เรื่องนี้เข้าข่าย "เปลี่ยนสัญญาจ้าง" ทำให้ครูหลายคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ออกมาเรียกร้องงว่าไม่ได้รับความยุติธรรม ทั้งที่มีข้อตกลงชัดเจนแต่แรก เรื่องนี้ยังอยู่ในกระบวนการที่กลุ่มครูผู้ได้รับผลกระทบ กำลังเคลื่อนไหวต่อสู้จนถึงที่สด
แต่ใครจะรู้ว่าช่วงก่อนมีประกาศยกเลิกการจ่ายบำนาญออกมา มียุคมืดอยู่ช่วงหนึ่ง ประมาณปี 2541-2548 ที่ครูหลายคนถูกยัดเยียดให้รับเงินบำเหน็จเป็นก้อน ทั้งที่ไม่มีระเบียบบังคับชัดเจน
หากนับอายุของครูเหล่านี้ ก็จะอยู่ที่ประมาณ 70-80 ปี เงินก้อนที่ได้มาเพียงไม่กี่แสนบาท บางคนก็เอาไปใช้หนี้ บางคนก็เตรียมตัวอยู่แบบสมถะในช่วงสุดท้ายของชีวิต แต่เงินก้อนเล็กๆ ไม่สามารถใช้จ่ายได้เพียงพอท่ามกลางสภาพเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลง ทำให้แต่ละวันต้องดิ้นรนและหวังพึ่งคนอื่น / บางคนพึ่งคนในครอบครัวไม่ได้ ก็หวังพึ่งลูกศิษย์ที่เคยอบรมสั่งสอนวิชากันมาสมัยที่ยังเป็นครู
นี่คือความลำบากที่เกิดขึ้นในยุคที่ไม่มีระเบียบข้อบังคับด้วยซ้ำ และอาจเป็นภาพสะท้อนอนาคตของครูปัจจุบัน หากเรียกร้องสิทธิ์ของตัวเองคืนไม่สำเร็จ / และในมุมมองของครูรุ่นพี่ที่ผ่านจุดนั้นมาแล้ว ก็ทั้งเห็นใจและเข้าใจหัวอกครูรุ่นน้องที่อาจเผชิญชะตากรรมเดียวกัน
ไม่ว่าครูที่ถูกบังคับในสมัยก่อน หรือครูปัจจุบันที่กำลังถูกบังคับโดยการประกาศยกเลิกข้อตกลงแบบกะทันหัน / ครูทั้งสองกลุ่มต่างรู้สึกว่า ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าการตอบแทนความทุ่มเท เสียสละ และซื่อสัตย์ในจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพ ด้วยความอยุติธรรมที่พวกเขาไม่มีสิทธิ์แม้จะต่อรองเจรจา
