เปิดใจ "นพ.เอกภพ'"จากหมอเวชศาสตร์ครอบครัว สู่โฆษกรัฐบาล เผยปมร้าวทิ้งพรรคส้ม

18 กันยายน 2569 "ปัทมา กมุทโยธิน" ผู้สื่อข่าวเนชั่น สัมภาษณ์พิเศษ นายแพทย์เอกภพ เพียรพิเศษ หรือ "หมอเอก" โฆษกรัฐบาลนายก อนุทิน ย้อนรอยเส้นทางชีวิตจากหมอเวชศาสตร์ครอบครัวสู่เวทีการเมือง เบื้องหลังการย้ายพรรค และหลักการทำงานสื่อสารของรัฐบาล

 

จากหมอครอบครัวสู่สภาผู้แทนราษฎร

เส้นทางทางการเมืองของนักการเมืองหลายคนมักเริ่มต้นจากฐานเสียงของครอบครัวหรือคอนเนกชันระดับสูง แต่สำหรับ นายแพทย์เอกภพ เพียรพิเศษ (หมอเอก) โฆษกรัฐบาล มีจุดเริ่มต้นทางการเมืองจาก "ภาพความเหลื่อมล้ำ" ที่เห็นผ่านการลงพื้นที่เยี่ยมบ้านผู้ป่วย 

บทสัมภาษณ์พิเศษนี้ พาคุณผู้อ่านไปเจาะลึกเบื้องหลังการตัดสินใจก้าวเข้าสู่การเมือง การเปลี่ยนผ่านจากอดีตแกนนำพรรคก้าวไกล สู่การผลักดันนโยบายสาธารณสุขในพรรคภูมิใจไทย และมุมมองต่อการเมืองยุคปัจจุบัน

นพ.เอกภพ เริ่มต้นวิชาชีพแพทย์ในปี 2544 ที่จังหวัดเชียงราย ซึ่งเป็นช่วงรอยต่อก่อนการเกิดระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า (บัตรทอง) ในปี 2545 การทำงานในโรงพยาบาลชุมชน 9 ปี และการเป็นแพทย์เฉพาะทางด้านเวชศาสตร์ครอบครัว ทำให้เขาได้เห็นบริบทสังคมที่ซ้อนทับกับปัญหาสุขภาพ

จุดเปลี่ยนสำคัญคือ การลงพื้นที่ "เยี่ยมบ้าน" ผู้ป่วยโรคเรื้อรังที่คุมอาการไม่ได้ ภาพที่สะท้อนกลับมาคือความยากจนข้นแค้น - ผู้เฒ่าตาบอดที่ต้องอยู่กับเด็กพิการและผู้ป่วยจิตเวช บ้านที่ไม่มีเงินซื้อแพมเพิสให้ผู้ป่วยติดเตียง หรือแม้แต่ไม่มีเงินซื้อนมให้ลูก ความหดหู่เหล่านี้นำมาสู่คำถามในวัย 40 ปีเศษว่า การเป็นหมอเพียงอย่างเดียวอาจไม่สามารถแก้ปัญหาระดับโครงสร้างได้

แม้ครอบครัวจะไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับการทิ้งอาชีพแพทย์ และอาจารย์สอนนักศึกษาแพทย์ แต่ นพ.เอกภพ ก็ตัดสินใจสมัครเข้าร่วมพรรคอนาคตใหม่ผ่านช่องทางออนไลน์ โดยที่ในเวลานั้นเขาไม่รู้จักแกนนำอย่างนายธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ หรือนายปิยบุตร แสงกนกกุล เป็นการส่วนตัวเลยแม้แต่น้อย ด้วยหวังเพียงใช้พรรคการเมืองเป็นแพลตฟอร์มในการขายไอเดียแก้ปัญหาสาธารณสุข ก่อนจะพลิกโฉมคว้าชัยชนะเป็น สส.เชียงราย เขต 1 ในที่สุด

จุดแตกหักทางอุดมการณ์กับพรรคก้าวไกล

การเข้ามาเป็นผู้แทนราษฎรไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด นพ.เอกภพ พบว่าสภาฯ มีข้อจำกัดทั้งเรื่องเวลาพูดและการขับเคลื่อนงานของกรรมาธิการที่ไม่มีผลบังคับใช้จริง อย่างไรก็ตาม การอภิปรายเรื่องสาธารณสุขที่เน้นเนื้อหา ไม่เน้นวาทกรรมโจมตีของเขา กลับไปเข้าตา นายอนุทิน ชาญวีรกูล รมว.สาธารณสุข ในขณะนั้น ซึ่งได้สั่งการให้ทีมงานกระทรวงนำข้อเสนอของเขาไปปฏิบัติจริง

