รายการ "เรื่องลับมาก (NO CENSOR)" ออกอากาศทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 14.00 - 14.50 น. ทางเนชั่นทีวี ช่อง 22 วันนี้ (8 พ.ย.) พิธีกรสาว "ดร.บุ๋ม ปนัดดา วงศ์ผู้ดี" ได้เปิดใจสัมภาษณ์ชีวิตทรหด "น้องเดียว" หรือ "บัญญัติ สุวรรณแว่นทอง" นายหนังตะลุงตาบอดชื่อดังในภาคใต้ พร้อมกับเปิดตัวภรรยาคนสวย "จิ๊บ สุนิสา สุวรรณแว่นทอง" เป็นครั้งแรก
หลังมีเรื่องมีราว มีงานคืนคุณมั้ย?
"ไม่มีเลยครับ คิวงานยาวไปถึงปี 66 เหมือนเดิม คือความศรัทธาชาวใต้ เขานับถือครูบาอาจารย์ที่ผมนับถือและบนบานศาลกล่าวกัน"
คุณคือคิวล่วงหน้าที่ยาวที่สุด?
"คิวยาวจริง แต่ถ้าเทียบกับดาราผมไม่ได้รวยนะเพราะงานสังคมผมมีมาก และผมต้องดูแลบุพการี ผมเป็นเสาหลักคนเดียวของบ้าน ทุกอย่างก็ยังผ่อนอยู่ ไม่ใช่มาจากศูนย์ มันติดลบมาเลย ที่ผมได้มาก็ไม่ได้ใช้สิ่งไม่เป็นประโยชน์ เพชรทองก็ไม่ซื้อ เพราะไม่เห็นความสวยว่าเป็นยังไง มีญาติต้องดูแลเยอะเลย คุ้มค่าเหนื่อยไหมไม่คุ้ม เพราะคิดงานใหม่ทุกปี"
ชีวิตวัยเด็กต้องรับจ้างปีนต้นหมาก แม้ตาบอด?
"ผมสามารถขึ้นไปปลิดลงมา แล้วผ่าโดยไม่ต้องตาก เอามาเป็นเนื้อได้เลย ความลำบากจะสอนเรา ถ้ารวยมาก่อนจะทำลูกทุ่งไม่ดัง เอามาผ่าแล้วเอามาขาย ไม่ได้ขึ้นจ้าง แม่หาปลา ถ้าน้ำแค่เอวก็จับได้เลย ไม่ต้องวิดน้ำออก จับได้เลย ผมก็ทำได้ ทำมาหลายอย่าง แม่เก็บลูกระกำจากป่า แม่ไม่มีสมบัติไปหาของป่ามาขาย ผมนั่งปอกจนสว่าง เก็บลูกพีชที่เขารณรงค์ให้ปลูกในสวนยาง มีราคาก็เก็บมา รู้ว่าฝักไหนสุกไม่สุกก็เก็บมา เก็บกาแฟก็ทำมา ทำได้ทุกอย่างตั้งแต่เด็ก"
ได้เรียนหนังสือมั้ย?
"ได้เรียนป.1 ผมไปอยู่โรงเรียนแล้วรู้สึกว่ารักในหนังตะลุง ผมเป็นเด็กที่อาภัพมาก ตอนนี้ผมอายุ 30 ปี ในช่วงปี 31 มีไฟฟ้า มีโทรศัพท์บ้าน แต่ผมยังอยู่ในชนบท ไม่มีไฟฟ้า ยังตามตะเกียง ก็ลำบากตรงนั้น ผมไม่ได้ฟังเพลง ไม่ได้ฟังละคร ไม่ได้ฟังข่าวอะไรเลย เพราะไม่มีวิทยุโทรทัศน์ พออยู่บ้านยาย ยายมีเทปเลยได้ฟังหนังตะลุงก็เลยชอบ เรียนไปแต่ไม่ได้ตรงกับอาชีพเรา ผมคิดว่าอาชีพที่เรารักเราจะทำได้ดี มีคนดูถูกสารพัด แม้แต่ยาย คนรอบข้างก็บอกว่าไม่ต้องเล่นหรอกหนังตะลุง จนตอนนี้ผมก็ได้เอาเงินจากหนังตะลุงนั่นแหละไปเลี้ยงดูยาย คนที่เขาว่าผม เขาหวังดี บอกว่าตาบอดจะให้พะรุงพะรังทำไม จะมาฝึกยังไง จะรู้ได้ไงว่าหน้าตาตัวหนังเป็นยังไง มันลำบาก ไปหาอาจารย์เขาก็ไม่สอน เขาบอกว่าคนตาดียังดังยาก แล้วนี่ตาบอด อย่ามาฝึกเลย มันไม่ได้หรอก"
น้อยใจมั้ย?
"ยิ่งใครดูถูก ยิ่งเป็นแรงบันดาลใจของผม ก็ฝึกครูพักลักจำ ชาวบ้านบอกเวลาไปเล่นให้ดู ตลกใช้ได้แล้ว ร้องเพลงโอเค บทกลอนต้องหวานกว่านี้ ก็ทีละนิดละหน่อย ตั้งแต่ม้วนแรกจนถึงตอนนี้ ผมพัฒนามาตลอด"