การศึกษาสงเคราะห์ แก้ปัญหาเด็กด้อยโอกาส

เด็กนักเรียนชั้นป.1 โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ จังหวัดเชียงใหม่ มาจากชนเผ่า และชนพื้นเมืองที่หลากหลาย แต่มีชะตาชีวิตที่เหมือนกัน คือมีปัญหาทางครอบครัว ทางสังคม และเด็กบางคนถูกทอดทิ้ง
เด็กคนอื่นๆ อาจจะเริ่มเรียนกันตั้งแต่ชั้นอนุบาล แต่สำหรับเด็กกลุ่มนี้ เพิ่งเข้าระบบการศึกษามาได้ 3 เดือนเศษ // คุณครูประจำชั้นบอกว่าสิ่งแรกที่ต้องปูพื้นฐาน คือสอนให้พูดและเขียนภาษาไทยได้
หากเปรียบเทียบจะเห็นถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างชั้นป.1 ในโรงเรียนทั่วไป กับชั้นป.1โรงเรียนแห่งนี้
ชั้นป.1 โรงเรียนอื่นเริ่มเรียนสระกันเกือบครบ แต่สำหรับเด็กๆที่นี่ ยังต้องฝึกออกเสียงพยัญชนะ ก-ฮ ให้ได้ ก่อนนำไปรวมกับสระ ซึ่งถือว่าช้า กว่าโรงเรียนปกติ
เราได้พบกับเด็กชายบุ้งกี๋ วัย 7 ขวบ เป็นชาวพื้นเมือง พ่อและแม่แยกทาง ทิ้งให้ปูกับย่า ซึ่งมีฐานะยากจนดูแล ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมในชุมชนที่เต็มไปการลักเล็กขโมยน้อย รวมทั้งยาเสพติด // ลุงของบุ้งกี๋จึงนำมาเข้าโรงเรียน สงเคราะห์เชียงใหม่ ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำ
ครูที่นี่ นอกจากจะต้องสอนหนังสือแล้ว ยังต้องทำหน้าที่ประหนึ่งพ่อแม่
แสงทอง หัตถิรางกุร รองผู้อำนวยการ ด้านกิจการนักเรียน คลุกคลีและดูแลบุ้งกี๋มาอย่างไกล้ชิด บอกถึงนิสัยของเด็กชายตัวเล็ก ที่เกิดจากปมของครอบครัว ทำให้มีนิสัยลักเล็กขโมยน้อย คุณครูที่นี่กำลังช่วยกันขัดเกลาให้เด็กชายบุ้งกี๋เป็นคนดี
เมื่อพิจารณาจากสัดส่วนประเภทเด็กด้อยโอกาส เด็กยากพิเศษ และเด็กถูกทอดทิ้งมีสัดส่วน มากที่สุดร้อยละ 65 และร้อยละ 26 ตามลำดับ สะท้อนปัญหาสังคมไทยในปัจจุบัน และระบบการศึกษาคือกลไกสำคัญที่จะช่วยประคับประครอง เด็กๆเหล่านี้