เมื่อพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบ นพ.เอกภพ ยืนยันว่าเขาไม่ใช่ "งูเห่า" ในตอนนั้น เขาเป็นหนึ่งในฟันเฟืองที่ช่วยดึงตัว สส. ให้อยู่ร่วมสร้างพรรคก้าวไกลต่อไปในฐานะรองเลขาธิการพรรค 

 

แต่จุดแตกหักทางอุดมการณ์เกิดขึ้นจาก 2 ประเด็นหลัก คือ

1 การแก้ไข ม.112 นพ.เอกภพ ปฏิเสธการร่วมลงชื่อแก้ไขกฎหมายนี้ โดยให้เหตุผลว่า 

• หากประชาชนด่าทอกันยังเป็นคดีอาญา การหมิ่นสถาบันก็ไม่ควรถูกยกเลิกความเป็นอาญา 
• การเสนอให้สำนักพระราชวังเป็นผู้ฟ้องร้องเอง จะยิ่งสร้างความขัดแย้งโดยตรงระหว่างประชาชนกับสถาบัน

2 การอภิปรายวัคซีนโควิด ในฐานะแพทย์ เขาไม่ยอมรับการบิดเบือนข้อมูลทางการแพทย์เพื่อโจมตีวัคซีนเชื้อตาย (ซิโนแวค) และรับไม่ได้ที่นักการเมืองกล่าวหาปรมาจารย์ด้านไวรัสวิทยาของไทยว่าเป็น "เซลล์แมนวัคซีน" โดยไม่มีการขอโทษ

"ถ้าคำว่างูเห่าหมายถึงเปลี่ยนจุดยืนเพื่อประชาชน ผมไม่ได้เป็น ผมยังมีจุดยืนเดิม แต่ถ้าหมายถึงย้ายพรรค ผมยอมรับ" นพ.เอกภพ ระบุ

 

ผลงานสาธารณสุขและการทำงานโฆษกรัฐบาล

การทำงานที่อิสระขึ้น นำมาสู่ผลงานที่เป็นรูปธรรมผ่านกระทรวงสาธารณสุขในยุคของนายอนุทิน เช่น การผลักดันให้กองทุน สปสช. อนุมัติการเบิกจ่าย "แพมเพิส" สำหรับผู้ป่วยติดเตียง ซึ่งช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายให้ญาติได้อย่างมหาศาล และนโยบาย "ฟอกไตฟรี" ทุกที่ ซึ่งมาจากปมในใจของ นพ.เอกภพ ในอดีต ที่เคยสูญเสียผู้ป่วยคุณยายที่ต้องรอคิวฟอกไตของโรงพยาบาลศูนย์ และไม่มีเงินจ่ายค่าฟอกไตหลักหมื่นบาทต่อเดือน

ในบทบาทโฆษกรัฐบาลยุคปัจจุบัน นพ.เอกภพ ยึดหลักการทำงานคือ "ฟัง วิเคราะห์ และสื่อสารด้วยข้อเท็จจริงที่รวดเร็ว" เขาปฏิเสธการใช้วาทกรรมหยาบคาย และเรียกร้องให้สังคมร่วมกันคว่ำบาตรนักการเมืองที่ใช้ความกักขฬะเพื่อสร้างซีนให้ตัวเอง

นพ.เอกภพ ย้ำว่าทั้งตัวเขาและคณะรัฐมนตรี รวมถึงนายกรัฐมนตรี ล้วนเป็น "คนธรรมดา" ที่สัมผัสได้ ไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่ นอกเวลางานเขายังคงใช้รถไฟฟ้า เรียกรถสาธารณะ และออกกำลังกายตามปกติ

ท้ายที่สุด หากเส้นทางสายการเมืองต้องจบลง สิ่งที่ นพ.เอกภพ ต้องการให้ประชาชนจดจำคือ เขาเป็นนักการเมืองที่รับฟัง เป็นคนธรรมดาที่เข้าถึงง่าย และเป็นนักการเมืองที่ต่อสู้เพื่อสิทธิการเข้าถึงการรักษาพยาบาลของประชาชน ด้วยความสุขุม สุภาพ และปราศจากความรุนแรงทางคำพูดอย่างแท้จริง