หนึ่งในกระแสเรียกร้องที่เป็นข่าวไปไม่นานมานี้ คือ การ "บอกลาชุดนักเรียน" แล้วแต่งชุดไปรเวทไปโรงเรียน ท่ามกลางกระแสทั้งสนับสนุนทั้งคัดค้าน จนกลายเป็นหัวข้อวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางในสังคมบ้านเรา
ประเด็นหนึ่งที่ถูกหยิบยกขึ้นมาถกเถียงกันก็คือ การแต่งชุดนักเรียน กับชุดไปรเวท สรุปว่าแต่งแบบไหนถึงจะลดความเหลื่อมล้ำมากกว่ากัน แม้เรื่องนี้จะยังไม่มีคำตอบชัดๆ ที่ทุกฝ่ายยอมรับ แต่ในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ไม่ได้มีกระแสเรียกร้องขอแต่งชุดไปรเวท แต่มีเด็กๆ น้องๆ นักเรียนจำนวนมากที่ยากจนข้นแค้น ถึงกับไม่มี "รองเท้า" ใส่ไปโรงเรียน
รองเท้าที่ว่านี้ ไม่ใช่แค่รองเท้านักเรียน แต่หมายถึงรองเท้าแตะ รองเท้าธรรมดา ก็ไม่มีเหมือนกัน ฉะนั้นเรื่องนี้จึงไม่ใช่ประเด็นการแต่งกายด้วยชุดไปรเวทหรือไม่ แต่มันเป็นความเหลื่อมล้ำถึงขีดสุดที่เกิดขึ้นกับเยาวชน อนาคตของชาติในประเทศของเรา
เรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่ที่มี "ภาคประชาสังคม" เข้าไปให้ความช่วยเหลือ เป็นกลุ่มที่รวมตัวกันของผู้คนในพื้นที่ ใช้ชื่อว่า "กลุ่มร่วมด้วยช่วยกันชายแดนใต้" พวกเขาพร้อมใจกันทำขนมจีนขาย เป็นขนมจีนอบแห้ง ย้อมสี ภาษาถิ่นเรียกว่า "ละซอ" ซึ่งเป็นอาหารที่คนมุสลิมในพื้นที่นิยมรับประทาน
โดย "กลุ่มร่วมด้วยช่วยกันชายแดนใต้" ได้ลงทุนช่วยกันทำขนมจีนอบแห้ง บรรจุหีบห่อสวยงาม พร้อมน้ำยาสำเร็จรูป มีทั้งไตปลาแห้ง แกงเขียวหวาน แกงเผ็ด แกงกะทิ ปลาร้า ต้มยำ และลาบ ผลิตออกจำหน่าย ทั้งไปออกร้านตามงานต่างๆ และวางขายทั่วไป แล้วนำเงินที่ได้ ไปซื้อรองเท้านักเรียนให้กับเด็กยากจน รวมทั้งซ่อมบ้านให้กับผู้ยากไร้ในพิ้นที่ด้วย