ไปถึง 6 โมงเช้า รอจนปากมดลูกเปิดครบ 10 cm. ได้เข้าห้องคลอด 6โมงเย็น 12 ชม. ที่รอจะได้เจอหน้าลูกครั้งแรก แม่ไม่ได้ทานอะไรเลยนอกจากน้ำ แม่กลัวมากว่าจะไม่มีแรงเบ่งคลอดเพราะไม่ได้นอนทั้งคืน และไม่ได้ทานอะไรเลยทั้งวัน แต่พอรู้ว่าลูกจะใกล้มา แม่ก็รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเพื่อจะได้เห็นหน้าลูกให้เร็วที่สุด" ยิ่งเจ็บมากเท่าไร แม่ก็รู้ว่าจะได้เจอลูกเร็วขึ้นเท่านั้น"... มันเป็นการรอคอยที่เจ็บปวดแต่สวยงามที่สุดในชีวิตแม่เลยนะ เพราะพอได้เห็นหน้าลูก และลูกได้มาวางอยู่บนอกแม่เท่านั้นแหละ ความเจ็บปวดทุกอย่างก็หายไปชั่วพริบตา กลายเป็นความสุขที่สุดที่ยากจะบรรยายจริงๆ
ขอบพระคุณคุณหมอมานพ และทีมแพทย์ พยาบาลรพ.กรุงเทพภูเก็ตทุกๆท่านที่ช่วยทำให้การคลอดครั้งนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น ไม่มีอุปสรรคใดๆนะคะ ขอบพระคุณครอบครัววงศ์วิริยะ และครอบครัวคงมาลัย ที่คอยส่งกำลังใจมาให้ตลอดตั้งแต่เราตัดสินใจย้ายมาภูเก็ต ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันในวันที่หลานมา แต่ความรักจากคุณปู่คุณย่า คุณตาคุณยาย และพี่ๆทุกคนก็ส่งมาถึงอย่างไม่ขาดสาย ทำให้เราสองคนอบอุ่นใจมากๆค่ะ
ที่สำคัญที่สุดขอบคุณพ่อตูน @artiwaraก้อยโชคดีที่สุดที่มีพี่อยู่เคียงข้างและsupport ก้อยทุกๆอย่าง ก้อยเชื่อมั่นในตัวพี่ทุกเรื่อง เพราะก้อยรู้ว่าพี่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ก้อยและลูกเสมอ ขอบคุณที่จับมือก้อยไม่ปล่อย และคอยทำเสียงอึ๊ดดดดดดดดด! ในห้องคลอดประสานเสียงไปกับพี่พยาบาลนะคะ
สุดท้ายนี้ก้อยและพี่ตูนอยากขอบคุณทุกๆคำอวยพร และของขวัญที่ส่งมาให้น้องทะเลอย่างล้นหลานจากทุกๆคนนะคะ ทะเลจะรู้มั้ยนะว่าหนูโชคดีมากๆเลยที่เกิดมามีคนรักมากมายขนาดนี้ โตขึ้นหนูต้องรู้จักเป็นผู้ให้เหมือนกับที่ได้รับมานะครับ...ดวงใจของแม่ แม่รักทะเลที่สุด7 ตุลาคม 2564#ก้อยตูนทะเล #KTsJourney IG : rachwinwong