ถอดบทเรียน "จ้อเป็นพิษ" พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ

ดร.มานะ ตรีระยาภิวัฒน์ คณบดีคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย อธิบายว่า จริงๆ แล้วการคุยเล่น ถือเป็นเรื่องปกติของคนทั่วไป แต่ถ้าคนคนนั้นมีบริบทอื่น เช่น สวมหมวกเป็นผู้บริหารประเทศ ก็จะเป็นอีกเรื่อง ต้องระมัดระวังคำพูด เพราะไม่ว่าจะพูดอะไรออกไปก็ต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเองทั้งหมด โดยเฉพาะการพูดถึงสถานการณ์ที่กำลังวิกฤต หรือสถานการณ์ที่อาจกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

อ.มานะ บอกว่า ถึงแม้ผู้นำประเทศจะพูดเล่น หรือมาอ้างภายหลังว่าพูดเล่นจริงๆ แต่การพูดแต่ละครั้งคือการสื่อสารกับคนจำนวนมาก สื่อมวลชนก็มีหลากหลาย บางคนไม่เข้าใจมุขตลก บางคนก็ตีความว่าทุกคำพูดเป็นความจริง สุดท้ายก็เกิดปัญหา ฉะนั้นจึงต้องระมัดระวังทุกคำพูดที่พูดออกมาส่วนการเลือกปิดปากเงียบ ไม่ให้สัมภาษณ์กับสื่อ มองว่า เป็นสิทธ์ที่จะทำได้ สื่อมวลชนก็ทำหน้าที่สัมภาษณ์ไป คนตอบจะตอบหรือไม่ตอบก็ได้ เป็นเรื่องธรรมดา อย่างประเทศอื่นๆ ผู้นำประเทศก็เลือกที่จะพูดบางประเด็นเท่านั้น ที่เหลือส่วนใหญ่ก็ให้โฆษกพูดแทน
ซึ่งคล้ายคลึงกับความเห็นของ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ วรัชญ์ ครุจิต ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายสื่อสารองค์กร สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ที่บอกว่า ตัวของผู้นำประเทศต้องรู้ว่าการสื่อสารกับต่อสาธารณะ ไม่ว่าจะพูดอะไร มีผล 2 ด้านเสมอ คือทั้งบวกและลบ แม้ว่าคนพูดจะบอกว่าพูดเล่น แต่ในความเป็นจริงการที่กำลังให้สัมภาษณ์กับสื่ออยู่ไม่ถือว่าเป็น off record เพราะฉะนั้นต้องรู้ตัวเองตลอดเวลาว่าคำพูดอาจส่งผลกระทบภายหลัง
ส่วนประเด็นที่ว่า ถ้าไม่พูด ไม่สัมภาษณ์ แล้วเลือกวิธีนิ่งเงียบได้หรือไม่ อ.วรัชญ์ บอกว่า "ได้" เพราะยิ่งเงียบเท่าไหร่ยิ่งตัดโอกาส หรือความเสี่ยงที่จะเกิดความผิดพลาด ซึ่งผู้นำประเทศของไทยในสมัยก่อนก็มีคนที่เลือกเงียบ ไม่ให้สัมภาษณ์กับสื่อเหมือนกัน นั่นก็คือ พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรี ในสมัยที่เป็นนายกรัฐมนตรีราวๆ 8 ปี