ความน่ากลัวของโรคระบาดในอดีต ถูกหยิบยกมาเป็นฉากหนึ่งในละครไทยหลายต่อหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น "โรคห่า" ที่มาของตำนาน "แร้งวัดสระเกศ"ที่ทำให้ผู้คนล้มตายลงพร้อมกันคราวละมากๆ จนไม่มีที่เผา"ทองเอกหมอยาท่าโฉลง" เล่าเรื่องราวของอหิวาตกโรค หรือไข้ป่วง จนทำให้แม่ชบาที่อุทิศชีวิตเพื่อรักษาคนไข้ เกือบเอาชีวิตไม่รอด
ส่วน "บุพเพสันนิวาส"ก็สอดแทรกความรู้เกี่ยวกับ "โรคมาลาเรีย" ด้วยการแจกมุ้งให้บ่าวไพร่ ป้องกันไม่ให้ถูกยุงกัดความรุนแรงของโรคระบาดร้ายแรงในอดีต มีสถิติการตายของประชากรโลกเป็นตัวชี้วัด เมื่อย้อนรอยโรคระบาดใหญ่ที่เกิดขึ้น มีสถิติบ่งชี้ว่าทุกๆ 100 ปีจะเกิดโรคระบาดที่คร่าชีวิตผู้คนทั่วโลก1 ครั้ง
เริ่มจาก พ.ศ. 2263 เกิดการระบาดของกาฬโรค หรือโรคห่า คร่าชีวิตผู้คนทั่วโลกมากถึง 125 ล้านราย
ผ่านมาอีก 100 ปี ในพ.ศ.2363 เกิดการระบาดของอหิวาตกโรค หรือไข้ป่วง ยอดผู้เสียชีวิตเฉพาะในกรุงเทพฯ และหัวเมืองใกล้เคียงกว่า 3 หมื่นราย ขณะที่คนตายทั่วโลกมากกว่า 1 แสนราย
100 ปีถัดมา พ.ศ.2463 ไข้หวัดใหญ่สเปน คร่าชีวิตผู้คนจำนวนมหาศาลถึง 50 ล้านคน
กระทั่งล่าสุด พ.ศ.2563 โควิด-19 รายงานตัวเลขถึงวันที่ 9 เม.ย. มีผู้ติดเชื้อทั่วโลกกว่า 1.5 ล้านคน และยอดผู้เสียชีวิตกว่า 87,000 ราย ใกล้เคียงอหิวาตกโรคเมื่อ 200 ปีก่อน