ORIGINAL
06 พ.ย. 2564
การประชุม COP26 เป็นประเด็นที่ได้รับความสนใจไม่มากนักนอกจากการเข้าร่วมของนายกรัฐมนตรี แต่วันนี้เราจะหยิบมาพูดถึงว่าเหตุใดการประชุมนี้จึงสำคัญขนาดต้องให้ผู้นำประเทศมารวมตัว และความร้ายแรงของปัญหาที่ยังมีหลายคนมองข้าม
การเดินทางเข้าร่วมการประชุมนานาชาติ COP26 ของนายกรัฐมนตรี ประยุทธ์ จันทร์โอชา ระหว่าง 31 ต.ค.จนถึง 12 พ.ย. ในเมืองกลาสโลว์ สกอตแลนด์ เป็นประเด็นที่ไม่ได้รับความสนใจจากสังคมนัก แต่ความจริงนี่เป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญในการชี้ชะตาอนาคตของประเทศไทยและโลกทั้งใบ
การประชุม COP(Conference of the Pariies) คือการประชุมภาคีสมาชิกกรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศหรือ UNFCCC(United Nations Framework Convention on Climate Change) ซึ่งประเทศภายใต้องค์กรสหประชาชาติ 197 ประเทศล้วนเป็นสมาชิก เกิดขึ้นครั้งแรกในปี 1995 ดำเนินการเรื่อยมาทุกปี และในครั้งล่าสุดอย่างครั้งที่ 26 นี้ คือจุดหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญ
ที่ผ่านมาการประชุมดังกล่าวถูกจัดขึ้นเพื่อควบคุมและลดผลกระทบการเปลี่ยนแปลงทางสภาพอากาศ นำไปสู่การเกิด ข้อตกลงปารีส โดยมีจุดหมายลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก เพื่อควบคุมการเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิโลกไม่ให้เกิน 1.5 องศาเซลเซียส หลีกเลี่ยงหายนะทางสภาพอากาศที่กำลังเข้ามาคุกคามผู้คนทั่วโลก
เรื่องนี้เป็นที่พูดถึงได้รับความสนใจเพิ่มขึ้น จากรายงานของคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ(IPCC)แห่งสหประชาชาติ เผยผลวิจัยชิ้นสำคัญในปัญหาการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศและภาวะโลกร้อน ว่าในตอนนี้เรากำลังอยู่บนจุดเปลี่ยนสำคัญ หากยังไม่เริ่มแก้ไขทุกอย่างอาจสายเกิน
ในส่วนนี้ได้รับการยืนยันจากคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (IPCC) ว่าอุณหภูมิโลกในปัจจุบันสูงขึ้นจากสมัยก่อนปฏิวัติอุตสาหกรรมกว่า 1.2 องศาเซลเซียส โดยกำลังจะข้ามผ่านเส้นอันตรายที่ 1.5 องศาเซลเซียส นำไปสู่การเกิดภัยพิบัติจากความเปลี่ยนแปลงทางสภาพอากาศ และกำลังส่งผลให้ทั่วโลกแปรปรวน
นั่นทำให้เกิดความพยายามจากหลายทางเพื่อยับยั้งเหตุการณ์ดังกล่าว ตั้งแต่ลดการใช้พลังงานจากน้ำมันและถ่านหิน เปลี่ยนไปใช้รถพลังงานไฟฟ้า หรืออนุรักษ์ธรรมชาติให้มากขึ้น รวมถึงการหารือด้านผลกระทบในหลายด้าน ทั้งจากภัยธรรมชาติรวมถึงประเทศตามแนวชายฝั่งที่ได้รับผลกระทบจากน้ำทะเลที่สูงขึ้น
น่าเสียดายที่หลายปีมานี้ผลตอบรับด้านรักษาสิ่งแวดล้อมกลับไม่เป็นที่น่าพอใจนัก ภายหลังการประกาศถอนตัวของสหรัฐฯในปี 2017 เช่นเดียวกับอีกหนึ่งมหาอำนาจอย่างจีน ในการพึ่งพาพลังงานจากถ่านหินจนกลายเป็นประเทศที่มีอัตราการสร้างมลพิษสูงสุดในโลก และยังไม่มีทีท่าว่าจะแก้ปัญหานี้ได้สำเร็จจากปัญหาขาดแคลนพลังงานภายในประเทศ
นั่นทำให้ท่าทีของนานาประเทศภายใต้การประชุมครั้งนี้ยิ่งทวีความสำคัญ ต้องจับตามองว่าแต่ละชาติจะมีความเคลื่อนไหวหรือส่งสัญญาณไปในทิศทางใด เพราะนอกจากเป็นการกำหนดทิศทางการบริหารประเทศนับจากนี้ ยังเป็นการตัดสินชี้ชะตาโลกทั้งใบด้วยเช่นกัน
ในส่วนของประเทศไทยอ้างอิงจากสถิติในปี 2016 อัตราการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของเราต่อปีอยู่ที่ 263 ล้านตัน จัดอยู่ในอันดับที่ 20 คิดเป็น 0.8% ของอัตราการปล่อยก๊าซทั่วโลก ทำให้มีการเห็นชอบกำหนดนโยบายลดอัตราการปล่อยก๊าซเรือนกระจก 20 - 25% ภายในปี 2030 แต่หลายภาคส่วนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเท่านั้นยังไม่เพียงพอ
อัตราการปล่อยก๊าซเรือนกระจกดังกล่าวสวนทางกับภาวะวิกฤติที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน โดยเฉพาะในส่วนของภัยแล้งและน้ำท่วม ทางองค์กรสิ่งแวดล้อมเสนอว่าควรตั้งเป้าลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกให้ได้ถึง 50% เพื่อให้สอดคล้องกับข้อตกลงปารีสที่จะลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกให้เป็น 0 ภายในปี 2050
นอกจากนั้นประเทศไทยยังคาดแผนการรับมือภัยธรรมชาติที่กำลังจะตามมาจากภาวะโลกร้อน จากผลการวิจัยโดยองค์กร Germanwatch ระบุว่า ประเทศไทยถูกจัดให้เป็นประเทศที่ได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศเป็นอันดับ 9 แต่กลับยังไม่มีมาตรการรับมือระยะยาวทั้งจากความแปรปรวนของธรรมชาติหรือน้ำทะเลหนุนสูงเลย
เราจึงต้องจับตามองและร่วมลุ้นว่า การบินลัดฟ้าข้ามทวีปไปร่วมการประชุม COP26 ในครั้งนี้ของนายกรัฐมนตรี จะทำให้เขาสามารถเข้าใจความเร่งด่วนของปัญหา ขยายวิสัยทัศน์ในการรับมือปัญหาด้านสภาพอากาศที่กำลังคุกคามประเทศเพิ่มขึ้นแค่ไหน หรือจะไม่ช่วยเพิ่มเติมความเข้าใจหรือทางแก้ไขปัญหาเลยกันแน่?
--------------------
ที่มา: