แนะจ่ายถ้วนหน้า "เราไม่ทิ้งกัน" 5,000 แทนคัดคนจนออก

รายงานข่าวล่าสุด ทางอาจารย์สุนีย์ ไชยรส อดีตกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติซึ่งทำงานเรื่องคนรากหญ้ามาโดยตลอด ได้เขียนข้อความในเฟซบุ๊กเรื่อง"ข้อเสนอเร่งด่วนเพื่อพี่น้องที่กำลังยากลำบากทุกคนทั้งเฉพาะหน้าและความยั่งยืน" ระบุว่า การจ่ายเงินช่วยเหลือเฉพาะหน้าเพื่อประคับประคองชีวิต เช่น เดือนละ 5,000 บาท ต้องจ่ายให้ทุกคนแทนการคัดกรองอย่างที่ทำอยู่ 

โดยอาจตั้งฐาน "คัดออก" เฉพาะคนที่มีรายได้แน่นอนเดือนละมากกว่า 50,000 หรือ 100,000 บาทขึ้นไปเท่านั้น เพื่อไม่ให้คนที่กำลังยากลำบาก โดยเฉพาะแรงงานนอกระบบ ซึ่งมีหลายกลุ่มมากต้องตกหล่นหรือถูกเลือกปฏิบัติ ขณะเดียวกัน ก็ต้องเพิ่มสวัสดิการดูแลกลุ่มเด็กเล็กโดยจ่ายเงินอุดหนุนเด็กเล็กอายุ 0-6 ปีแบบถ้วนหน้าทุกคน แทนการคัดกรองแบบที่ทำอยู่เพราะตอนนี้คนมีบุตรจะยิ่งลำบาก สุดท้ายเป็นแนวทางช่วยเหลือแบบยั่งยืน คือ แก้ไขเรื่องที่ดินทำกินโดยจัดให้เกษตรกรมีที่ดินทำกินอย่างแท้จริงเร่งแก้ปัญหาที่มีคนจำนวนมากถูกนโยบายทวงคืนผืนป่า หรือถูกจับ ถูกยึดที่ดินเพราะวันนี้จำเป็นต้องแก้ปัญหาที่ยั่งยืนรับโควิด เนื่องจากภาคอุตสาหกรรมและภาคบริการจะชะลอตัวอีกนานต้องให้ชาวบ้านพึ่งตนเองได้ แรงงานทั้งในและนอกระะบบที่มีฐานอยู่ชนบทควรส่งเสริมทุนและความรู้ให้ทำเกษตรกรรม หรือการแปรรูปสินค้าเกษตรหรือวิสาหกิจชุมชน เพื่อให้อยู่ได้

