วิธีการก็เริ่มจาก จับกลุ่มกันเปิดโรงเรียนขึ้นมา โดยหานายทหารยศสูงๆ มาบังหน้า ซึ่งทหารที่หามา โดยมากไม่ได้เป็นอาจารย์โรงเรียนเตรียมทหาร หรือโรงเรียนนายร้อย จปร.ด้วยซ้ำ แถมส่วนใหญ่ยังเป็นทหารเกษียณแล้ว หรืออดีตทหาร
จากนั้นก็ไปเช่าสถานที่เพื่อเปิดเป็นโรงเรียน โดยเลือกอาคารพาณิชย์ราคาถูก หรือโรงเรียนอนุบาลใกล้เจ๊ง เพื่อขอใช้สถานที่ บางแห่งก็ใช้บ้านตัวเองเพื่อลดต้นทุนให้มากที่สุด โดยดัดแปลงพื้นที่บ้านเป็นห้องเรียน ส่วนการฝึกสมรรถภาพร่างกาย ก็พาไปฝึกตามสวนสาธาณะ
เมื่อสถานที่พร้อม ก็เปิดโฆษณาแบบโอเว่อร์ ฉูดฉาด สร้างความหวังเพื่อดึงดูดความสนใจของเด็ก และพ่อแม่ผู้ปกครอง บางสถาบันก็ไปจ้างนักเรียนเตรียมทหารให้มาช่วยโปรโมทแบบงงๆ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ศิษย์เก่าสถาบันของตน
ส่วนการเดินงานด้านธุรการและการบริหารต่างๆ ก็ใช้เงินค่าสมัครเรียนของนักเรียนมาหมุนจ่ายค่าเช่าและค่าจ้างครู โดยครูที่มาสอน บางทีก็เป็นครูจากโรงเรียนทั่วไป แต่ให้มีทหารมาแซมบ้าง ทหารที่มาสอน หลายๆ แห่งที่พบแม้เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนนายร้อยจริง แต่ไม่ได้เป็นอาจารย์ / หนักกว่านั้นก็ไปหาทหารที่ไม่ใช่นักเรียนนายร้อยมาสอนก็มี เป็นทหารหน่วยปกติทั่วไป ไม่มีดีกรีอาจารย์ (เหมือนโรงเรียนที่เปิดอิงลิช โปรแกรม ไปเอาฝรั่งที่ได้เมียไทยมาสอน ไม่ใช่ครูหรือมีวุฒิครูจริงๆ) เหล่านี้ทำให้หลักสูตรไม่ได้มาตรฐาน