สองยายหลาน ชีวิตลำบากอยู่กระท่อมพุพังกลางป่าไร้น้ำไฟ

ผู้ใช้เฟสบุ๊ก Poramet Misomphop ซึ่งเป็นเฟซบุ๊กส่วนตัวของ นายปรเมศร์ มีสมภพ หรือ เมศ กู้ภัยหนุ่มหัวใจบุญ โดยได้โพสต์ระบุเล่าเรื่องหลังจากเดินทางไปเยี่ยมสองยายหลาน และผู้เป็นหลานได้พูดเอาไว้ว่า ต้องอยู่ให้ได้ หนูจะเข้มแข็ง ถ้าวันหนึ่งยายเกิดไม่อยู่แล้ว หนูจะทำให้ยายรับรู้ หนูจะเข้มแข็ง หนูจะต้องอยู่ให้ได้เวลาหนูเห็นยายเหนื่อย หนูจะเดินเข้าไปหายาย แล้วบอกกับยาย ให้สู้ นะ

จากกรุงเทพเดินทางไป - กลับ กว่า 10 ชม.ต่อเรืออีก 20 นาที เพื่อเดินทางไปถึง จ. จันทบุรี สถานที่แห่งนี้ใครจะไปคาดคิดว่า บนเกาะกลางป่าชายเลนแห่งนี้จะมีกระท่อมไม้ที่ใกล้จะพุพังตั้งอยู่กระท่อมที่จะเรียกว่าบ้านแทบไม่ได้เลยไม่มีฝาบ้าน ไม่มีน้ำ ไม่มีไฟ แม้แต่จะเข้าห้องน้ำ จะต้องเดินลัดเลาะเข้าป่าลึกน้ำที่จะกินประทังชีวิตนั้นคือ น้ำฝนเพียงเท่านั้น

หากชีวิตสามารถลิขิตเองได้ คงไม่มีใครอยากเข้ามาอยู่กลางป่าชายเลนที่ไร้น้ำ ไร้ไฟ เพราะทุกอย่างมันเหมือนถูกบังคับ ให้ตัดขาดจากโลกภายนอก เพียงเพราะคำว่า " ไม่มีที่ไป " กระท่อมหลังเก่าแห่งนี้เป็นที่อยู่ของคุณยาย เอื้อ เจริญพร และหลานสาวผู้กำพร้า วัยเพียง 8 ขวบ หลังจากที่เมศได้รับทราบเรื่องราวชีวิต2 ยายหลาน คู่นี้ จึงรีบเดินทางลงพื้นทีไปทันที หลังจากที่เดินทางไปถึง สิ่งที่เมศเห็นคือ สภาพกระท่อมหลังเก่าแทบไม่มีเค้าโครงของคำว่าบ้านเลย

พอเรือเข้าเทียบฝั่งสิ่งที่เมศเห็นคือ เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง วิ่งมารับ แล้วยกมือไหว้ พร้อมกล่าวคำ สวัสดี แสดงถึงความ อ่อนน้อมถ่อมตนด้วยสายตา ที่ดีใจเมื่อเห็นคนมาเยี่ยม... แม้แต่เวลานั่งพูดคุย เด็กสาวมีสีหน้า แววตาความเข้มแข็ง มุ่งหมั่นตั้งใจและความใฝ่ดี ที่อยากเรียนหนังสือสูงๆ

เมศได้เดินสำรวจกระท่อมหลังนี้สิ่งที่เห็นคือ กระท่อมหลังนี้ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำใช้ ไม่มีแม้ ห้องน้ำ เวลาจะใช้ต้องเดินเข้าไปในป่าลึก สภาพบ้านไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีแม้ฝาบ้าน ทำให้เวลาฝนตกหนัก ฟ้าร้อง2 ยาย หลาน จะนั่งกอดกันหลบฝนตามมุมบ้าน ต้องทนนอนฝนสาดทุกคืน

ส่วนอาชีพที่คุณยายเอื้อ ดูแลหลาน คืออาชีพ ออเรือไปจับปูดำขายในตลาด ซึ่งบางวันจับแทบไม่ได้เลย หรือบางวันจับได้แค่ 1 ตัวเท่านั้น.ส่วนเรื่องการเรียนของน้อง แทบไม่ต้องบรรยาย คุณยายจะขับเรือ ไปส่งน้องที่ฝั่งในทุกๆเช้า เย็น แต่ถ้าวันไหน ยาย ไม่มีเงินเติมน้ำมันเรือนั้นคือวันนั้น น้องจะไม่ได้ไปโรงเรียน โดยไม่มีทางเลือก

ก่อนที่เมศจะเดินทางกลับเมศได้ถามคุณยายว่า อยากได้อะไรสิ่งที่ 2 ยายหลานตอบกลับ ปฎิเสธด้วยความเกรงใจ และยกมือไหว้ขอบคุณสิ่งที่เมศสัมผัสได้ คือ.. ความรู้สึก ถึง ความเข้มแข็งในตัวเด็กผู้หญิงคนนี้เมศถามว่า..ถ้าวันนึง ยายเกิดไม่อยู่แล้ว หนูจะทำยังไงสิ่งที่เมศได้ยินจากน้ำเสียงที่เข้มแข็ง มุ่งมั่น ตั้งใจคือ...หนูจะอยู่คนเดียว หนูจะอยู่ให้ได้หนูจะไม่ยอมแพ้ ยายจะได้ไม่ต้องห่วงหนู...มันคือคำพูดของเด็กกำพร้าอายุเพียง 8 ขวบที่ใช้ชีวิตด้วยความยากลำบาก อย่างแสนสาหัสแต่สีหน้า แววตา รอยยิ้ม ที่ถ่ายทอดออกมามันอ่อนโยน เรียบร้อย ของเด็กสาวคนนี้