กลุ่มจิตอาสากลุ่มนี้มี พี่ชัชวรรณ ม่วงมณี หรือ พี่เดียร์ นะคะ/ครับ เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ซึ่งพี่เดียร์เล่าว่า จุดเริ่มต้นของ การเก็บขยะคือ เมื่อปีที่แล้ว พี่เดียร์ เห็นพี่ ๆ ที่รู้จัก หลายๆ คนบนเกาะช้างเก็บขยะกันทุกๆ อาทิตย์ จึงสนใจเข้าร่วมและนำแนวทางมาใช้ใน จ.ตราด โดยได้ร่วมเก็บขยะกับกลุ่ม Trash Hero Koh Chang เป็นครั้งแรก จนเห็นปัญหาขยะ เพราะหลายที่ที่ไปร่วมเก็บขยะนั้น พบว่ามีขยะมากมายที่ถูกทิ้งสะสม และหมักหมจนกลายเป็นมลพิษ บางครั้งขยะเหล่านี้ถูกคลื่นซัดลงทะเล และพัดกลับขึ้นมาบนชาดหาด จึงไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมถึงมีข่าวว่าสัตว์ทะเลจำนวนมาก มีพลาสติกอยู่ในท้อง หลังจากนั้นจึงมุ่งมั่นว่า จะลดพลาสติกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
อีกทั้งพี่เดียร์เคยมีโอกาสไปยังประเทศนอร์เวย์ ซึ่งมีญาติอยู่ที่นั่น และได้เห็นเห็นการบริหารจัดการขยะ ของที่นั่น การสร้างความมีส่วนร่วมในการจัดการขยะ ทั้งการคัดแยกขยะ การไม่ทิ้งขยะในที่ที่ไม่ควรทิ้ง ส่งผลให้บ้านเมืองของเขา สะอาดสะอ้าน จึงมองย้อนมาที่บ้านตัวเอง จึงคิดว่า จะทำอย่างไร ให้บ้านเมืองตัวเองสะอาดปราศจากขยะบ้าง
แต่เพราะเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ และมีเพียงสองมือ สิ่งที่ทำได้ คือต้องลงมือทำ เมื่อกลับมาถึงเมืองไทย จึงชักชวนเพื่อน ๆ ออกไปเก็บขยะ โดยการเริ่มต้นจากจุดเล็ก ๆ ที่สวนรุกขชาติ เริ่มต้นจากนัดกันช่วง 4 โมงเย็นวันเสาร์ เริ่มเก็บขยะ เพียงแค่กำลังกายไหว ไม่หักโหม และทำเรื่อยมา จึงคิดว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี จากนั้นมาจึงนักรวมกลุ่มกันเป็นจิตอาสาออกมาเก็บขยะ ทุกวันเสาร์ เวลา 4 โมงเย็น มีหมายเหตุว่า ถ้าฝนไม่ตก
พี่เดียร์ บอกอีกว่า การเก็บขยะแต่ละครั้ง จะเกิดมิตรภาพ ใหม่ ๆ ขึ้นเสมอ อย่างพื้นที่ สวนรุกชาติ มี "ป้าน้อย" แม่ค้าร้านขายน้ำข้างศูนย์กีฬาในร่ม ทุกครั้งที่พวกเราเก็บขยะ ป้าน้อยจะเรียกให้พวกเราไปดื่มน้ำ ป้าน้อยแจกทั้งน้ำอัดลม เครื่องดื่มเกลือแร่ ซึ่งป้าน้อยบอกว่า อยากมาร่วมด้วย แต่เสาร์-อาทิตย์ ป้าไม่ว่าง หากเมื่อไหร่ถ้าผ่านมาเก็บขยะแถวนี้ ป้าน้อย ให้แวะมาดื่มน้ำที่ร้านป้าได้เลย ซึ่งป้าก็ยังจะทำที่เสียบขยะแหลม ๆ มาให้ จะได้เก็บขยะกันง่าย ๆ เป็นมิตรภาพที่เริ่มต้นได้ดีจริง ๆ
อีกส่วนที่เกิดความประทับใจคือ ช่วงเดือนมิถุนายน พี่เดียร์เล่าว่า ขณะที่พี่เดียร์ และเพื่อน ๆ จิตอาสากำลังง่วนอยู่กับการเก็บขยะ ก็ได้ยิน เสียงเล็ก ๆ ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนจัด ว่า "พี่ครับ ถึงผมจะพิการ แต่ผมก็ช่วยเก็บขยะได้นะครับ" เด็กน้อยนั่งบนรถเข็นคู่ใจ มือน้อย ๆ ที่มีขยะเต็มมือ ยื่นให้พี่ตัวโต เพื่อใส่ถุงขยะ ก่อนน้องจะแนะนำตัว ชื่อกัส วัย 10 ขวบ ก่อนที่น้องกัส จะลงจากรถเข็นมาช่วยเก็บขยะ แม่น้องจะเดินไม่ได้ปกติเหมือนคนทั่วไป แต่ก็ยังลงมาช่วยเก็บตามคลิปวีดีโอที่ปรากฎ ซึ่งน้องกัสบอกว่าที่มาช่วยเก็บเพราะ ว่าตัวเองยังมีแรงอยู่ ไม่รู้สึกเหนื่อย และไม่กลัวร้อน แต่กลัวโรงเรียนไม่สะอาด มากกว่า
หลังจากชักชวนเพื่อน ๆ และจิตอาสามาช่วยเก็บหลายครั้ง ปัจจุบัน พี่เดียร์ ก็ยังเก็บขยะ ในเมืองตราดอยู่ แต่ที่เพิ่มขึ้นคือมิตรภาพ และจิตอาสาที่เพิ่มมากขึ้น ซึ่งพี่เดียร์บอกว่า ที่จริงก็ไม่รู้หรอกว่าปัญหาขยะอยู่ที่ใด / เราจะแก้เรื่องนี้ให้หมดไปได้อย่างไร / แต่หากเราลองมาเริ่มเก็บขยะ ช่วยหารือทางออกของปัญหาขยะร่วมกัน พี่เดียร์เชื่อว่าบ้านหลังนี้จะสะอาดและน่าอยู่ขึ้น เพราะทุกที่คือบ้านของเรา
