นายโสภณ จึงโต้ว่า “ท่านก็กล่าวหาผมอีก ว่าผมไม่เป็นกลางเชิญนั่งครับ ผมจะตอบ"
จากนั้นนายโสภณ ชี้แจงว่า ท่านทราบอยู่แก่ใจอยู่แล้ว ว่าจะมีการประชุมร่วมระหว่างวิป สส. กับ สว. และไม่ได้นิ่งนอนใจที่จะประชุม และที่ท่านกล่าวหาว่าถ่วงล่าช้า เพราะว่าท่านไม่ได้ข้อสรุประหว่างวิป 2 ฝ่าย ว่าการประชุมร่วมรัฐสภาจะเป็นวันไหน เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเหตุที่ตน แต่เป็นที่ท่านไปเจรจากัน เราเป็นที่ทราบกันดี ตนให้เกียรติสมาชิกทุกคน ไม่เช่นนั้นเราจะประชุมต่อไม่ได้ เมื่อไม่มีการประชุมร่วมรัฐสภาหัวข้อที่เราจะตั้งคณะกรรมการร่วมก็ยังไม่เกิด ซึ่งเรื่องนี้ก็ตามกันมาตลอดว่าจะประชุมได้ในวันไหน
ส่วนประเด็นที่บอกว่าจะทำให้เสียประโยชน์ท่านก็คาดการณ์เอาว่าการประชุม คณะที่จะไปไม่มีความรู้ความสามารถพอที่จะปกป้องผลประโยชน์ของประเทศ ก็เป็นการคาดการณ์ของท่านไม่เป็นอะไร ต้องรอดูผลของการประชุมกลับมาว่า ขณะที่ไปจะทำให้ประเทศชาติได้ประโยชน์ รักษาศักดิ์ศรีของประเทศชาติได้หรือไม่ ก็เป็นไปตามนี้
นายภัทรพงษ์ จึงกล่าวว่า ตนไม่ได้กล่าวหาว่าคณะที่ไปไม่มีความรู้ความสามารถ ไม่ได้ออกมาจากปากของตนเลย แต่ที่ถามไปคือปล่อยให้รัฐสภาไทยเสียโอกาสในการยื่นข้อมติที่จะเอาปัญหาประชาชน เข้าไปในเวทีรัฐสภาอาเซียน ทำไมท่านประธานถึงพลาดหรือปล่อยให้มันเลยวันที่ 7 ตุลาคม ตนไม่ได้เคลือบแคลงความสามารถของสมาชิกที่เดินทางไป ทำให้นายโสภณ ตอบว่า ประเด็นที่ท่านพูดมันย้อนแย้งกัน ท่านจบด้วยคำพูดที่ว่าประธานทำหน้าที่ไม่เป็นกลางอย่ามาเถียงกันตรงนี้ ก่อนจะชี้แจงในทำนองเดิมว่า เรื่องนี้เกิดจากการหาข้อสรุปในการประชุมร่วมรัฐสภาไม่ได้
จากนั้น นายพริษฐ์ วัชรสินธุ สส.บัญชีรายชื่อพรรคประชาชน ในฐานะประธานวิปฝ่ายค้าน ลุกขึ้นหารือ แต่นายโสภณ ไม่อนุญาต และเดินหน้าเข้าสู่วาระการประชุมต่อ แต่นายพริษฐ์ ขอใช้สิทธิพาดพิงกรณีที่กล่าวถึงวิปฝ่ายค้าน แต่นายโสภณ ก็ไม่อนุญาต เนื่องจากการพาดพิงต้องทำให้เกิดความเสียหาย ท่านจะประท้วงตามระเบียบข้อไหน นายพริษฐ์ จึงกล่าวว่า ขอใช้สิทธิตามข้อที่ 9 คือ ให้ประธานรักษาความสงบเรียบร้อยในที่ประชุม ตนไม่ต้องการมาต่อล้อต่อเถียงกับประธาน แต่ต้องการใช้สิทธิพาดพิงที่อาจทำให้เข้าใจผิดได้ ว่าเหตุใดถึงไม่มีการประชุมร่วมของรัฐสภา นายโสภณ จึงกล่าวว่า การพาดพิงคือต้องทำให้เกิดความเสียหาย
จังหวะนี้ นางสาวรักชนก ศรีนอก สส.บัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน ลุกขึ้นประท้วง แต่นายพริษฐ์ ทำมือส่งสัญญาณเบรก แต่นางสาวรักชนก ก็พูดขึ้นมาว่า "ตนขอประท้วงประธานข้อที่ 9 ท่านประธานวางตัวไม่เป็นกลาง" นายโสภณ จึงกล่าวว่า "ท่านก็กล่าวหาผมอีกแหละ"
นางสาวรักชนก กล่าวต่อด้วยท่าทีดุเดือดว่า “การที่เขาประท้วงประธานก็ฟังก่อน ฟังด้วยใจที่มันเป็นกลาง ฟังให้มันจบ มันไม่เดือดร้อน ไม่ได้เสียเวลาสภาอะไรขนาดนั้นท่านประธาน อย่าแสดงออกให้มันมากจนเกินไป อย่าแสดงออกถึงความเป็นกลางของตัวเองมากจนเกินไป ดิฉันคิดว่าพฤติกรรมของท่านประธาน สังคมเขาตั้งคำถามได้แม้กระทั่งยืนพูดยังไม่ให้ยืนเลย เป็นอะไรนักหนา” นางสาวรักชนกกล่าว
ก่อนที่ประธานจะปิดไมค์ แต่นางสาวรักชนก ยังยืนตะโกนพูดอยู่ ว่า "มันมากเกินไปแล้ว" นายโสภณ จึงกล่าวว่า "อยากทราบว่าสังคมตัดสินใคร"
นางสาวรักชนก จึงตะโกนขึ้นมาว่า "วินิจฉัยด้วย" ทำให้นายโสภณ กล่าวว่า ตนวินิจฉัยว่า "ท่านไม่มีสิทธิประท้วง" นางสาวรักชนก จึงตะโกนกลับมาว่า "สิทธิประท้วงเป็นสิทธิของสมาชิก ท่านมีสิทธิอะไรมาไม่ให้ประท้วง"
นายโสภณ ยิ้ม พร้อมกล่าวว่า “คุณอย่ามาก้าวร้าวในสภานี้ คุณทำตัวก้าวร้าว การประชุมของสภานี้ไม่ใช่ใครจะมาพูดอะไรก็ได้ ท่านทำตัวแบบนี้ ท่านจะคิดว่าตัวเองทำถูก แล้วคนอื่นทำผิดหมดมันไม่ใช่หรอก ท่านก้าวร้าว"
นายโสภณ จึงชี้แจงนายพริษฐ์ ต่อว่า การพาดพิงต้อง เกิดความเสียหายต่อตัวบุคคล ตนจึงบอกว่าที่ไม่ได้ประชุมร่วมรัฐสภาเป็นเพราะวิปทั้งสองฝ่ายไม่มีข้อสรุปมา จึงไม่เป็นข้อเสียหายต่อนายพริษฐ์ ไม่เช่นนั้นฝ่ายรัฐบาลก็เสียหายเช่นกัน ดังนั้นประเด็นที่ท่านบอกว่าถูกพาดพิงแล้วเสียหาย ตนจึงบอกว่าไม่ใช่ ตนก็วินิจฉัยตามนี้ไม่ใช่ว่าไม่วินิจฉัย ก่อนจะเปิดโอกาสให้นายพริษฐ์พูดต่อ
นายพริษฐ์ กล่าวว่า ท่านประธานพูดเสมือนว่าวิป 2 ฝ่ายไม่สามารถหาข้อสรุปร่วมกันได้ เรื่องการเปิดประชุมร่วมรัฐสภา ตนจึงอยากให้ข้อมูลที่ถูกต้องว่าความจริงแล้ว ยังมีหลายเรื่องที่ค้างอยู่ในวาระการประชุมร่วมรัฐสภา ทั้งเรื่องร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญและพิธีสาร แม้วิปจะยังไม่สามารถบรรจุหรือตกลงกันได้ แต่ก็มีเหตุให้ประชุมร่วมกันได้ นอกจากนี้ตนเห็นใจท่านประธาน ว่าการไม่ได้ประชุมร่วมรัฐสภาทำให้ไม่สามารถตั้งคณะกรรมการได้ แต่ทางออกที่ตนอยากเสนอคือ ในการประชุมวิป 2 ฝ่าย ก็ให้มีการหยิบยกเรื่องคณะกรรมการ ขึ้นมาพิจารณาด้วยจะทำให้ข้อครหา คลี่คลายลง
นายโสภณ จึงสรุปว่า ตนสามารถบรรจุวาระได้ แต่ก็จะโดนเรื่องการใช้อำนาจประธานอีก ซึ่งตนได้พูดในสภานี้ตลอดว่า การบริหารที่ทำให้เกิดความร่วมมือกันต้องปรึกษาหารือกัน เมื่อปรึกษาหารือไม่ได้ ก็ต้องใช้มติ เมื่อใช้มติแล้วใครจะพอใจหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ตนยึดถือมาตลอดในเรื่องการปรึกษาหารือ ถ้าตนจะผิดคือเมื่อวิปทั้งสองฝ่ายได้ข้อสรุปแล้ว แล้วส่งมาให้ตนและตนไม่ดำเนินการตาม ก็ถือว่าตนผิด ก่อนจะเข้าสู่วาระการประชุมต่อไป