11 เมษายน 2564 ควาญช้างชาว จ.บุรีรัมย์ และ จ.สุรินทร์ ที่ตั้งใจจะพาช้างจำนวน 6 เชือก มีพลายจำโบ้ อายุ 10 ปี, พลายรุ่งเรือง อายุ 45 ปี, พลายขนุน อายุ 15 ปี, สีดอเด่นชัย, พังวรรณลี อายุ 35 ปี และพังอุดร อายุ 35 ปี เดินเท้าจาก อ.บางละมุง จ.ชลบุรี กลับภูมิลำเนาที่อำเภอสตึก จ.บุรีรัมย์ หลังจากเจอพิษโควิดอย่างต่อเนื่องมานานกว่า 1 ปี ทำให้ตกงานไม่มีเงินเลี้ยงปากท้อง และซื้ออาหารให้ช้างกิน ไม่มีแม้กระทั่งค่ารถที่จะจ้างมาบรรทุกช้างกลับบ้าน กระทั่งทางสมาคมสหพันธ์ช้างไทย ได้จัดหารถบรรทุกจำนวน 6 คัน มาช่วยเคลื่อนย้ายช้างทั้ง 6 เชือก และรถบรรทุกสัมภาระต่าง ๆ อีก 2 คัน เพื่อช่วยเหลือส่งกลับบ้าน โดยล่าสุดก็ได้เดินทางกลับถึงบ้านกระทุ่ม ต.หนองใหญ่ อ.สตึก จ.บุรีรัมย์แล้ว เมื่อคืนวันที่ 9 เม.ย.2564 ที่ผ่านมา
โดยช้างทั้ง 6 เชือกเบื้องต้นทางควาญก็ได้นำไปล่ามไว้ที่บริเวณท้ายหมู่บ้านก่อน จนกว่าจะมีสถานที่อื่น ส่วนอาหารก็มีคนที่ทราบข่าวนำกล้วย อ้อยมาให้ช้างได้กินพอประทังความหิวบ้าง แต่ก็ไม่เพียงพอเพราะช้างแต่ละเชือกจะกินไม่ต่ำกว่า 300 400 กิโลกรัม หากลงทุนซื้อผลไม้ หรืออ้อยให้กินก็จะต้องมีค่าใช้จ่ายเฉลี่ยตัวละ 3,000 4,000 บาทต่อเดือน แต่หลังจากเจอสถานการณ์โควิดระบาดอย่างต่อเนื่องเป็นเวลากว่า 1 ปีก็แทบไม่มีงานไม่มีเงิน เพราะไม่มีนักท่องเที่ยวใช้บริการ จากผลกระทบดังกล่าวก็ทำให้ได้รับความเดือดร้อน และที่ตัดสินใจพาช้างกลับบ้าน ก็ยังไม่รู้ชะตากรรมด้วยซ้ำว่าจะหารายได้จากที่ไหนมาจุนเจือครอบครัว หรือหาอาหารมาเลี้ยงช้าง ทำให้ควาญช้างบางคนถึงกับน้ำตาคลอเพราะไม่รู้จะหาทางออกยังไง