืนยันว่าจะกลับมาใหม่ เพราะสิ่งที่น่าสนใจคือชายคนนี้ต่างหาก "วิธีที่เขาพูดมีเสน่ห์บางอย่างที่น่าเอ็นดูค่ะ"
🔵 [ชายปริศนาผู้ไม่ต้องการแสง]
แม้จะดังเป็นพลุแตก แต่ตัวตนของเขายังเป็นปริศนา เขาเผยตอนไลฟ์สดแค่ว่า แต่งงานมีลูกแล้ว และขายของสารพัดอย่างที่ตลาดนี้มาหลายปี
ทีมงานสำนักข่าวระดับโลกอย่าง CNN ต้องมาดักรอที่ร้านติดต่อกันถึง 3 วัน กว่าจะได้พบเขาช่วงสั้นๆ ตอนกำลังปิดร้านในวันที่ 3 ซึ่งทันทีที่เขาหันมาส่งยิ้ม ผู้คนที่มุงดูอยู่ต่างหยิบกล้องมาถ่ายและส่งเสียงเชียร์!
ในยุคที่ใครๆ ก็อยากเป็นอินฟลูเอนเซอร์... อย่าง "โมนิกา โปลี" คุณป้าชาวอิตาลีที่โด่งดังจากวลีเตือนภัยนักล้วงกระเป๋า "Attenzione, pickpocket!" หรือ "อัลเปอร์ เทเมล" พ่อค้าข้าวโพดหน้าหล่อในอิสตันบูล ที่กลายเป็นดาราและรับมือกับแฟนคลับจนธุรกิจครอบครัวโตระเบิด
แต่ "ชายขายผ้าพันคอ" กลับเลือกทางต่างออกไป เขาปฏิเสธความปรารถนาที่จะเป็นอินฟลูเอนเซอร์ และ
"ปฏิเสธคำขอสัมภาษณ์นับครั้งไม่ถ้วน รวมถึงจากสำนักข่าว CNN ด้วย"
นี่คือความแปลกประหลาดที่ได้ผลดีที่สุดในยุคโซเชียล... การสร้างความโดดเด่นด้วยการไล่ลูกค้าและบอกว่าของตัวเองไม่คุ้มค่าที่จะซื้อ แต่เมื่อดูจากแถวคนที่ยืนรอหน้าร้าน ก็เห็นได้ชัดว่า "ไม่มีใครฟังคำเตือนของเขาเลยจริงๆ"
💬 การขายแบบ "ไม่ขาย" คือศิลปะการสร้างคาแรคเตอร์ที่ทรงพลังที่สุดในยุคนี้... คุณเคยเจอแม่ค้าพ่อค้าสไตล์ปากร้ายแต่ใจดี ที่ยิ่งบ่นเรายิ่งชอบไปซื้อซ้ำบ้างหรือไม่? เสน่ห์ของการขายแบบนี้อยู่ตรงไหนในมุมมองของคุณ?