สุดรันทด 3 พี่น้องโรครุมเร้า บ้านติดเกาะ กินแต่น้ำพริก ไม่เคยลิ้มรสหมู 2 ปี

1 กันยายน 2566 เรื่องราวสุดรันทด 3 พี่น้องพิการ ป่วยหลายโรครุมเร้า บ้านอยู่เกาะกลางน้ำ เข้าออกบ้านต้องนั่งแพข้าม มีเพียงพี่ชายคนกลางที่สามารถเข้าออกบ้านได้ อดมื้อกินมื้อ ต้องกินแต่น้ำพริกถ้าไม่มีใครเอาอาหารมาให้ บ้านผุพัง ฝนตกก็รั่ว หนาวมาก็ผิงไฟ ถูกปล่อยลอยแพให้ไปอยู่เฝ้าสวนบนเกาะ 

เมื่อผู้สื่อข่าว "เนชั่น" ได้รับทราบถึงความเดือดร้อน จึงได้ลงพื้นที่ไปยังอ่างเก็บน้ำ บ้านห้วยไคร้หลวง หมู่ 1 ต.ห้วยไคร้ อ.แม่สาย จ.เชียงราย พร้อมข้ามน้ำโดยใช้เชือกดึงแพข้ามไปยังบ้านหลังเล็กๆที่อยู่บนเกาะ พื้นที่บนเกาะกลางน้ำลักษณะเป็นสวน ได้พบกับ นางปราณี มูลทาศรี  อายุ 58 ปี นั่งคอยดูแลพี่ชายที่ป่วยอาการทางสมอง 2 คน ภายในบ้านไม่มีอะไรมากนัก

นางปราณี เล่าว่า ที่กระต๊อบหลังนี้อยู่ด้วยกัน 3 คน มีนายอุดม มูลทาศรี พี่ชายคนโต อายุ 77 ปี พิการทางสมอง ไม่สามารถพูดได้ นายประพันธ์ มูลทาศรี อายุ 70 ปี เป็นโรคปอด และตนเอง ป่วยด้วยเส้นเลือดตีบ ความดัน เดินลำบาก ส่วนน้องสาวอีกคนมีครอบครัวย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด

สาเหตุที่ต้องมาอยู่บ้านเกาะ เกิดจากก่อนหน้าที่ยังแข็งแรงเคยไปทำงาน กทม.ได้เงินมาจำนวนหนึ่ง ได้ซื้อที่ดินเอาไว้ประมาณ 1 งาน 3 ตารางวา โดยใช้ชื่อน้องสาวเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ ไม่นานน้องสาวและพี่ชายคนที่ 2 ได้แอบเอาที่ดินไปจำนองนำเงินไปใช้ แต่ไม่จ่ายดอกเบี้ย ผู้จำนองจะยึดที่ดิน ทางน้องสาวจึงตัดสินใจขาย ได้เงินมา 800,000 บาท น้องสาวได้แบ่งเงินให้ 3 พี่น้องที่อยู่ที่นี่คนละประมาณ 120,000 บาท ส่วนที่เหลือน้องสาวได้เอาไปใช้ 

ด้านนายประพันธ์ ซึ่งก่อนหน้ามีภรรยาอยู่แล้ว ได้กลับไปหาภรรยาที่จ.เลย พร้อมนำเงินส่วนของตัวเองและส่วนของนายอุดม พี่ชายคนโต ที่พิการทางสมองไปด้วย หวังจะให้ภรรยากลับมา แต่สุดท้ายก็ไม่มา ทำให้เหลือแต่ในส่วนของเธอ (นางปราณี) 120,000 บาท

นางปราณี กล่าวต่อว่า เมื่อไม่มีที่ดินอยู่อาศัย จึงได้ของอาศัยที่ดินของญาติฝ่ายพ่อ ที่อยู่ปัจจุบันนี้ โดยนำเงินให้หลานชายเก็บไว้ (ลูกของน้องสาว) และช่วยสร้างกระต๊อบให้อยู่อาศัย เงินส่วนที่เหลือให้หลานชายไว้คอยซื้อข้าวสารมาส่งให้ ซึ่งตอนนี้ทราบว่าเหลือประมาณ 2 หมื่นกว่า เหลือประทังชีวิตให้ถึงที่สุด

"ทุกวันนี้ พี่ชายพิการทางสมอง นอนด้านนอก พี่ชายอีกคนไปนอนในสวน ส่วนเธอนอนในห้องเล็กๆ ทุกวันเวลาป่วยจะไปรักษา ไม่กล้านั่งแพ เพราะกลัวตกน้ำ เพราะแข้งขาไม่ดี ไม่กล้านั่งแพออกไป" 

นางปราณี บอกว่า  นายอุดม พี่ชายคนโต พิการสมอง ก็กลัวน้ำ จึงไม่มีใครออกไปไหน มีแต่นายประพันธ์ พี่ชายคนที่ 2 ที่สามารถออกไปได้เพียงคนเดียว มีอีกเส้นทางที่จะออกไปได้ คือไปทางหลังเขา ต้องเดินทางอีกไกล ซึ่งปัจจุบันจึงถูกปล่อยปะละเลย บัตรคนพิการไม่มี ไม่เคยได้รับสิทธิ์จากหน่วยงาน เพราะขาดการเข้าถึง

ในส่วนเรื่องอาหารการกิน เวลาไม่มีข้าว จะโทรไปหาหลานชายที่เก็บเงินไว้ให้ ซื้อข้าวมาให้ แต่มาพักหลังหลานชายเริ่มไม่สนใจ จึงมีเท่าไรก็กินเท่านั้น ทุกวันกินแต่น้ำพริก หาผักในสวนมากิน เป็นแบบนี้ทุกวัน หมูนานกว่า 2 ปีไม่เคยได้กิน ไฟฟ้าก็โซล่าเซลล์ หากเสียแล้วก็เสียเลย ตอนนี้อยากจะออกไปอยู่ด้านนอก ไม่อยากอยู่ตรงนี้ กลัวตกน้ำตาย เวลาเป็นอะไรไปไม่มีใครช่วยได้ 

"อยากร้องขอหน่วยงานที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ขอความช่วยเหลือ ย้ายออกไปอยู่ด้านนอกด้วย"