"นายบุญ" ชาวลาวผู้ต่อสู้กับวิกฤติราคายางตกต่ำ

ปัจจุบันนายบุญ และครอบครัว ทำงานเป็นลูกจ้างโรงงานผลิตยางแผ่นรมควัน แห่งหนึ่งใน ต.วังใหญ่ อ.เทพา จ.สงขลา มีหน้าที่ผสมน้ำยางใส่ราง เข้าเครื่องจักรรีดทำเป็นแผ่น ซึ่งเขาต้องผลิตยางแผ่นประมาณ 1,200 แผ่นต่อวัน
ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับปริมาณของน้ำยางในแต่ละวัน ว่ามากหรือน้อย และต้องทำอย่างต่อเนื่อง หลายชั่วโมง จนได้ยางเป็นแผ่นแล้วนำไปตากแดดให้ สะเด็ดน้ำ ก่อนที่จะนำเข้าโรงรมควันเพื่ออบยางให้แห้งสนิท นับเป็นงานที่หนัก ที่คนไทยมักส่ายหน้า สู้กรีดยางอย่างเดียว แล้วนำน้ำยางมาขาย สายๆก็ได้นับเงิน เหลือเวลาให้พักผ่อน ตีไก่ กัดปลาได้อีกหลายชั่วโมง เมื่อยามอู้ฟู่ ยางกิโลละร้อย ถึงร้อยกว่าๆ ส่วนนายบุญจะได้รับส่วนแบ่งกิโลกรัมละ 2 บาท หลังจากนำยางแผ่นรมควันไปขายที่ตลาดกลางยางพาราในแต่ละครั้ง ไม่ว่าราคายางผันผวนแค่ไหน จะกิโลกรัมละ 100 บาท หรือเหลือแค่ 25 บาท นายบุญ ก็จะได้ค่าจ้างในราคาเท่าเดิม

ปัจจุบันเขาและครอบครัว ยังมีรายได้เฉลี่ยแล้วไม่ต่ำกว่า 30,000 -40,000 บาทต่อเดือน บางงวดแทบจะได้กำไรมากกว่านายจ้างเสียอีก เนื่องจากไม่ต้องแบกรับภาระเสี่ยงใดๆทั้งสิ้น นอกจากออกแค่แรงงานเท่านั้นซึ่งหากมองแค่ภายนอกเพียงผิวเผิน นายบุญ เป็นเพียงแค่แรงงานต่างด้าวที่รับจ้างใช้แรงงานอยู่ในโรงงานยางแห่งหนึ่งเท่านั้น แต่จากการเป็นคนขยันรู้จักเก็บออม ทำให้ฐานะทางบ้านที่แขวงจำปาสัก ประเทศลาว เขาคือเถ้าแก่น้อยดีๆนี่เอง เนื่องจาก เงินที่ส่งกลับไปสามารถบ้านหลังใหญ่ให้พ่อแม่ได้อยู่สุขสบาย มีวัวฝูงเลี้ยงประมาณ 50 ตัว
เมื่อวันสงกรานต์ปีที่ผ่านมา เขานำเงินสดที่ได้จากหยาดเหงื่อแรงงานกลับไปให้ที่บ้านหลายแสนบาทปัจจุบันคนไทยโดยเฉพาะชาวใต้ซึ่งเป็นเจ้าของแผ่นดินต่างร้องโอดโอย เพราะรายได้จากการกรีดยางชักหน้าไม่ถึงหลัง หนี้เก่าที่สะสมไว้เมื่อครั้งยางแพง ยังผ่อนไม่หมด แต่สำหรับนายบุญคนนี้แล้ว ยังอยู่ดีมีสุขไร้ผลกระทบใดๆทั้งสิ้น แถมยังเหลือเวลาว่างยังผลิตทายาทตัวน้อย ไว้บนผืนแผ่นดินไทยเป็นคนที่สอง เมื่อเดือนเศษๆมานี่เอง