(คลิปข่าว) กระแส "รันนิ่ง บูม" ดีต่อใจ...แต่ไร้คนรับผิดชอบ?

ย้อนไปเมื่อราว 30 ปีก่อน เป็นยุคแรกๆ ที่ประเทศไทยเคยมีการจัดการแข่งขันวิ่งมาราธอนกันอย่างเป็นทางการ นั่นคืองาน "รอยัล มาราธอน" หรือ "วิ่งมาราธอนลอยฟ้า" ในวาระเปิดสะพานพระราม 9 หรือที่หลายคนรู้จักกันดีในชื่อ "สะพานแขวน" ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางด่วนเฉลิมมหานคร เมื่อปี 2530 ครั้งนั้นถือเป็นจุดเริ่มต้นของ "รันนิ่ง บูม" ในบ้านเรา เพราะมีผู้เข้าร่วมถึงเกือบ 1 แสนคน
ยุคที่ 2 คือกระแสภาพยนต์เรื่อง "รัก 7 ปี ดี 7 หน" ที่สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ หรือ สสส. จับมือกับสมาพันธ์ชมรมเดินวิ่งเพื่อสุขภาพไทย ผลักดันให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นสื่อรณรงค์ให้คนไทยหันมาออกกำลังกายด้วยการวิ่งกันมากขึ้น ก่อนจะถึงยุคที่ 3 คือ "โครงการก้าวคนละก้าวเพื่อโรงพยาบาลบางสะพาน" และ "โครงการก้าวคนละก้าว เพื่อ 11 โรงพยาบาลทั่วประเทศ" ยิ่งตอกย้ำ "รันนิ่ง บูม" ให้คึกคักถึงขีดสุดในบ้านเรา นอกจากกระแสที่ถูกปลุกขึ้นจากอีเวนท์สำคัญๆ แล้ว อ.ณรงค์ เทียมเมฆ ที่ปรึกษาสมาพันธ์ชมรมเดินวิ่งเพื่อสุขภาพไทย และผู้ทรงคุณวุฒิแผนส่งเสริมกิจกรรมทางกาย สสส. 

ยังให้ข้อมูลเสริมอีกว่า ปัจจัยหลักที่ทำให้คนไทยหันมานิยมเข้าร่วมรายการวิ่งมาราธอนกันมากขึ้น เพราะการวิ่งเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ใช้ทักษะไม่มาก เป็นการวิ่งเพื่อออกกำลังกาย ไม่ได้วิ่งถึงขั้นแข่งขันเอาชนะ จึงไม่ต้องเรียนรู้เทคนิคมากมาย ที่สำคัญคือต้นทุนต่ำ มีแค่ เสื้อ กางเกง และรองเท้า ก็วิ่งได้แล้ว คนที่มีกำลังซื้อน้อยก็สามารถวิ่งออกกำลังกายได้

กระแส "รันนิ่ง บูม" ที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะในกลุ่มคนหนุ่มสาว คนวัยทำงาน ผู้หญิง และผู้สูงอายุ ทำให้เกิดอีเวนท์เกี่ยวกับ "งานวิ่ง" มากขึ้น ทั้งยังใช้เป็นสื่อโฆษณาสินค้า ตลอดจนเป็นกิจกรรมสำหรับวันครบรอบของหน่วยงานหรือองค์กรต่างๆ รวมถึงหารายได้เพื่อการกุศล จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของ Sport Marketing 

คือใช้การวิ่งมาทำการตลาด และกำลังพัฒนาสู่ Sport Tourism หรือการท่องเที่ยวเชิงกีฬา ที่กำลังเป็นเทรนด์ของผู้ที่รักความท้าทายทั่วโลก เมื่อการวิ่งถูกผูกโยงเข้ากับธุรกิจ การตลาด และการท่องเที่ยว โดยมีเม็ดเงินสะพัดระดับหมื่นล้านต่อปี ทำให้มีผู้เกี่ยวข้องขยายไปหลายภาคส่วน ทั้งออร์แกไนเซอร์ แหล่งท่องเที่ยว โรงแรมที่พัก ตลอดจนชุมชนหรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น แต่คำถามคือ ปัจจุบันการจัดอีเวนท์เหล่านี้มีมาตรฐานและความปลอดภัยสำหรับนักวิ่งมากน้อยแค่ไหน นอกเหนือจากการประสานตำรวจเพื่อปิดการจราจร
ที่สำคัญ...ยังมองไม่เห็นว่ามีหน่วยงานใดทำหน้าที่กำกับดูแลและแก้ไขปัญหาเมื่อเกิดความผิดพลาดขึ้น อย่างเช่นที่เกิดมาแล้วกับงานวิ่งการกุศลที่ชลบุรี กลายเป็นว่าการจัดรายการวิ่งในเมืองไทย ทำกันได้อย่างเสรี ไม่มีการตรวจสอบ สุดท้ายก็เป็นช่องโหว่ให้นักแสวงประโยชน์บางคนเข้ามาฉวยโอกาส และอาจลุกลามบานปลายกลายเป็นการทำลายกระแสดีๆ อย่าง "รันนิ่ง บูม" ให้ซบเซาลงไปในที่สุด