ต้นตอของเหตุการณ์นี้ ต้องย้อนกลับไปเกือบ 25 ปีก่อน เริ่มต้นจากเมื่อปี 2538 นายบุญรอด ด้วงโคตะ และนายสนั่น สุวรรณ แกนนำชาวบ้านในพื้นที่ตำบลดงมะไฟ อำเภอสุวรรณคูหาจังหวัดหนองบัวลำภู ได้ออกมาคัดค้านการสร้างเหมืองหินบน"ภูผายา" เนื้อที่กว่า 175 ไร่ ได้ถูกลอบยิงเสียชีวิต
ถัดมาในปี 2542 กำนันทองม้วนคำแจ่ม และนายสม หอมพรมมา 2 แกนนำคัดค้านเหมืองหินปูนบน "ภูผาฮวก"เนื้อที่อีก 50 ไร่ ได้ถูกลอบยิงเสียชีวิตอีกครั้งแต่การเสียชีวิตของแกนนำทั้งสองรายนี้ นอกจากจะสร้างแผลเป็นในใจให้กับชาวบ้านแล้วกลับทำให้ชาวบ้านรวมตัวลุกขึ้นมารวมตัวเพื่อคัดค้านโรงโม่หินพร้อมทั้งนำร่างของกำนันทองม้วน มาโบกปูนเก็บไว้ เพื่อเป็น "อนุสรณ์นักต่อสู้คัดค้านโรงโม่"และยังเป็นสิ่งเตือนใจให้ชาวบ้านตำบลดงมะไฟ ต่อสู้คัดค้านจนถึงทุกวันนี้ แม้ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาการเสียชีวิตของแกนนำจะยังไม่สามารถจับคนร้ายมาลงโทษได้
การรวมตัวคัดค้านของชาวบ้านตำบลดงมะไฟยังคงมีให้เห็นเป็นข่าวออกมาอย่างต่อเนื่อง และในช่วงปี 2563 ถือเป็นช่วงสำคัญ เนื่องจากบริษัทที่ทำโรงโม่หิน จะหมดอายุใบอนุญาตประทานบัตรทำเหมืองแร่หินปูนและใบอนุญาตเข้าทำประโยชน์หรืออยู่อาศัยในเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าเก่ากลอยและป่านากลาง และบริษัทนี้ ได้พยายามต่ออายุใบอนุญาตทั้งสองใบและได้ประทานบัตรต่อไปอีก 10 ปี ทั้งยังไม่มีการทำประชาคมรับฟังความคิดเห็นของราษฎร6 หมู่บ้านในเขตพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากการทำเหมืองหิน
การต่อประทานบัตรครั้งนี้ ทำให้ชาวบ้านต้องออกมาเดินหน้าต่อสู้อีกครั้งและมีการขอให้ตั้งคณะกรรมการสอบสวนประธานสภาองค์การบริหารส่วนตำบลดงมะไฟเพื่อสอบสวนให้ออกจากราชการ