สำหรับ "พระถังซัมจั๋ง" หรือ พระภิกษุ "เสวียนจั้ง" เป็นพระเถระคนสำคัญในประวัติศาสตร์จีน มีชีวิตอยู่ในช่วง พ.ศ. 1143 - 1207 ปลายราชวงศ์สุยถึงต้นราชวงศ์ถัง อันเป็นยุคทองของจีน ได้รับการยกย่องว่าเป็น 1 ใน "สามนักแปลคัมภีร์พุทธศาสนาที่ยิ่งใหญ่ของจีน" ซึ่งได้แก่ พระกุมารชีพ (พ.ศ. 887-956) พระปรมรรถ (พ.ศ. 1042-1112) และพระถังซัมจั๋ง (พ.ศ. 1143-1207)
ท่านเป็นชาวเมืองลั่วหยาง มีนามฆาราวาสว่า เฉินฮุย เสียงแต้จิ๋วว่า ตั้งฮุย (หรือ ฮุย แซ่ตั้ง) สนใจพุทธศาสนามาแต่เด็ก ผนวชเป็นสามเณรเมื่ออายุ 13 ปี ได้รับสมณฉายาว่า "เสวียนจั้ง" ออกเสียงง่าย ๆ อย่างลิ้นคนไทยว่า สวนจั้ง หรือ เสียนจั้ง ก็ได้ เสียงแต้จิ๋วว่า "เหี้ยนจัง" หมายถึง "รุ่งเรืองด้วยความลึกซึ้ง" ตรงกับภาษาบาลีว่า "คัมภีร์วิโรจน์"
เรื่องราวของ พระถังซัมจั๋ง นั้น ต่อมาได้เป็นแรงบันดาลใจ ในการแต่งนิยายสุดคลาสสิกของจีน เรื่อง "ไซอิ๋ว" เป็นเรื่องของการเดินทางไปยังชมพูทวีป (อินเดีย) เพื่ออัญเชิญคัมภีร์พระพุทธศาสนา ของหลวงจีนชื่อ พระถังซำจั๋ง (อ้างอิงจากผู้มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ มีนามว่าพระเสวียนจั้ง)
โดยมีสัตว์ 3 ตัวเป็นเพื่อนร่วมทาง คือ เห้งเจีย (ปีศาจลิง) ตือโป๊ยก่าย (ปีศาจหมู) และซัวเจ๋ง (ปีศาจปลา) ซึ่งระหว่างการเดินทาง ต้องพบกับการขัดขวางของเหล่าปิศาจมากมาย ด้วยเนื้อหาที่เป็นการผจญภัย และมีสัตว์เป็นตัวเอก ทำให้ "ไซอิ๋ว" ได้รับความนิยมจากหมู่เยาวชนมากที่สุด ในวรรณกรรมเอกทั้ง 4 เรื่อง เป็นหนึ่งในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีนร่วมกับ สามก๊ก , ความฝันในหอแดง , ซ้องกั๋ง
ขอบคุณข้อมูล : พระไพศาลประชาทร วิ. (พระอาจารย์พบโชค ติสฺสวํโส) วัดห้วยปลากั้ง จังหวัดเชียงราย / วัดญาณเวศกวัน / ข่าวกรมประชาสัมพันธ์ /วิกิพีเดีย