เปิด9ข้อหาปลัดกับพวกร่วมล่าหมีขอ อช.ไทรโยก

จากเหตุการณ์กลุ่มออฟโรด 15 คน ใช้รถ 6 คัน เข้าไปล่าสัตว์ป่าบริเวณป่าเขาปลาน้อย ม.8 ต.วังกระแจะ ซึ่งอยู่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติไทรโยค ในช่วงคืนวันที่ 6 ต.ค.โดยอ้างกับเจ้าหน้าที่ประจำด่านว่าขออนุญาตหัวหน้าฯ แล้วนั้น จนวันรุ่งขึ้น (7 ต.ค.) เจ้าหน้าที่พบคณะออฟโรดทั้งหมดเส้นทางทุ่งมะเซอย่อ-เขาปลาน้อย ม.8 ต.วังกระแจะ ลักษณะตรงกับที่ได้รับรายงาน ขับสวนอกมาจากป่า จึงแสดงตัวตรวจค้น และภายในรถปิกอัพกระบะโฟร์วิลยี่ห้อโตโยต้า สีขาว ทะเบียน 2 ฒง 3555 มีนายอนุสรณ์ เรือนงาม เป็นคนขับ พบขาหมีขอหรือบินตุรง 4 ขา เผารมควัน น้ำหนัก 9.2 ขีด อาวุธปืนลูกกรดยาวยี่ห้อซีแซด ขนาด.22 แอลอาร์ ติดกล้อง ด้านปลายกระบอกติดท่อเก็บเสียง 1 กระบอก อยู่นอกซองลักษณะพร้อมใช้งาน กระสุน 34 นัด อาวุธปืนพกสั้นออโตเมติกยี่ห้อกร็อก 1 กระบอกกระสุน 15 นัด กระสุนปืนสงคราม เอ็ม.16 อีก 20 นัด นำตัวส่งพนักงานสอบสวนสภ.ไทรโยค เมื่อช่วงเช้ามืดวันที่ 8 ต.ค.นั้น


ในส่วนพฤติกรรมการกระทำผิด และผู้ร่วมเดินทางมีเด็กและเยาวชน คณะพนักงานเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติไทรโยค ได้ร่วมกันพิจารณาแล้วเห็นว่าพฤติกรรมของนายวัชรชัย สมีรักษ์ และกลุ่มบุคคลดังกล่าวซึ่งได้แยกเด็กและเยาวชนออกไป 4 คน คงเหลือ 11 คน ได้ขับรถเข้าไปในพื้นที่อุทยานแห่งชาติไทรโยค โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ รวมถึงมีการนำอาวุธปืน เครื่องมือสำหรับล่าสัตว์ เข้าไปล่าสัตว์ป่าคุ้มครอง ในเขตอุทยานแห่งชาติ การกระทำดังกล่าวเป็นการกระทำความผิดว่าด้วยกฎหมายเกี่ยวกับป่าไม้และกฎหมายอื่นๆ ดังนี้

1. ฐานร่วมกันเก็บหานำออกไป ทำด้วยประการใดๆ ให้เป็นอันตรายหรือทำให้เสื่อมสภาพ ซึ่งไม้ ยางไม้ น้ำมันยาง น้ำมันสน แร่  หรือทรัพยากรธรรมชาติอื่นๆ ตามมาตรา 16(2) ประกอบมาตรา 24 แห่งพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ.2504

2.ฐานร่วมกันนำสัตว์ออกไป หรือทำด้วยประการใดๆ ให้เป็นอันตรายแก่สัตว์ ตามมาตรา 16(3) ประกอบมาตรา 24 แห่งพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ. 2504


3. ฐานร่วมกันนำยานพาหนะเข้าออก หรือขับขี่ยานพาหนะ ในทางที่มิได้จัดไว้เพื่อการนั้นเว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ ตามมาตรา 16(9) ประกอบมาตรา 25 แห่งพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ.2504


4. ฐานร่วมกันนำเครื่องมือสำหรับล่าสัตว์หรือจับสัตว์ หรืออาวุธใด ๆ เข้าไป เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ และปฏิบัติตามเงื่อนไขซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้อนุญาตนั้นกำหนดไว้ ตามมาตรา 16(15) ประกอบมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ.2504



5. ฐานร่วมกันล่า หรือพยายามล่าสัตว์ป่าสงวนหรือสัตว์ป่าคุ้มครอง เว้นแต่เป็นการกระทำโดยทางราชการที่ได้รับยกเว้น ตามมาตรา 26 ตามมาตรา 16 แห่งพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ประกอบมาตรา 47


6. ฐานร่วมกันมีไว้ครอบครองซึ่งสัตว์ป่าสงวน สัตว์ป่าคุ้มครอง ซากของสัตว์ป่าสงวน หรือซากของสัตว์ป่าคุ้มครอง เว้นแต่จะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองชนิดที่กำหนดตาม มาตรา 17 ที่ได้มาจากการเพาะพันธุ์ หรือซากของสัตว์ป่าดังกล่าว และต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดี และต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดในกฎกระทรวงและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในใบอนุญาต ตามมาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ประกอบมาตรา 47

7. ฐานร่วมกันซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสีย หรือรับไว้โดยประการใดซึ่งสัตว์ป่าหรือซากของสัตว์ป่า อันได้มาโดยการกระทำความผิด ตามมาตรา 55 แห่งพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535


8. ฐานร่วมกันเก็บหาของป่า หรือกระทำด้วยประการใดๆ อันเป็นการเสื่อมเสียแก่สภาพป่าสงวนแห่งชาติ ตามมาตรา 14 ประกอบมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ.2507


9.ฐานครอบครองอาวุธปืน และเครื่องกระสุนปืนที่ใช้ในราชการสงคราม และขอให้พนักงานสอบสวน ดำเนินคดีตามบทกฎหมายที่เกี่ยวข้อง


สำหรับ หมีขอ เป็นสัตว์ตระกูลชะมด เหตุที่มีชื่อเป็นหมี เพราะมีขนดำหยาบยาวคล้ายหมี บางตัวขนบริเวณหัวอาจเป็นสีเทา ความยาวหัว-ลำตัว 61-96 เซนติเมตร หางยาว 50-84 เซนติเมตร หนัก 9-20 กิโลกรัม เป็นสัตว์ในวงศ์ชะมดและอีเห็นที่ใหญ่ที่สุด เล็บโค้งสั้น ตัวเมียมีหัวนม 4 หัว หมีขอมีต่อมฝีเย็บขนาดใหญ่ที่ผลิตสารกลิ่นฉุนที่ใช้ในการทำเครื่องหมาย หางของหมีขอยาวประมาณ 90 ซม. แข็งแรงมาก ใช้ยึดเกี่ยวกิ่งไม้หรือแม้แต่หยิบสิ่งของได้ ปลายหางซีกหนึ่งเปลือยเปล่าไม่มีขนเพื่อประโยชน์ในการยึดจับ นับเป็นสัตว์เพียงชนิดเดียวในโลกเก่าที่มีหางแบบยึดจับได้


หมีขอเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองลำดับที่ 194 ตาม พ.ร.บ.สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ.2535 ขณะที่เสือดำซึ่งเป็นข่าวก่อนหน้านี้ อยู่ในบัญชีสัตว์ป่าคุ้มครองลำดับที่ 182 สำหรับสถานะของหมีขอในบัญชีของไอยูซีเอ็น หรือสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ ระบุว่า หมีขออยู่ในสถานะสิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์