อีกด้านหนึ่ง มีคณะนักวิชาการจากหลายสถาบันได้ออกเผยแพร่งานวิจัยเรื่อง"คนจนเมืองในภาวะวิกฤติโควิด-19 และข้อเสนอแนะต่อรัฐบาล"โดยสุ่มสำรวจคนจนในเมืองจาก 18 จังหวัดทั่วประเทศ พบว่า มีคนจนเมือง 66.67%ที่พยายามลงทะเบียนรับเงินเยียวยา 5,000 บาท โดยลงทะเบียนสำเร็จ 51.87% / ไม่สำเร็จ 14.60% ที่เหลือไม่ได้ลงทะเบียน เพราะคิดว่าตนเองขาดคุณสมบัติรวมถึงไม่ทราบวิธีการลงทะเบียน
เมื่อคิดเฉพาะคนที่ลงทะเบียนสำเร็จ พบว่ามีเพียง 21.29% เท่านั้น ที่ได้รับการอนุมัติจายเยียว5,000 บาท ส่วนอีก 12.93% ไม่ผ่านการพิจารณา และ 65.78%ยังอยู่ระหว่างรอการตรวจสอบ ผลวิจัยอาจช่วยสะท้อนให้เห็นว่า มาตรการเยียวยาของรัฐล่าช้าไม่ทันกับความเดือดร้อนของคนจนคณะนักวิจัยจากหลายมหาวิทยาลัย ได้ร่วมกันเสนอแนวทางแก้ในเรื่องนี้ว่ารัฐควรปรับเปลี่ยนหลักคิดจาก "การสงเคราะห์ผู้เดือดร้อน" เป็น"การให้สวัสดิการถ้วนหน้า" หรือเปลี่ยนวิธีการจาก "คัดคนเข้า"เป็น "คัดคนออก"หมายถึงว่าแทนที่รัฐจะใช้วิธีการคัดกรองอย่างเข้มงวดว่าจะจ่ายเงินให้เฉพาะคนที่ผ่านการตรวจสอบแล้วว่าได้รับผลกระทบจากมาตรการสกัดการระบาดของโควิด-19 อย่างชัดเจนเท่านั้น ซึ่งสุ่มเสี่ยงทำให้เกิดข้อผิดพลาดมาก รัฐบาลควรใช้หลักคิดใหม่ว่าคนส่วนใหญ่เกือบทั้งหมดต่างได้รับผลกระทบทั้งสิ้นดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงจำเป็นต้องได้รับการช่วยเหลือ โดยมีคนส่วนน้อยเท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบเช่น ข้าราชการประจำ และพนักงานประจำรายเดือนที่ไม่ถูกลดชั่วโมงการทำงาน ซึ่งคนเหล่านี้เท่านั้นที่จะถูก"คัดออก" ส่วนคนกลุ่มอื่นๆไม่ว่าจะประกอบอาชีพใด หากอยู่ในวัยทำงาน ควรได้รับการช่วยเหลือทุกคนเหมือนที่หลายประเทศทำอยู่ เช่น สิงคโปร์ ไต้หวัน และ สหรัฐอเมริกาซึ่งจะทำให้การช่วยเหลือเป็นไปอย่างรวดเร็ว

ที่สำคัญข้อมูลของจากสำนักงานสถิติแห่งชาติ เมื่อปี 2562 ชี้ว่าประเทศไทยมีแรงงานรวม 37.5 ล้านคน เป็นแรงงานนอกระบบมากกว่าครึ่ง คือ 20.5 ล้านคนซึ่งก็ใกล้เคียงกับตัวเลขผู้ลงทะเบียนในโครงการ "เราไม่ทิ้งกัน"ฉะนั้นหากรัฐบาลช่วยเหลือคนละ 5,000 บาท เป็นเวลา 3 เดือนทันที คือ 15,000บาทต่อคน ก็จะใช้เงินราว 300,000 ล้านบาท ซึ่งเป็นเงินเพียงครึ่งหนึ่งของงบประมาณที่ตั้งไว้600,000 ล้านบาท ซึ่งจะทำให้การช่วยเหลือเป็นไปอย่างรวดเร็ว ทันท่วงทีและทันต่อความเดือดร้อนของประชาชน นอกจากนั้น รัฐบาลควรเพิ่มเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ จากคนละ 600-800บาทต่อเดือน เป็น 2,000 บาทเพราะครัวเรือนที่มีผู้สูงอายุต่างก็ประสบภาวะฝืดเคืองในช่วงภาวะวิกฤติโควิดการเพิ่มเงินในส่วนนี้จะช่วยแบ่งเบาภาระของครัวเรือนต่างๆ ได้
ซึ่งเรื่องนี้ คงต้องติดตามสถานการณ์กันต่อไปเพราะกระแสของผู้ที่ไม่ผ่านการคัดกรองยังมีจำนวนมาก ที่ยังไม่ได้รับการเยียวยาจากทางภาครัฐด้วยข้อกำหนดที่ยังไม่ชัดเจนพอ และตกหล่นไปจากผลของความบกพร่องและผิดพลาด